#duivel

DUIVEL

[Tirades Uit De Hel, Black Metal, Netherlands, Ván Records, 2020]

Op een vroege zondagavond stond de duivel weer aan mijn deur. Net gekleed, met een vriendelijke grijns op zijn gezicht. Hij begroette me met mijn naam en vroeg me hoe het met me ging. Ik liet hem binnen. Uit beleefdheid deed hij zijn vuile schoenen uit - die hingen vol met zwarte pek - en ik nam zijn paraplu aan. Ik vroeg of hij iets wou drinken. Ik had nog een paar duveltjes in de koelkast, maar hij had liever een trappist.

Hij had me overvallen en er lag nog wat rommel in de woonkamer, maar de duivel was rommel gewend en hij klaagde niet terwijl ik snel de tafel afruimde. Hij nam zelfs wat vuile borden mee naar de keuken. Ondertussen begon hij te vertellen. Over het stormweer van de voorbije dagen, over mijn broer die hij in het krantenwinkeltje was tegengekomen en over de pompoensoep die hij gemaakt had.

We zetten ons neer aan tafel en allebei dronken we er eentje. Ik toonde hem vakantie foto’s en vertelde hem over mijn reis in Canada. En de duivel vertelde natuurlijk ook zijn eigen verhalen. Hij was een ingenieuze verhalenverteller, zoals niemand anders. Als de duivel sprak dan hing iedereen aan zijn lippen, dan wou iedereen blijven luisteren en dan twijfelde niemand aan wat hij zei. Ik ook niet. Toen het buiten donker begon te worden, vertelde hij zijn laatste verhaal. Zoals gewoonlijk had hij een geschenk voor mij. Dat was haast een vereiste voor de duivel. Hij nam een simpele houten pen tevoorschijn en toonde het me.

“Pennen schrijven woorden.” Vertelde hij. “Maar deze pen niet. Deze pen neemt woorden - steelt ze van het blad en geeft ze nooit meer terug.”

“Als je iets voor altijd wilt herinneren, schrijf het dan maar met een gewone balpen. Maar als je ooit eens iets wilt vergeten, schrijf het dan met dit.”

“Schrijf een geheim op en niemand zal het ooit te weten komen. Ook jij niet.”

“Schrijf de taken die je nog moet doen, en je hoeft ze niet meer te doen.”

“Schrijf over wat je knelt, en je zal de pijn niet meer voelen.”

“Schrijf de naam van die oude geliefde die je nooit meer wilt zien, en je zal haar nooit meer zien.”

“Schrijf jouw naam, en je bent weg.”

Hij gaf me de pen.

“Draag er zorg voor en wees voorzichtig.” Zei de duivel met een geniepige knipoog.

Ik nam het aan, verwonderd door het mooie geschenk. “Dank je! Dat zal ik doen.”

“Ik heb niets voor jou.” Zei ik. “Als ik geweten had dat je langs kwam had ik –“

“Ach geen probleem.” Zei de duivel. “Een goed pintje is voor mij meer dan genoeg.”

We praatten nog een tijdje. Dan moest hij maar eens door. Ik liet hem buiten. Daar ging hij dan, met zijn vuile botten en zijn paraplu. Geen jas. Ik vroeg hem nog of hij het niet koud zou hebben maar hij zei dat hij het wel aan kon. Hij wandelde de oprit af en dan de hoek om. Gezellig was dat. Toen ik eerst zo dicht bij het zwarte bos kwam wonen, vond ik het maar vreemd hoe hij altijd binnensprong. Maar nu vind ik het alleen maar aangenaam.

De pen stak ik keurig in een kartonnen doosje. Ik opende de onderste schuif van mijn boekenkast en legde het daar, bij al zijn andere geschenken: De pot die zich binnenstebuiten keerde. De handspiegel waarin ik altijd mijn achterhoofd zag. De dobbelsteen die soms een zeven rolde. Het parfum waarmee ik de liefde van mijn leven kon aantrekken. De bel die klonk wanneer iemand loog. De fluisterende cactus die geen water of zonlicht nodig had. De spons die alles vuiler maakte. De viool die schreeuwde. En nog wat.

ca·co·de·mon

bron: rp-online.de Connie Palmen (1955) bevond zich in de Verenigde Staten. Ze doet daarvan verslag in Als een weke krijger, verspreid werk (2006). Dat de VS een goddeloos land is, dient zich aan. Er zijn aanwijzingen zo is te lezen in haar essay. Goddeloos of niet, er is duidelijk blijk van de aanwezigheid van de duivel, zo las ik: We reden over de wegen en vanaf het eerste moment dat er zo’n…

Donderdag 4 augustus 1588. Zowat een uur voor het luiden van de poortklok krijgt Ieper ongewenst bezoek. Ditmaal geen dikke nek maar wel degelijk een bende Oostendenaars die er alleen maar op uit zijn om geweld en verderf te stichten. Ze worden aangevoerd door hun kapitein Jan Dongelyken. De heerschappen hebben al een hele tijd geleden Oostende achter zich gelaten en schuimen nu al weken de…