#opvoeding

Ik zag een trein vetrekken, hij fluisterde me vrijheid toe een belofte zo dichtbij, toch nog verre van realiteit.

Herhaling heeft me ingehaald elke week vervangt de vorige, elke dag rijd ik dezelfde wegen, heb ik dezelfde vragen, zie ik dezelfde straten, parken, sloten, winkelcentra - het is deze stad verdomme, misschien wel dit land - in ieder geval: de vier muren van ‘t ouderlijk huis - hier daagt zelfs het doucheputje me uit.

De gesprekken uit de kroeg golven nog na - het was niet de drank het was de pijn die sprak

en ik weet niet precies wat het was dat terugsprak maar in vino veritas en adviezen aan jezelf komen beter aan van anderen.

Dozen gevuld met jeugd liggen gestapeld tegen de wand. Er is teveel gebeurd. Niets meer te halen. Ik zal jullie - hier - achterlaten.

Er rust een traagheid in isolement en een wervelwind in onvrede - verwoestend, vrij en wild maar op zondagavond,

zit ik - krijsend - op de grond denkend aan morgen.

Dat is nu toch wel de meest gestelde vraag die ik al gekregen heb de afgelopen 2 jaar denk ik... 

Autisme...  Dit is zo een grote noemer...  Zoals ik al zei, ik ben geen arts of specialist, en kan dan ook alleen maar spreken uit m’n eigen ervaringen met Luna, m’n dochtertje. Maar dit is hoe het er bij ons zo een beetje aan toe gaat.

Luna heeft een dik jaar en half geleden bijna de stempel ‘autisme’ gekregen. Waarom ‘de stempel’? wel... We hadden heel erg vaak het gevoel dat ze behandeld werd als een nummertje... Het zoveelste ‘geval’. De artsen waar we kwamen benadrukten echt steeds de dingen die ‘typisch’ zijn voor autisme. De dingen die ze wel en niet kon, of wel en niet deed, terwijl wij alleen maar de positieve dingen zagen, en van alles ook iets positiefs maakte. 

bv:  Luna heeft, zoals elke persoon met autisme, heel erg veel nood aan structuur. Ze heeft altijd al erg veel problemen gehad met voeding. In het begin, als ze ongeveer 6 maanden was, heeft ze eventjes papjes gegeten. Fruitpap al wat beter dan groentepap, maar ze at toch! Maar na een paar weken heeft ze 1 keertje moeten overgeven na haar papje, met als gevolg dat ze helemaal NIETS meer wou eten, behalve haar flesje melk. Ze was nog klein, dus een super groot probleem was het toen nog niet. Maar dan werd ze 9 maanden, 10 maanden, 11, 12... En voor we het wisten was ze al over een jaar, en at ze nog steeds geen vaste voeding, dus begonnen we ons stilletjes aan wel wat zorgen te maken hierover. Vooral omdat de kinderarts ook al een paar keer had laten vallen dat, als ze niet snel zelf ging eten, waarschijnlijk sondevoeding ging moeten krijgen, en natuurlijk wilden we dat niet! Dus ben ik elke dag beginnen aanbieden, ik deed dat wel al, maar toen ben ik het echt dagelijks meerdere keren beginnen doen. En het probleem was dus naderhand gezien niet echt het eten zelf, maar eerder het feit dat ze niets in haar mondje wilde. Dus ben ik maar op zoek gegaan naar verschillende soorten lepeltjes, gemaakt uit verschillende materialen. En dat lange zoeken werd beloond! Want toen ze 14 maanden oud was, heeft ze eindelijk toegegeven om te beginnen eten. Simpelweg door een lepeltje van de Hema! Ik kon het bijna niet geloven, en het leek haar nog echt te smaken ook! Met een bang hartje dat ze terug zou overgeven en we die hele weg weer opnieuw zouden moeten afleggen, gaf ik haar elke dag haar papje, en elke keer een beetje meer. In het begin nam ik steeds dezelfde smaakjes, zodat ze ook effectief kon wennen aan het idee van vaste voeding te eten, en de smaakjes goed te leren kennen, maar na verloop van tijd zijn we nieuwe smaakjes beginnen toevoegen, en nu, een aantal maanden later eet ze echt goed!

Dus de grootste aanpassing was voor haar het lepeltje, en het feit dat ze iets in haar mondje moest steken.  Nu, niet alleen het lepeltje was in het begin het probleem, maar ook waar ze at. Als ze er goed mee vertrokken was en thuis at waren er op den duur weinig problemen, maar als we ergens anders waren was het echt een ramp. Van zodra haar omgeving veranderde waren we op dat moment terug bij af. Maar we zijn hierbij ook gewoon blijven volhouden en ondertussen lukt het al veel beter om haar ergens anders te doen eten! Niet zoals thuis natuurlijk, maar toch al veel beter dan de eerste paar maanden.  Dat is zo een beetje wat wij hebben meegemaakt met Luna op vlak van eten. Ik  hoop dat het in de toekomst blijft goed gaan als ze groter wordt om nieuwe dingen te eten, want Luna heeft ook een lactose-intolerantie... Dus als ik haar later iets zal willen geven zou ik eerst alles goed moeten nakijken, tenzij ze er uit groeit natuurlijk, wat ook nog altijd kan! 

Zie je bij de volgende blog! 

ik denk niet dat het feit dat de natuur soms “hard” wordt genoemd betekent dat mensen dat automatisch ook zijn

filosofie is moeilijker dan wiskunde, maar vooral omdat we wiskunde hebben uitgevonden

kinderen zijn lang niet allemaal lief en puur en authentiek. soms zijn het meelopers, liegebeesten en jaloerse wezentjes

je kunt aan een hond vaak zien dat het de hond is van de eigenaar

ik vind alle “red je relatie”, “zo zorg je dat hij blijft” en “wat mannen zoeken in een vrouw” coaches, narcistische kapitalistische leeghoofden die teren op de onzekerheden van meisjes die minder naar hun vader hadden moeten luisteren

humor is geen laatste redmiddel maar wel een laatste pijnstiller voor als het niet meer te redden valt

als je te lang single bent en soulmuziek ondragelijk is geworden, is er altijd nog bluesmuziek

hoe minder keuzemogelijkheden hoe groter de kans dat je tevreden bent

de bijbel gaat voornamelijk over zelfbeheersing en ik hoop dat u weet hoe erg ik mijn best heb gedaan en dat mijn tekortkomingen, enkel het resultaat waren van liefde, onmacht of beide

We gaan allen achterna wat we tekort gekomen zijn Of rennen ervan weg. Verzet je je?

Het verbreken van patronen als patroon is lachwekkend En ironisch genoeg niet grappig.

Circulaire ontwikkelingen Alsof god ons wil nemen In alle hoeken Van een cirkelvormige kamer

Geloof je in morgen? In de liefde?

Ik ben een papa. Mijn dochter is nu 6 jaar, mijn zoon bijna 1 jaar. Voordat ik papa werd heb ik veel dingen geleerd. Ik heb bijvoorbeeld geleerd om een pindakaas pot open te draaien. Ook leerde ik dat glijden op mijn schouderbladen en voeten het snelst gaat. Ik heb ook geleerd dat ik goed kan studeren. Ik heb zelfs leren fietsen. Als je mij vraagt: Arnold wie is je favoriete leraar? Dan zeg ik: mijn dochter. 

Zij heeft mij geleerd wat echt belangrijk is. Elke dag spelen. Genieten van paarse bloemen. Een mier helpen oversteken. Acteren. Elk dier, elk personage. Vrij en blij vrienden maken. Zonder schaamte vragen: wil je mijn vriendin zijn? Na het spelen durven zeggen: ik vind je lief. De kern van mijn dochter is liefde. De kern van ieder kind is liefde. Of eigenlijk Liefde. Er is geen religie voor bedacht, maar het zou wel terecht zijn. 

Mijn dochter heeft mij geleerd onverdeelde aandacht te hebben. In het moment te zijn. Te bewegen omdat het leuk is. Te spelen omdat een mens moet spelen. Om rustig haar tanden te poetsen terwijl ik verschrikkelijk moe was. Om gedichten te schrijven. Dat poëzie lacht, tussen regendruppels in. Dat het erg verdrietig is als een jongen een naaktslak tussen twee stenen dood slaat. Dat stoere papa’s gek dansen. 

Twee jaar geleden schreef ik een gedichtje in haar vriendenboekje: 

Dochtertje dochtertje hand in hand Jij bent het mooiste spiegeltje van het land

En zo is het. Op het moment dat ik mijn eigen shit terug kon zien in haar. Ik zag letterlijk mijn eigen angst in haar ogen. Op dat moment kon ik beginnen met de ommekeer. Toen zij rond de één jaar was, had ik haar al meerdere malen gewaarschuwd voor ‘gevaren’ in de omgeving. Zoals de aarde in de plantenbak. De stekker bij het stopcontact. Alleen mijn probleem was dat ik dit deed met een zware energie in mijn stem. Een strenge, een gebiedende energie. Ik wilde waarschuwen, maar zij verlamde. Zij was namelijk een 1,5 jarig kind aan het zijn. Pakken, ontdekken, spelen. Door mijn strenge, gebiedende, zware stem, werd ze bang voor mij. 

Ik merkte dit op toen ik een maand na dit besef de woonkamer binnenliep en ik liefdevol zei: Hee Amé. En zij schrok zich te pletter! Mijn hart brak, want ik wist waar ze van schrok. Mijn aanwezigheid. Dit was één van de grootste lessen ooit. Dat ik zoveel kut-energie op haar had losgelaten dat ze bang voor mij was geworden. Het boeiende is dat mijn bedoelde intentie positief was: ik wilde haar waarschuwen voor gevaar. De valkuil was echter dat ik me niet bewust was van de werkelijke uitgezonden energie. Boejaka. Traumaatje er bij. Oeps. 

Toen heb ik mijn strenge-vader-stem-roer omgegooid. Het heeft negen maanden geduurd voordat die eerste oppervlakkige angst voor mijn aanwezigheid verdween. Oef. 

454 - Is de opvoeding van nu een tikkende tijdbom - JACK&JOZEF - Real.Raw.Everyday.

We maken fouten, we schreeuwen, we lachen. En soms denk ik, hoe is het mogelijk dat we nog steeds denken dat we perfect kunnen opvoeden?

In ons dagelijks leven zie ik het allemaal, die ouders die proberen te beheren, die liefde en controle zoeken, maar ook die open boeken, die gewoon zeggen: "Hier is mijn kind, hier is mijn chaos." Het mooiste? Die kleine momenten dat je denkt, dit is het leven, vluchtige, echte, rauwe emoties.