#psychopata

- Ja lecę... ?

Zanim seryjny morderca uderzy po raz pierwszy, jego fantazje zwykle koncentrują się na popełnieniu morderstwa. Po pierwszej próbie zabójca zaczyna skupiać się na coraz to skuteczniejszym popełnianiu przyszłych morderstw. Ale jakie są motywy zabijania niewinnych ludzi?

Według FBI istnieje siedem kategorii motywacji: gniew, przestępcza przedsiębiorczość, zysk finansowy, ideologia, władza lub dreszczyk emocji, psychoza i pożądanie seksualne. Ale po kolei:

Gniew

Dotyczy zabójców, którzy okazują wściekłość lub wrogość wobec określonej podgrupy populacji lub całego społeczeństwa.

Przedsiębiorstwo przestępcze

Odnosi się do osób, które czerpią korzyści ze statusu lub odszkodowania pieniężnego za popełnienie morderstwa związanego z narkotykami, gangiem lub przestępczością zorganizowaną.

Zysk finansowy

Motywacja, w której sprawca czerpie korzyści finansowe z zabijania. Przykładami tego typu zabójców są czarne wdowy, zabójstwa po napadzie lub wielokrotne zabójstwa związane z oszustwami ubezpieczeniowymi lub socjalnymi. Zwykle ofiarami są członkowie rodziny lub bliscy znajomi. Zabójca uważany jest za seryjnego mordercę.

Ideologia

Zabójstwa ideologiczne są skierowane na konkretną osobę lub grupę, aby wspierać ich cele i idee. Mogą to być grupy terrorystyczne lub jedna lub więcej osób, które zaatakują określoną grupę rasową, płciową lub etniczną.

Moc lub dreszczyk emocji

Poszukiwacze mocy lub mocnych wrażeń zabijają dla wzmocnienia i/lub podniecenia, kiedy zabijają. Często spełnia ich pragnienie władzy i kontroli.

Psychoza

Mordercy napędzani psychozą cierpią z powodu psychotycznego zerwania z rzeczywistością i często są zmuszani przez diabła lub Boga. Ten rodzaj zabójcy może cierpieć na halucynacje wzrokowe i paranoję z rozmachem lub urojeniami.

Pożądanie seksualne

Zabójcy na tle seksualnym zabijają, aby zaspokoić swoje potrzeby lub pragnienia seksualne. Na miejscu zbrodni może, ale nie musi, mieć miejsce jawny kontakt seksualny.

Najczęściej stosowana i akceptowana jest czterokrotna typologia, opracowana przez kryminologów Ronalda Holmesa, Stephena Holmesa i Jamesa De Burgera.

Typologia składa się z dwóch ogólnych grup zabójców skoncentrowanych na akcie i na procesie, które są podzielone na cztery różne kategorie: zabójcy wizjonerscy, zabójcy zorientowani na misję, zabójcy hedonistyczni oraz zabójcy władzy lub kontroli.

Zabójcy skupieni na działaniu

Zabójca skupiony na akcie szybko zabija i robi to tylko dla samego czynu. W tej grupie są dwie kategorie zabójców - wizjonerskie i zorientowane na misję (mission-oriented).

Wizjonerscy zabójcy

Zacznijmy od wizjonerskich zabójców, których często klasyfikuje się jako psychotyki skupione na akcie, demonach lub z polecenia Boga. Jak wspomniano wcześniej, zabijają z powodu choroby psychicznej. Cierpią z powodu psychotycznego zerwania z rzeczywistością i często są zmuszani przez diabła lub Boga.

Ten rodzaj zabójcy może cierpieć na halucynacje wzrokowe i paranoiczne, imponujące lub dziwaczne urojenia.

Wizjonerscy zabójcy wybierają całkowicie przypadkowe ofiary; nie mają żadnego logicznego porządku ani planu zabójstw, ponieważ do zabijania kieruje ich wewnętrzny lub zewnętrzny głos, który sobie wyobrażają.

Nie mają określonego typu ofiary, chyba że nakazuje to głos lub halucynacja wzrokowa.

<< Policja bada Cadillaca, w którym David Berkowitz zastrzelił mężczyznę i kobietę przy 211th St. w Bayside, Queens. (Thomas Monaster / New York Daily News) >>

„Syn Sama” David Berkowitz jest dobrym przykładem wizjonerskiego zabójcy. Wierzył, że szatan rozkazał mu zabić. Był przekonany, że szatan uwolni go od samotności i emocjonalnego bólu poprzez akt morderstwa. Ale pomimo swojej początkowej euforii Berkowitz wciąż był pusty i niespełniony.

Ed Gein mordował kobiety, które wyglądały jak jego matka, zanim uszył swój „damski garnitur”. Zjadł jedną ze swoich ofiar, aby zachować duszę swojej matki, która, jak wierzył, żyła w jego ciele.

<< Sąsiad Eda Geina, Bob Hill, patrzy z przerażeniem, stojąc w wewnętrznych drzwiach domu Geina. >>

Innym przykładem jest Herbert Mullin, który zabił trzynaście osób w Kalifornii na początku lat siedemdziesiątych. Wierzył, że przyjmuje rozkazy od Boga i po prostu przestrzegał jego przykazań.

Zabójcy zorientowani na misję (mission-oriented)

Zabójcy zorientowani na misję na ogół nie są psychotami. Chcą uczynić świat lepszym miejscem do życia zgodnie z własnym nastawieniem. Myślą, że muszą pozbyć się ludzi, którzy nie powinni być częścią społeczeństwa ani nawet chodzić z nimi po Ziemi.

Mogą celować w homoseksualistów, prostytki lub osoby o różnym pochodzeniu etnicznym lub religii. W ten sposób wierzą, że robią światu przysługę, zabijając niechcianych lub „brudnych” ludzi.

Zabójcy zorientowani na misję są wielkimi perfekcjonistami i planują swoje zabójstwa z wielką precyzją. Dzięki temu szybko i skutecznie zabijają swoje ofiary.

Ekskluzywnym przykładem zabójcy zorientowanego na misję jest Joseph Paul Franklin, który zabił czarnych mężczyzn, którzy mieli białe towarzyszki. Nienawidził par mieszanych, które nazywał MRC. Jedyna różnica w stosunku do portretu zwykłego zabójcy zorientowanego na misję polega na tym, że Franklin był paranoicznym schizofrenikiem, który nie nadawał się do postawienia przed sądem.

<< Charles Manson's trial >>

Za mordercę zorientowanego na misję można również uznać jednego z najsłynniejszych przestępców na świecie, Charlesa Mansona. Właściwie nigdy nikogo nie zabił, ale był wystarczająco przekonujący i manipulujący, by zmusić innych do zrobienia tego za niego. Manson planował wywołać wojnę rasową między białymi i czarnymi ludźmi, aby członkowie jego „Rodziny” przejęli władzę nad światem z powodu powstałego zamieszania. Manson byłby uważany przez pełnomocnika za seryjnego mordercę według kilku ekspertów od seryjnych morderców, w tym dr Petera Vronsky'ego, RJ Parkera i dr Scotta Bonna.

Niezidentyfikowany potwór z Whitechapel, Kuba Rozpruwacz, również mógł pasować do tej kategorii, ponieważ prawdopodobnie miał szczególną nienawiść do kobiet. W swoich listach wysłanych na policję dał to dobrze do zrozumienia, nazywając swoje ofiary „dziwkami”.

<< Szkic kompozytowy Unabombera. (via: NY Daily News) >>

„Unabomber” Ted Kaczyński również pasuje do tej kategorii.

Wziął na celownik ludzi i instytucje, które promowały postęp nowoczesnej technologii, wysyłając im liczne bomby domowej roboty. Trzy z jego dwudziestu sześciu celów zginęły.

Kaczyński był uważany za silnego podejrzanego w sprawie Zodiac Killer, ale został oczyszczony bez żadnych mocnych dowodów.

Zabójcy skoncentrowani na procesach

Następnie, grupa zabójców skoncentrowanych na procesie, która zabija powoli i cieszy się aktem torturowania, jest podzielona na kategorie hedonistycznych i zabójców władzy lub kontroli.

Zabójcy hedonistyczni

Zabójcy hedonistyczni to poszukiwacze wrażeń i ci, którzy po prostu zabijają dla przyjemności. Psychologowie sądowi podzielili hedonistów na trzy podtypy: pożądanie, dreszczyk emocji i zabójcy pocieszenia.

Namiętni zabójcy

Zabójcy żądzy zabijają dla przyjemności seksualnej. Nie ma znaczenia, czy ich ofiary żyją, czy też zostały zabite, robią to dla zaspokojenia seksualnego. Gary Ridgway ponownie odwiedził swoje ofiary i uprawiał seks ze zwłokami, gdy tarzały się w robakach.

Fantazja również odgrywa dużą rolę w ich zabójstwach. Często używają broni wymagającej bliskiego kontaktu z ofiarami, w większości przypadków gołych rąk lub noży. Są silnie stymulowani torturami i okaleczeniami, których dokonują na swoich ofiarach. W miarę jak zabójca eskaluje i zdobywa więcej doświadczenia, jego okres uspokojenia często skraca się wraz ze wzrostem poziomu wymaganej stymulacji i pewności siebie.

Większość zabójców pożądania to wytrawni prześladowcy i manipulatorzy, którzy używają uroku, aby zwabić swoje ofiary w pułapkę, w której są bezsilni.

Większość ludzi przypisuje sławę bardziej znanemu zabójcy pożądania Kubie Rozpruwaczowi, który, jak wierzono, osiągał przyjemność seksualną poprzez okaleczanie swoich ofiar i wyjmowanie ich narządów. Ale moim zdaniem Jeffrey Dahmer zasługuje na to bardziej. Ripper nigdy nie został złapany i nikt nie ma dowodu, kim był. W tej chwili, po ponad 120 latach, wygląda na to, że jego motywy pozostaną tajemnicą i owiane spekulacjami.

W przeciwieństwie do Rozpruwacza, Jeffrey Dahmer przyznał w wywiadzie, że żądza odegrała dużą rolę w jego zabójstwach. Kiedyś Dahmer powiedział: „zabijanie było tylko środkiem do celu. To była najmniej satysfakcjonująca część. Nie podobało mi się to. Dlatego próbowałem stworzyć żywe zombie za pomocą kwasu i wiertła ”.

Afektywni zabójcy

Afektywni zabójcy zabijają tylko dla przyjemności zabijania. Ich głównym motywem jest wywołanie bólu lub przerażenia u swoich ofiar. Są uzależnieni od przypływu adrenaliny, jaki dostają podczas polowania, zabijania swoich ofiar i unikania prawa.

W większości przypadków ich ofiary są im zupełnie obce, ale mogą prześladować ludzi przez chwilę, zanim ich zabiją.

Zabójcy emocji uważają, że „praktyka czyni mistrza” i przez większość czasu staje się rzeczywistością. Ich kariera mordercza może trwać bardzo długo; mogą odnieść większy sukces w zabijaniu i często próbują popełnić zbrodnię doskonałą. Zabójcy mogą leżeć nisko przez bardzo długi czas, co stwarza możliwość „szaleńczego zabijania”, ale jest to częściej zachowanie mniej inteligentnych zabójców emocji, które często prowadzi do ich schwytania.

Henry Lee Lucas to jeden z najbardziej znanych morderców dreszczyku emocji, który podróżował po stanach, zabijając ludzi. Przyznał się do setek nierozwiązanych morderstw, które zostały mu przypisane i sklasyfikowane jako wyjaśnione.

Jednak został oficjalnie skazany tylko za jedenaście zabójstw.

Zabójca Zodiac, którego tożsamość jest wciąż nieznana, jest kolejnym przykładem zabójcy dreszczyku emocji. Zodiac w swoim ostatnim liście do San Francisco Chronicle twierdził, że był odpowiedzialny za 37 zabójstw, ale tylko 5 zostało mu przydzielonych.

Dla tego rodzaju zabójców proces przygotowania się do zabicia i samo zabijanie jest najbardziej satysfakcjonującą rzeczą na świecie.

Uwaga, jaką zyskał, wysyłając drwiące listy i kryptogramy do gazet i policji, sprawiła mu dodatkową przyjemność.

Zabójcy - pocieszyciele

Ostatnim podtypem hedonistycznych zabójców są pocieszyciele, którzy, jak wspomniane zostało wcześniej, zabijają dla zysku. Po każdym zabójstwie zabójca zwykle czeka przez pewien czas przed ponownym zabiciem, aby uniknąć jakichkolwiek podejrzeń ze strony rodziny lub władz. Ofiary są często zatrute, przede wszystkim arszenikiem.

Większość kobiet seryjnych morderców należy do tej kategorii. Na przykład Blanche Taylor Moore została skazana za zabicie swojego chłopaka, kiedy zatruła jego jedzenie arszenikiem. Później była podejrzana o zabicie trzech kolejnych osób i prawie zabicie innego w ten sam sposób. Uważano, że została zmuszona do zabijania dla korzyści finansowych.

Innym przykładem jest dr H.H. Holmes, który zbudował trzypiętrowy hotel specjalnie zaprojektowany do zabijania.

Holmes wykupił polisy ubezpieczeniowe na wielu swoich gości hotelowych, zanim ich zabił.

Diana Lumbrera zamordowała sześcioro własnych dzieci w ciągu czternastu lat, aby zebrać pieniądze z ubezpieczenia.

Kontrolujący lub niezłomni zabójcy

Czterostopniowa typologia kończy się ostatnimi skoncentrowanymi na procesie zabójcami kontrolującymi lub niezłomnymi, którzy kierują się władzą, jaką mają nad swoimi ofiarami. Lubią torturować swoje ofiary, co jest dla nich atrakcyjne seksualnie, ale proces posiadania pełnej kontroli nad życiem lub śmiercią jest bardziej satysfakcjonujący. Zabójca może zgwałcić ofiarę, ale nie jest to motywowane pożądaniem, to tylko kolejna forma dominacji nad ofiarą.

Ted Bundy, który był jednym z najbardziej mrocznych zabójców, pasuje do tej kategorii. Prześladował, gwałcił, zabijał i dokonywał aktów nekrofili (seks ze zwłokami) na swoich ofiarach. Po potwierdzeniu ponad trzydziestu z nich jest jednym z najbardziej płodnych seryjnych morderców w Stanach Zjednoczonych.

Jeden z reporterów, który przeprowadził z nim wywiad, powiedział: „Ted upierał się, że przemoc nigdy nie jest celem samym w sobie, a seks jest niemal powierzchowny. Gratyfikacja nie leży w napaści, ale w posiadaniu ofiary ”.