#proces

Chciałabym nauczyć się celebrować posiłek, cieszyć się i delektować

Chciałabym móc doceniać czyjeś starania względem tego ile włożył serca i starań bym miała co jeść.

Chciałabym by jedzenie nie sprawiało u mnie wyrzutów i doceniać to co mam i że mam co jeść.

Tęsknię za czasem, gdy to wszystko miałam.

✦•┈๑⋅⋯ ⋯⋅๑┈•✦

Upust łez, gdy pisałam teraz te teraz te słowa

✦•┈๑⋅⋯ ⋯⋅๑┈•✦

Trzymajmy sie ❤️

✦•┈๑⋅⋯ ⋯⋅๑┈•✦

✦•┈๑⋅⋯ ⋯⋅๑┈•✦

I mój rysunek sprzed paru lat

Można kogoś fizycznie nie mieć obok siebie, a nadal nosić go w codzienności. Wspomnienia wchodzą w nawyk. A nawyków nie odkłada się jak książki na półkę.

Najtrudniejsze nie jest rozstanie. Najtrudniejsze jest przeorganizowanie własnego wnętrza. Znalezienie dla tej osoby nowego miejsca. Nie przy sobie. Nie w centrum. Tylko gdzieś dalej.

I to nie dzieje się na komendę. To proces. Czasem powolny. Czasem bolesny.

Ale prędzej czy później uczysz się żyć bez ciągłego sięgania po coś, czego już nie ma obok.

Part of the process ~

Franz Kafka – Proces (fragmenty)

Poster by Roman Cieslewicz for a Warsaw dramatization of Franz Kafka's The Trial, 1964.

Au trecut ceva ani de când studiam legea privind organizarea si exercitarea profesiei de avocat, de când răsfoiam cu ardoare „codurile” (Codul Civil, Codul Penal, Codul de Procedură Civilă și Codul de Procedură Penală) și de când simțeam fluturi în stomac imaginându-mă în robă, pledând cauze de drept penal în fața judecătorului și împotriva marilor procurori, reușind totuși să obțin cea mai bună…