#sukcesu

Adam Nawałka: W drużynie widać głód gry i sukcesu

“W drużynie widać głód gry i sukcesu, a ja jestem zadowolony z tego, co zobaczyłem na treningach” – powiedział selekcjoner piłkarskiej reprezentacji Polski Adam Nawałka na oficjalnej konferencji prasowej przed meczem eliminacji mistrzostw świata 2018 z Czarnogórą w Podgoricy.

Nawałka: w drużynie widać głód gry i sukcesu

“W drużynie widać głód gry i sukcesu, a ja jestem zadowolony z tego, co zobaczyłem na treningach” – powiedział selekcjoner piłkarskiej reprezentacji Polski Adam Nawałka na oficjalnej konferencji prasowej przed meczem eliminacji mistrzostw świata 2018 z Czarnogórą w Podgoricy.

Rusz się sprzed świątecznego stołu! Biegacz Marcin Świerc: Pogoda to zła wymówka

“Zimowe przygotowania to podstawa piramidy sukcesu. Im więcej zaangażowania i potu w trakcie treningów, tym lepsze wyniki. Nie ma złej pogody, to tylko wymówka dla słabeuszy” – powiedział Marcin Świerc, 14–krotny mistrz Polski w biegach górskich.

Bardzo dawno, dawno, dawno temu,

Za górami, za lasami, za siedmioma siedmiogwiazdkowymi hotelami, za tysiąc pięciuset pagórkami, za siedemnastoma hipermarketami i jednym zawsze nabitym i dziurawym parkingiem, w odległej krainie Gierojlandii mieszkała sobie zacna rodzina leniwców – Szynszylków Złotoustych.

Wszyscy mieszkańcy krainy na sam dźwięk nazwiska tej bardzowpływowej rodziny drżeli (o swoje nędznie opłacane posady), płakali (mimo, że depresja, która ich ogarniała nie pozwalała uronić ani jednej łzy), wyrywali ostatnie siwe włosy z głowy (których resztki i tak ledwo zwisały im z ich smutnych, pomarszczonych zmartwieniami łbów), dostawali ataku serca (i tak już bardzo skruszonego miłością do miłościwie panującej rodziny), albo też jeśli nie chcieli odbijać, promieniującego ze wszystkich stron, oświecającego i zarazem karcącego Wszechświatła Złotoustych spotykali na swej drodze przeznaczenie – dwugłowego rogacza – taksiarza, który był siedemsetosiemdziesiątymdziewiątym wcieleniem kroczącego Samosamobuja.

Wykonywał on na jednostkach zbyt niefrasobliwych w swoim samodzielnym myśleniu kilka rodzajów wyroków: jednostki ułomne, ale łapczywie chłonące wiedzę z Różowej Książeczki Mądrości Usta-Usta były skazywane na katastryzację całego majątku rodzinnego i coroczne składanie Wielkiej Wyroczni - Wielkim Złotym Ustom Leniwca.

[Usta były wystawione w centralnym punkcie Gierojlandii, pięknym mieście Grajdololandii, pełnym nielegalnych wysypisk śmieci, rozkładających się obywateli (którzy zgodnie z zarządzaniem miłościwej panującej rodziny, w momencie osiągnięcia wieku, w którym niemożliwe jest przeprowadzenie mejkapu twarzy jakimikolwiek kosmetykami, czy też zabiegami korekcyjnymi oraz naprawienie już szwankujących narządów wewnętrznych wywożeni byli właśnie tutaj, gdzie przykryci kocem, rogiem jednorożca nawoływali jedyną żywą w regionie hienę – HienkaLedżenda, do ulżenia ich cierpieniu i zamienienia się w jego przystawkę na śniadanie, obiad lub kolacje…. oczywiście w zamian oprócz papu Hienek dostawał solidną wziątkę) oraz licznych legwanów sprostytuowanych dziewic, które przybyły z graniczącej z Gierojalandią, MegagierojlandiiUltraMegaMaxWypas, aby zabawiać latorośl, przybywającej na coroczne imprezy Katastryzujące u Wyroczni, w celu ukamienowania osobników przychodzących do jej wrót z pustymi łapkami.]

Osobnicy którzy jednak byli oporni na intelektualny róż Różowej Książeczki byli skazywani na popełnienie Samosamobuja z rąk rogacza i powieszenie swojej głowy w holu pałacu rodziny leniwców Złotoustych w gablocie „zdobyczne”.

Mimo wszechobecnej samosamobujowatości, depresji, nieprzerwanych opadów deszczu, codziennej mgły, trzęsień ziemi, które nawiedzały krainę przynajmniej pięć – sześć razy w ciągu miesiąca, licznych powodzi, epidemii chorób zakaźnych oraz pustek na kontach mieszkańcy krainy starali żyć tak jakby żyli w najwspanialszym z możliwych miejsc, otaczając wręcz kultem boskości wszystko co miało kiedyś styczność z rodziną Złotoustych.

Dzięki zdobywaniu gadżetów rodziny leniwców niewielka grupka w Gierojlandii bogaciła się, przenosiła się do miejsc, w  których mieszkali podobni im osobnicy, próbowała upodobnić się pod względem wyglądu i ubioru do rodziny Złotostych tak bardzo, że zaczęli być nazywanie Fakemenami, Lastrykomenami lub Zaplutymi, Zawszonymi Podróbkami Leniwców. Większość Lastrykomenów nosiła na co dzień maskę leniwca, różową pelerynę i wielkie rogi na głowie. Bogactwo i znajomości u leniwców i rogacza gwarantowało im przetrwania orz omijanie ich domów przez wszystkie plagi, które rok rocznie przewijały się przez państwo.