#dichtersvantumblr

het zand omarmt

onze bloten voeten

net als de meeuwen

laten we sporen achter

daar waar groene golven

het strand ontmoeten

omhullen we ons

in een parelmoeren gloed

er staan er drie naast mijn bed 

ik hield van je 

zelfgemaakte ansichtkaarten 

vogels tekende je het liefst 

je draaide Dixieland in de auto

terwijl we slingerden door Zeeland 

bewaarde dropjes in een blikje 

die we lospeuterden in de zomer 

samen keken we naar meeuwen 

en mensen op het strand 

jij gaf mij je typemachine 

beiden waren we een dromer 

ik hield van je 

handschrift dat zwierde alsof 

er woorden dansten uit je pen 

Ik hou van je

herinnering omdat jij voortleeft 

zolang ik er nog ben

alsof de natuur

slingers heeft opgehangen

om te vieren dat de dagen

lichter worden

de hoofdpersoon in je     

eigen verhaal durft te zijn

Er staat een monstera in deze kamer, in dit huis, in die straat daar met een kroeg. Waar vreemden samenkomen en uiteenvallen. Ik word wakker, in het weekend, onder de monstera. Zo groen, tegen het maagdelijk plafond.

Toen ongedeerd in de pot. In de nacht als luchtwortels in elkaar verstrengeld. Overdag levenloos op het nachtkastje. Twee weken geleden met hangende schouders. Afwachtend door hopeloos verlangen. Ik had nadorst.

Ze groeien dichter en dichter naar elkaar toe. Maar geluk creëert afstand. Gapende gaten. En de zon komt op. Nog eventjes blijven, de smaak van thuiskomen. Je wil dat ik binnen je schaduw blijf.