#wariat

Brak mi zapachu, smaku

I gruntu pod nogami

Spadam

Rozwala się pewność

W jedność ciała i rozumu

Widzę lustro

Boję się go, bo mnie w nim nie ma

Łzy mi ciekną

Czuję się jak w więzieniu

Wszystko co mam spada

I w nicoś się przeistacza

Ja też znikam

Wątpię w moje ciało

Widzę istotę

Wypluwa słowa

Wiem, że ciało ją kocha

Ale umysł szwankuje

Twarz znika za mgłą

Wszystko staje się nowe

Błądzę jak stary kot

Po przeprowadzce

W rozedrganie wmasowujemy spokój luźno rozpuszczamy nieuczesane myśli samoistnie zakręceni pomijamy ondulację zjeżony włos tapirujemy ewentualnie na wariata.

Cóż to za płacz, cóż za ból który tak dusi i dusi że brak siły walczyć z nim, i ta krew co spływa po Twoich policzkach, z pękniętych naczynek oka w towarzystwie łez.

Dlaczego!? - z oddali nagle wyłania się głos, lecz nad domami wciąż głuchy mrok.

A Ty wciąż duszony, serce zwalnia rytm, z bólu chcesz krzyczeć, lecz dawno zabrakło tchu.

I tylko łkasz tracąc energię, a w głowie słyszysz wciąż tą samą piosenkę, która wspomnienia i ból z tęsknoty natarczywie do Ciebie przesyła.

K#*wa, dlaczego!? - znów słychać głos, lecz nad miastem wciąż głuchy mrok.

I czujesz już coraz mniej tlenu w swoim ciele, gdzieś w przestrzeni głowy cicho wołasz, pomóż mi mój stróżu, mój aniele.

Tak mija, kolejna mordercza ciężka chwila, jak wąż Twe ciało po podłodze się zwija.

Umierasz, nareszcie w agonii zdychaj! - to ten sam głos co wcześniej z oddali słychać, pomimo mroku głuchego, to twa schizofrenia drogi kolego.

Ostatnia minuta, sekunda, tak to już czas...

To czas pożegnać na zawszę rodzinę, najbliższych i cały ten świat...

Żniwiarz poszedł szukać kolejną duszę wśród wszystkich Was.

~ M.V.D.I.A.C.

Tych których nazywano psychopatami

Ten sposób myslenia, spontaniczne działania.

Ten obłęd, pustka w ich oczach, bez emocji a jednak tak jest w nich wiele.

Mogę w nie patrzeć ciągle bez opamiętania, tak jak i one patrzą na mnie