Bez tytułu

Szacunek do siebie to fundament. Bez niego każda relacja zaczyna przypominać występ w cyrku. Uśmiechasz się szeroko, spełniasz oczekiwania, a na koniec i tak ktoś mówi, że mogłaś bardziej.

Im jesteś milsza i bardziej wyrozumiała, tym szybciej znajdzie się ktoś, kto uzna to za zaproszenie do przekraczania granic. Bo przecież taka dobra, to wytrzyma. Taka empatyczna, to zrozumie. Taka pomocna, to zrobi jeszcze raz.

Nie chodzi o to, by przestać być dobrym człowiekiem. Chodzi o to, by przestać być dostępna dla każdego. Dobro bez granic zamienia się w pozwolenie na wykorzystywanie.

Albo ktoś traktuje Cię na poziomie, albo niech trzyma się z daleka. To nie pycha. To higiena relacji.

Nie jesteś dodatkiem do czyjegoś życia. Jesteś jego właścicielem w swoim świecie. I to jest jedyna rola, którą naprawdę warto grać.

"przez ciebie wpadłem w głęboką depresję

już teraz nie wiem, kim jestem