Verruim de horizon

Pieters’ Herinneringen in het Daglicht Sommige mensen verlaten de wereld met een zacht knikje. Anderen met een indrukwekkend cv. En dan zijn er mensen die vertrekken terwijl ergens in Nederland nog altijd iemand glimlachend “Maar meneer, dat is geen kunst!” roept tegen een vloer vol pindakaas. Wim T. Schippers was zo iemand. Op 10 juni 2026 viel het doek voor een van de merkwaardigste,…

op deze dag die jouw naam draagtgaan wij behoedzaam door de urenalsof de tijd iets zachter looptwanneer wij jou van binnen groetenjij bent niet weg uit wat ons leven doetniet uit de kamers van herinneringniet uit de warmte van een lachdie onverwacht weer op kan lichtennog altijd klinkt jouw stem in onsals een vertrouwd en stil bewareneen zin van hoop, een hand van rusteen licht dat niet is…

Over NPO 5, de jaren zeventig en het wonder van muziek die nooit met pensioen gaat Pieters’ Daglicht over Denkdingen Pieter Pottenkijker was nog maar nauwelijks terug van vakantie. De koffers stonden nog half open in de woonkamer. Een sok hing uit een zijvak alsof hij zich had vastgebeten aan de vakantie. Er lag ergens nog een verdwaalde tube zonnebrandcrème die volgens Pieter inmiddels de…

Pieters Daglicht over Denkdingen Sommige mensen plannen hun leven alsof ze een militaire operatie voorbereiden. Agenda’s vol kleuren. Apps die piepen. Herinneringen die herinneren aan eerdere herinneringen. Vakanties die al geboekt zijn voordat de huidige vakantie begonnen is. Ik ken zelfs iemand die een afspraak heeft ingepland om zijn agenda bij te werken. Dat is geen grap. Dat is een…

Kwetsbare jongeren vragen geen traject, maar een omgeving Dalende jeugdwerkloosheid is goed nieuws, maar niet genoeg om tevreden te zijn. De echte vraag is niet alleen hoeveel jongeren meedoen, maar ook welke jongeren uit beeld verdwijnen. Juist bij de meest kwetsbare jongeren zien we het probleem van beleid dat vooral stuurt op cijfers, uitstroom en korte trajecten. De Europese Rekenkamer laat…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Sommige woorden doen iets met een mens. Ze vallen op tafel als een kiezelsteen in een vijver en veroorzaken kringen die steeds groter worden. Zo gebeurde het onlangs tijdens een regenachtig ontbijt op een Franse camping. De koffie dampte. De stokbroodkruimels lagen verspreid alsof er een klein bakkersongeluk had plaatsgevonden. Buiten tikte de regen…

Pieters’’ Daglicht over Denkdingen Er zijn van die gesprekken die volstrekt onschuldig beginnen. Zo begon het op een warme vakantiedag ergens tussen een stokbrood, een glas rosé en een campingstoel die al drie keer gerepareerd was met tie-wraps en goede bedoelingen. “Las jij vroeger eigenlijk veel?” Een eenvoudige vraag. Maar sommige vragen zijn als een vergeten luik in een oude zoldervloer.…

Als passende zorg niet past Er is iets vreemds aan de hand met passende zorg. Hoe beter we haar organiseren, hoe vaker mensen vertellen dat ze zich zoek raken. De indicaties kloppen, de beschikkingen zijn op orde, de rapportages keurig ingevuld – en toch zit er aan de keukentafel iemand tegenover ons die zegt: “Ik ben vooral heel moe.”   Moe van loketten, moe van wisselende gezichten, moe van…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen  Er bestaan in Nederland ongeveer 33.000 mensen met een superkracht. Ze kunnen namelijk verdwijnen. Niet letterlijk natuurlijk. Hoewel sommigen daar inmiddels behoorlijk bedreven in zijn geworden. Nee, deze mensen beschikken over een veel indrukwekkender vermogen: ze kunnen volledig onzichtbaar worden voor politiek, media en samenleving. Vanavond slapen ze…

Over thuiszitters, dichte deuren en het hardnekkige gebrek aan andere leerroutes in het onderwijs   Pieters’ Pamflet Er zijn van die jongens die je niet in een schoolbank krijgt, maar wel in een systeem dat piept en kraakt als een oude koffieautomaat op maandagochtend. Johannes is er zo één. Twaalf jaar, sleutelbos waar menig conciërge jaloers op zou zijn, en een cv waar je u tegen zegt:…