#denkdingen

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Vroeger vergaten mensen wel eens hun paraplu. Hun sleutels. Hun leesbril. Sommigen zelfs hun trouwdag. Dat laatste raad ik overigens niemand aan. Er zijn fouten waarvoor bloemen onvoldoende blijken te zijn. Maar tegenwoordig lijken we iets nieuws te hebben uitgevonden. We vergeten… kinderen. Toen ik het eerste bericht las, dacht ik nog: wat een afschuwelijke…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Ik overweeg een carrièreswitch. Niet omdat ik ontevreden ben. Niet omdat ik ineens een jongensdroom wil najagen. Nee. Ik denk er serieus over om vrijwillig politieagent te worden. Niet voor boeven. Niet voor overvallers. Niet voor internationale drugsnetwerken. Nee. Ik wil jagen op fietsers. Specifieker nog: op de inmiddels wereldberoemde ondersoort Homo…

Pieters’ Daglicht over DenkDingen Er zijn van die momenten waarop je weet dat de wereld een afslag heeft genomen zonder richtingaanwijzer. Zo reed ik deze week door Capelle aan den IJssel. Niets bijzonders. Tenminste, dat dacht ik. Tot ik plotseling oog in oog stond met een demonstratie. Niet op de A12. Niet bij een ministerie. Gewoon midden op een doodgewone weg. En daar stonden ze. Een…

En waarom het zelden iets opbouwt   Pieters’ Daglicht over Denkdingen Het begon met een lichte tocht in huis. Niet zo’n romantische tocht waarbij de gordijnen betekenisvol opbollen en je denkt: “ah, frisse lucht, nieuwe kansen”. Nee. Dit was een tocht met commentaar. Een tocht die ergens tussen de keuken en de woonkamer bleef hangen en bij alles wat ik deed zachtjes leek te fluisteren: “Ja,…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Als kind kende ik haar niet als Calystegia septum. Dat zou ook een wonder zijn geweest. Een jongetje van zeven loopt immers niet door de berm te roepen: “Kijk mam, daar groeit een prachtige vertegenwoordiger van de windefamilie!” Nee. Bij ons heette dat plantje gewoon het pispotje. Alleen die naam al. Daar kon je als jongen eindeloos om lachen. Je hoefde het…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Er zijn liedjes die je mooi vindt. Er zijn liedjes die je kunt meezingen. En er zijn liedjes die zich, zonder dat je het merkt, ergens diep in je hoofd nestelen. Om daar vervolgens bijna zestig jaar lang te blijven wonen, zonder ook maar één euro huur te betalen. “In The Year 2525” is voor mij zo’n kraker. Als jongetje draaide ik het grijs. Nou ja, figuurlijk…