#witoldpobuggnovels

Są piękne i seksowne (mają wymiary 90-60-90 albo jeszcze mniej; są wysokie, czasami wyższe od drzew: 170-190 cm; ubierają się tylko i wyłącznie w markowe ciuchy – czerwone szpilki z 40 cm obcasem, czerwone, czarne albo białe rajstopki lub kabaretki, koronkową bieliznę za przynajmniej pięćset złotych, obcisłe i ultrakrótkie spódnice prosto z Mediolanu oraz w co jest ich najbardziej rozpoznawalnym elementem – okularki, noszone nawet jeśli mają zupełnie zdrowe oczy), inteligentne (tak bardzo, że każdy test iq rozwiązują w 20 minut ze 320% skutecznością), wykształcone ( dwa kierunki studiów to dla nich minimum), znają sporo języków obcych (od angielskiego, przez mongolski na łacinie kuchennej kończąc) oraz skromne, pracowite i sumienne (przynajmniej tak uważają).

O kim mowa? O współczesnych młodych kobietach sukcesu (dla chcących wiedzieć co pojęcie „młody” oznacza dla autora bajki – kobieta w sile wieku, zdolna do rozmnażania, jednoczesnej pracy na dwa, trzy a nawet cztery etaty i prowadzenia godów z samcem, najczęściej w wieku lat 20-50), które są negatywnie nastawione do mężczyzn (mimo to każda ma już partnera – marionetkę - pacynkę, który służy jednak tylko i wyłącznie do licytowania się z innymi samicami jego statusem społecznym oraz jego atrakcyjnością fizyczną i finansową) oraz świata (brak dystansu do siebie i innych spraw, prowadzi do sytuacji, że przemieszczają się po ulicach z taką miną na twarzy, tak jakby ktoś zamienił je w wielki głaz, albo bryłę lodu, a każda interakcja z nieznaną osobą kończy się na wyzwaniu osobnika w chamsko – kulturalny sposób oraz nokautem, powodującym powstanie na ulicy wielkiej jajecznicy).

Celem kolejnych bajek będzie uświadomienie, często w sposób śmieszny, czasami żałosny, a jeszcze rzadziej poważny chodzących ideałów w spódnicy o ich wadach i zaletach ( których jednak prawdopodobnie nie znają) oraz ostrzeżenie, często tak zauroczonych, że aż przebywających w stanie głębokiej nieświadomości samców w spodenkach mora i ortalionowych dresach przed złym wpływem towarzystwa kobiet, ich technikach socjotechnicznych i manipulacyjnych oraz konieczności poznania setek, czasami tysięcy pań w celu znalezienia swojego ideału.

Bardzo dawno, dawno, dawno temu,

Za górami, za lasami, za siedmioma siedmiogwiazdkowymi hotelami, za tysiąc pięciuset pagórkami, za siedemnastoma hipermarketami i jednym zawsze nabitym i dziurawym parkingiem, w odległej krainie Gierojlandii mieszkała sobie zacna rodzina leniwców – Szynszylków Złotoustych.

Wszyscy mieszkańcy krainy na sam dźwięk nazwiska tej bardzowpływowej rodziny drżeli (o swoje nędznie opłacane posady), płakali (mimo, że depresja, która ich ogarniała nie pozwalała uronić ani jednej łzy), wyrywali ostatnie siwe włosy z głowy (których resztki i tak ledwo zwisały im z ich smutnych, pomarszczonych zmartwieniami łbów), dostawali ataku serca (i tak już bardzo skruszonego miłością do miłościwie panującej rodziny), albo też jeśli nie chcieli odbijać, promieniującego ze wszystkich stron, oświecającego i zarazem karcącego Wszechświatła Złotoustych spotykali na swej drodze przeznaczenie – dwugłowego rogacza – taksiarza, który był siedemsetosiemdziesiątymdziewiątym wcieleniem kroczącego Samosamobuja.

Wykonywał on na jednostkach zbyt niefrasobliwych w swoim samodzielnym myśleniu kilka rodzajów wyroków: jednostki ułomne, ale łapczywie chłonące wiedzę z Różowej Książeczki Mądrości Usta-Usta były skazywane na katastryzację całego majątku rodzinnego i coroczne składanie Wielkiej Wyroczni - Wielkim Złotym Ustom Leniwca.

[Usta były wystawione w centralnym punkcie Gierojlandii, pięknym mieście Grajdololandii, pełnym nielegalnych wysypisk śmieci, rozkładających się obywateli (którzy zgodnie z zarządzaniem miłościwej panującej rodziny, w momencie osiągnięcia wieku, w którym niemożliwe jest przeprowadzenie mejkapu twarzy jakimikolwiek kosmetykami, czy też zabiegami korekcyjnymi oraz naprawienie już szwankujących narządów wewnętrznych wywożeni byli właśnie tutaj, gdzie przykryci kocem, rogiem jednorożca nawoływali jedyną żywą w regionie hienę – HienkaLedżenda, do ulżenia ich cierpieniu i zamienienia się w jego przystawkę na śniadanie, obiad lub kolacje…. oczywiście w zamian oprócz papu Hienek dostawał solidną wziątkę) oraz licznych legwanów sprostytuowanych dziewic, które przybyły z graniczącej z Gierojalandią, MegagierojlandiiUltraMegaMaxWypas, aby zabawiać latorośl, przybywającej na coroczne imprezy Katastryzujące u Wyroczni, w celu ukamienowania osobników przychodzących do jej wrót z pustymi łapkami.]

Osobnicy którzy jednak byli oporni na intelektualny róż Różowej Książeczki byli skazywani na popełnienie Samosamobuja z rąk rogacza i powieszenie swojej głowy w holu pałacu rodziny leniwców Złotoustych w gablocie „zdobyczne”.

Mimo wszechobecnej samosamobujowatości, depresji, nieprzerwanych opadów deszczu, codziennej mgły, trzęsień ziemi, które nawiedzały krainę przynajmniej pięć – sześć razy w ciągu miesiąca, licznych powodzi, epidemii chorób zakaźnych oraz pustek na kontach mieszkańcy krainy starali żyć tak jakby żyli w najwspanialszym z możliwych miejsc, otaczając wręcz kultem boskości wszystko co miało kiedyś styczność z rodziną Złotoustych.

Dzięki zdobywaniu gadżetów rodziny leniwców niewielka grupka w Gierojlandii bogaciła się, przenosiła się do miejsc, w  których mieszkali podobni im osobnicy, próbowała upodobnić się pod względem wyglądu i ubioru do rodziny Złotostych tak bardzo, że zaczęli być nazywanie Fakemenami, Lastrykomenami lub Zaplutymi, Zawszonymi Podróbkami Leniwców. Większość Lastrykomenów nosiła na co dzień maskę leniwca, różową pelerynę i wielkie rogi na głowie. Bogactwo i znajomości u leniwców i rogacza gwarantowało im przetrwania orz omijanie ich domów przez wszystkie plagi, które rok rocznie przewijały się przez państwo.