Verruim de horizon

Pieters’’ Daglicht over Denkdingen Er zijn van die gesprekken die volstrekt onschuldig beginnen. Zo begon het op een warme vakantiedag ergens tussen een stokbrood, een glas rosé en een campingstoel die al drie keer gerepareerd was met tie-wraps en goede bedoelingen. “Las jij vroeger eigenlijk veel?” Een eenvoudige vraag. Maar sommige vragen zijn als een vergeten luik in een oude zoldervloer.…

Als passende zorg niet past Er is iets vreemds aan de hand met passende zorg. Hoe beter we haar organiseren, hoe vaker mensen vertellen dat ze zich zoek raken. De indicaties kloppen, de beschikkingen zijn op orde, de rapportages keurig ingevuld – en toch zit er aan de keukentafel iemand tegenover ons die zegt: “Ik ben vooral heel moe.”   Moe van loketten, moe van wisselende gezichten, moe van…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen  Er bestaan in Nederland ongeveer 33.000 mensen met een superkracht. Ze kunnen namelijk verdwijnen. Niet letterlijk natuurlijk. Hoewel sommigen daar inmiddels behoorlijk bedreven in zijn geworden. Nee, deze mensen beschikken over een veel indrukwekkender vermogen: ze kunnen volledig onzichtbaar worden voor politiek, media en samenleving. Vanavond slapen ze…

Over thuiszitters, dichte deuren en het hardnekkige gebrek aan andere leerroutes in het onderwijs   Pieters’ Pamflet Er zijn van die jongens die je niet in een schoolbank krijgt, maar wel in een systeem dat piept en kraakt als een oude koffieautomaat op maandagochtend. Johannes is er zo één. Twaalf jaar, sleutelbos waar menig conciërge jaloers op zou zijn, en een cv waar je u tegen zegt:…

Het grooste Franse geheim sinds de uitvinding van de kaas. Pieters’ Daglicht over Denkdingen Er zijn van die woorden waar de gemiddelde Nederlander spontaan argwaan van krijgt. Plat du jour bijvoorbeeld. Alleen al de klank roept bij sommigen beelden op van een dampende pan mysterieuze stoofpot waarin drie verdwaalde aardappelen, een boze prei en een gepensioneerde kip gezamenlijk hun laatste…

In het sociaal domein praten we vaak óf over regels óf over relaties. Óf over aanbestedingsplichten, gelijkheid van ondernemers en Europese richtlijnen. Óf over de jongen van 15 die eindelijk een vaste gezinswerker heeft gevonden. Over de oudere vrouw die haar vertrouwde rolstoelmonteur kent bij naam. Over de wijkcoach die “gewoon even langsloopt” in plaats van een nieuw formulier te sturen.…

Waarom standaardisatie in de jeugdzorg alleen werkt als zij de systeemkant ordent en de menselijke maat meer ruimte geeft Soms schuift een woord ongemerkt naar het midden van het debat. Eerst klinkt het technisch, bijna onschuldig. Daarna blijkt het ineens te gaan over veel meer dan een beleidsinstrument. Standaardisatie is zo’n woord. In de jeugdzorg roept het direct spanning op. Voor sommigen…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Wie langs het gemeentehuis aan de Rivierweg fietst, moet tegenwoordig goed kijken. Niet naar de stoeptegels, niet naar de geparkeerde dienstfietsen, maar omhoog – naar de vlag. Daar wapperen nog altijd de vertrouwde Capelse vissen. Alleen… ze lijken net uit een andere typografische vijver te komen. Op het eerste gezicht is er niets aan de hand. De vissen…

Waarom niet alles beter wordt van structuur, sturing en een goed plan  Pieters’ Daglicht over Denkdingen Het begint, zoals zoveel belangrijke inzichten, met een vlinder die zich nergens iets van aantrekt. Ik zit op een Frans terras waar de stoelen net iets te elegant zijn om echt comfortabel te zijn, en de koffie precies sterk genoeg om je te laten geloven dat je leven overzichtelijk is. Voor…

Over een stukje karton, een vergeten jas en de onverklaarbare geur van halfwarme koffie Pieters’ Daglicht Over Denkdingen Er zijn mensen die hun verleden bewaren in fotoalbums. Anderen in dozen op zolder. Maar de echte archeologen van het menselijk bestaan – en ik reken mijzelf daar nadrukkelijk toe – vinden hun geschiedenis in de binnenzak van een jas die al drie winters niet meer gedragen…

Er zijn van die beelden die meer zeggen dan een beleidsnota van vijftig pagina’s. Een lege stoel in een klaslokaal is zo’n beeld. Niet omdat leegte op zichzelf zo bijzonder is. Maar omdat die stoel meestal niet leeg is door toeval. Hij is leeg omdat een kind ergens onderweg het contact met school, met ritme, met veiligheid of met vertrouwen is kwijtgeraakt. En terwijl volwassenen daarna…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Ergens in Nederland – waarschijnlijk in een straat waar de hortensia’s net iets te fanatiek bloeien en de buurman zijn kliko al buiten zet om kwart over zes ’s morgens – hangt op een brievenbus van PostNL een briefje. Geen dreigbrief. Geen klacht. Geen manifest van een boze burger die vindt dat de overheid wordt bestuurd door reptielen met een cursus…