Inercja

Z czasem przychodzi ta jedna myśl, że nie masz do kogo się odezwać. Nie masz komu powiedzieć dzień dobry czy dobranoc, opowiedzieć o przebiegu dnia... ponieważ nikogo to nie obchodzi.

Jedna cząstka mnie się leczy, kolejna umiera.

Przychodzi chwila, gdy nie masz kogo nazwać przyjacielem.

"No popatrz, siedzisz teraz sam. Wokół Ciebie cisza, tylko ona Cie przytula. Gdzie twoi przyjaciele? Nie ma ich. Rozpłynęli się w czasie."

"Może w innej rzeczywistości to się skończyło inaczej.

"Pomyśleć, że tylu z nas miało nie dożyć osiemnastki."

Zabawne, jak jeden dzień może zniszczyć to co łatałeś kilka lat.

"Już nie mówię tego, co leży mi na sercu. To i tak bez sensu."

Chciałbym by ktokolwiek przejął się mną tak jak przejmują się innymi.

Hej... Mam pytanie. Jeśli zechcesz, odpowiesz na nie. Wiele razy na niezbyt skuteczne sposoby wołałam o pomoc. Tyle razy zostałam zraniona tą pomocą, a mimo tego chcę jej. Czy opłaca się próbować dalej? Rodzice są święcie przekonani, że już jest dobrze. Gdyby było dobrze, nie myślałabym czy mam TO zrobić, czy nie?! Wiele razy się do tego zamierzałam, ale nigdy nie byłam w stanie. Za bardzo się bałam. A mimo to śmi3rci@fascynuję się ogromnie. Gdyby ktoś mi kazał wymieniać, sporo bym ich wymieniła. Mam naprawdę świetną wychowawczynię. Ale Pani jest tylko człowiekiem. Po jej ostatniej reakcji wiem, że nie zniosła by tego, co bym jej powiedziała. Czy to, że się waham znaczy, że nie pragnę tego? Ale to, że nad tym myślę znaczy, że nie chcę tu być. Nie mogę zaryzykować i powiedzieć. Wiele bym straciła. Ale... Nie mówiąc nic też wiele tracę. Cierpię.

Przychodzi moment, gdy znów jesteś tym kilkuletnim dzieckiem, które chowało się pod stołem.

Wlewam w siebie miliony słów a dalej nie umiem rozmawiać.

Dobija mnie poczucie bycia niepotrzebnym.