Al vroeg hoorde ik fluisterenin een taal die niemand sprak.Zachte stemmen, schaduwen van licht,een wereld die door de muren sijpeldeen mij vond – nog voordat ik wist wie ik was.Ze noemden het angst,ze noemden het ziekte,ze gaven het namen die niet de mijne waren.Maar diep in mij trilde iets ouds,een weten zonder woorden,dat zei: blijf.Er waren dagen dat niets klopte,en daardoor alles.Ik liep door…

Mijn coachee wil graag met mij haar Tijdlijn doorlopen. Ik laat haar beginnen vóór haar conceptie, als ze nog ziel is en haar levensloop nog aan het bepalen is: wat, met wie, wanneer, hoe. Als ik vraag hoe ze zich voelt, is ze positief. Ze heeft er wel zin in!

Op weg naar het moment waar ze nu is, doorlopen we de conceptie, haar geboorte, en een aantal belangrijke momenten in haar verleden. Ik zie tijdens haar wandeling door haar leven, dat er nogal wat energie door haar heen gaat, waardoor ze moeilijk kan stilstaan. Ze komt bij een moeilijk moment ergens tussen haar 8ste en 12de jaar, maar als ik vraag wat daar gebeurd is, weet ze het niet. Ze voelt zich echter duidelijk ongelukkig, onzeker en ze voelt druk in haar lichaam. Omdat we verder geen informatie krijgen, vraag ik haar door te lopen tot het moment, waarbij ze voelt dat ze toch even moet stilstaan. Op mijn vraag hoe oud ze daar is, zegt ze: “18”. Hier voelt ze zich een stuk beter, ze straalt ook meer zekerheid uit. En als ik vraag hoe ze nu terugkijkt op die moeilijke periode, zegt ze: “Ik weet nu dat het goedkomt. Had ik dat toen maar geweten!” Ik stel voor dat ze teruggaat naar die plek, met het gevoel en de wetenschap die ze nu als 18-jarige heeft. En oh, dat voelt zoveel beter, meldt ze! 

Ze loopt door en ik merk nu dat ze begint af te wijken van haar tijdlijn, ze loopt wat schuin weg. Ik besluit om ‘in te grijpen’ om te zien wat er gebeurt en om te voorkomen dat ze in de struiken, die langs haar tijdlijn staan, belandt. Zodra ik haar een kwartslag gedraaid heb, zodat ze weer op ‘het rechte pad’ staat, laat ze me meteen weten: “Dit voelt helemaal niet goed”. Ze moet “daar” heen! En ze zwaait met haar arm in de richting waar ze heen liep. Voor de zekerheid merk ik nog op, dat ze een andere richting inslaat in haar leven. Maar ze weet het zeker! En zo loopt ze haar toekomst in, anders dan van tevoren was gepland. Als ze stopt, is ze ergens in de 70 en ze weet dat het einde van haar leven in zicht is. Ze staat er zeker en krachtig, zonder angst. Als ik vraag wat ze ziet, zegt ze dat achter haar de mensen staan die ze achterlaat en voor haar de mensen die op haar wachten. Maar voor nu is ze blij en tevreden met zichzelf: ze heeft gedaan waarvoor ze kwam en het is goed.

Bovenstaande beschrijving is met toestemming van coachee. Persoonlijke elementen zijn zoveel mogelijk weggelaten uit privacyoverwegingen zonder de essentie van de sessie aan te tasten.

Af en toe bedenk ik nieuwe activiteiten of varianten op activiteiten die ik al gebruik, om mijn coachees nog beter te kunnen helpen. Soms is dat naar aanleiding van iets wat ik heb gezien, gehoord of gelezen en wat ik dan verder uitwerk om het passend te maken voor mijn manier van coachen. Soms is het naar aanleiding van iets wat er tijdens een sessie is gebeurd en ik à la minute heb geïmproviseerd.

Ik werk al een hele tijd met de zgn. tijdlijn. Daar heb ik ook wel eens een blog over geschreven. Een hele mooie activiteit die bijv. veel duidelijkheid kan scheppen over gedragspatronen en steeds terugkerende uitdagingen en hoe die opgelost of doorbroken kunnen worden. Onlangs heb ik het boek De Vierde Dimensie gelezen en daarin komt ook de tijdlijn voor, maar dan stapt de hoofdpersoon zijn toekomst in. En dat vind ik natuurlijk wel heel interessant! En dat heeft me ook behoorlijk aan het denken gezet. Wat nou … Dus heb ik een goede vriendin en tevens paardencoach gevraagd of ze me wilde helpen om deze activiteit uit te werken. Nadat zij hem eerst met mij als coach had uitgevoerd en hele mooie dingen had mogen zien, heb ik hem zelf gedaan. En dat was wel heel bijzonder!

Ik begon vóór de conceptie, als ik als ziel nog wacht op het moment dat ik terugga naar de aarde. En ik voelde heel veel weerstand in mezelf, hoewel ik heel duidelijk een hand op mijn rechterschouderblad voelde en ik wist dat ik niet alleen zou zijn in dit komende leven. Op het moment dat ik besloten had: “En nu ga ik” en die laatste stap wilde zetten naast de pion die de conceptie representeerde, trok ik toch mijn voet weer terug. Ik wilde niet! Dit is niet nieuw voor me, maar ik ben me er achteraf nog meer van bewust geworden van mijn levenshouding.

Natuurlijk heb ik die stap wel gezet. En na wat mijlpalen gepasseerd te zijn op mijn pad, stond ik dan in het nu, klaar om mijn toekomst in te stappen. En daar wist ik: ik ben hier zo’n 65 jaar. Ik voelde ruimte, opluchting, blijheid en vrijheid. En er was ook overal licht, alle last was van mij afgevallen. Ik voelde hoe mijn houding veranderde, ik stond meer rechtop, kon me vrij bewegen: Ik ben er, mijn levensdoel is bereikt, mijn missie geslaagd. Ik kon het moment zien dat ik dit leven achter me zou laten, maar dat maakte geen enkele indruk, slechts een momentopname in het grotere geheel. Ik kon alles nu (over)zien, duidelijk en helder! Ik heb dat gevoel verankerd en meegenomen naar het nu-moment. Ik moet nog een paar jaar voor het zover is, maar ik kan me er nu al op verheugen!

Noot: deze activiteit is een systemische oefening, dat vraagt ervaring van de coach om  de coachee goed te begeleiden vanaf begin tot en met de goede afronding van de activiteit. 

eens was jij een jonge jongen met liefdes en met dromen die ons geboren worden zag als enten aan de familiestam   je zag ons de fouten maken die je eerder had gemaakt maar bleef bij het loslaten ons altijd stevig vasthouden   de jaren en alles wat jij deed maken jou wie jij ons blijft een geweldige opa en vriend als maatje op ons levenspad   vanaf de overkant van de tijd blijf jij altijd op onze…