Ik ben een papa. Mijn dochter is nu 6 jaar, mijn zoon bijna 1 jaar. Voordat ik papa werd heb ik veel dingen geleerd. Ik heb bijvoorbeeld geleerd om een pindakaas pot open te draaien. Ook leerde ik dat glijden op mijn schouderbladen en voeten het snelst gaat. Ik heb ook geleerd dat ik goed kan studeren. Ik heb zelfs leren fietsen. Als je mij vraagt: Arnold wie is je favoriete leraar? Dan zeg ik: mijn dochter. 

Zij heeft mij geleerd wat echt belangrijk is. Elke dag spelen. Genieten van paarse bloemen. Een mier helpen oversteken. Acteren. Elk dier, elk personage. Vrij en blij vrienden maken. Zonder schaamte vragen: wil je mijn vriendin zijn? Na het spelen durven zeggen: ik vind je lief. De kern van mijn dochter is liefde. De kern van ieder kind is liefde. Of eigenlijk Liefde. Er is geen religie voor bedacht, maar het zou wel terecht zijn. 

Mijn dochter heeft mij geleerd onverdeelde aandacht te hebben. In het moment te zijn. Te bewegen omdat het leuk is. Te spelen omdat een mens moet spelen. Om rustig haar tanden te poetsen terwijl ik verschrikkelijk moe was. Om gedichten te schrijven. Dat poëzie lacht, tussen regendruppels in. Dat het erg verdrietig is als een jongen een naaktslak tussen twee stenen dood slaat. Dat stoere papa’s gek dansen. 

Twee jaar geleden schreef ik een gedichtje in haar vriendenboekje: 

Dochtertje dochtertje hand in hand Jij bent het mooiste spiegeltje van het land

En zo is het. Op het moment dat ik mijn eigen shit terug kon zien in haar. Ik zag letterlijk mijn eigen angst in haar ogen. Op dat moment kon ik beginnen met de ommekeer. Toen zij rond de één jaar was, had ik haar al meerdere malen gewaarschuwd voor ‘gevaren’ in de omgeving. Zoals de aarde in de plantenbak. De stekker bij het stopcontact. Alleen mijn probleem was dat ik dit deed met een zware energie in mijn stem. Een strenge, een gebiedende energie. Ik wilde waarschuwen, maar zij verlamde. Zij was namelijk een 1,5 jarig kind aan het zijn. Pakken, ontdekken, spelen. Door mijn strenge, gebiedende, zware stem, werd ze bang voor mij. 

Ik merkte dit op toen ik een maand na dit besef de woonkamer binnenliep en ik liefdevol zei: Hee Amé. En zij schrok zich te pletter! Mijn hart brak, want ik wist waar ze van schrok. Mijn aanwezigheid. Dit was één van de grootste lessen ooit. Dat ik zoveel kut-energie op haar had losgelaten dat ze bang voor mij was geworden. Het boeiende is dat mijn bedoelde intentie positief was: ik wilde haar waarschuwen voor gevaar. De valkuil was echter dat ik me niet bewust was van de werkelijke uitgezonden energie. Boejaka. Traumaatje er bij. Oeps. 

Toen heb ik mijn strenge-vader-stem-roer omgegooid. Het heeft negen maanden geduurd voordat die eerste oppervlakkige angst voor mijn aanwezigheid verdween. Oef. 

bron: ullstein.de Er waren genoeg superlatieven voor De beesten (2022) van Gijs Wilbrink (1984). Het ging daarbij vooral over de gebruikte taal, die knoestig en smerig was; de kunst om een boeiend verhaal te vertellen en de actie die het boek voortdurend onder de aandacht van de lezer houdt. Dat het verhaal zich afspeelt in de Achterhoek (waar ik woon) maakt dat er veel herkenbaars te lezen…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen  Het begon, zoals zoveel grote levensvragen beginnen, met een klein telefoontje. “Pap… Noa zit vast op de wc.” Dat is zo’n zin waarvan je denkt: dit wordt of een grap, of een familiedrama dat nog jaren op verjaardagen wordt opgediend met cake en lichte schaamte. In dit geval werd het allebei. Mijn zoon – net onderweg naar huis, nog nagenietend van een…

Ella

Mijn trots, mijn steun, mijn wereld.