#daleko

This is a very small interactive project that tries to recapture that kind of emotional introspection. It’s very short; you won’t need more than fifteen minutes to read it in its entirety, every path included, but it’s something I wanted to share with you nonetheless.

By the Sea is an atmospheric, very short story exploring the fragile human psyche. Navigate the shoreline of your thoughts, confront your inner struggles, and find solace (or surrender!) under the pale glow of the moon.

Featuring:

A reflective, emotionally driven narrative that responds to your choices.

Dual ambient audio tracks: the gentle lapping of the sea and a soft, gentle melody.

Customisable text experience with font controls for readability and accessibility.

Two diverging paths shaped by your inner conflicts and decisions.

A dreamlike, very short story: reading every path will take you no more than 15-20 minutes.

⚠ Content Warning: This story deals with themes of depression, suicidal thoughts, and trauma. Reader discretion is advised. If you are struggling, please reach out to a trusted friend or mental health professional.

Znowu próbuję zasnąć. Kolejna noc, w której zmęczenie aż ściska mnie za kark, oczy się zamykają, ciało woła o ulgę, ale serce… serce nie daje mi spokoju. Leżę jak głaz, ale w głowie burza. Myśli nie chcą ucichnąć, biją się o uwagę, krzyczą wewnątrz mnie. Chcę coś napisać. Chcę coś powiedzieć. Najlepiej Jej. Tyle słów się we mnie zbiera, tyle niewypowiedzianych „tęsknię”, tyle „kocham” które zostały w gardle, bo nie było okazji ich wypuścić.

Ale co z tego? Co mi po tych słowach, skoro teraz mamy mniej czasu dla siebie niż kiedykolwiek. Jakby ktoś ukradł nam te rozmowy, te codzienne drobiazgi, te minuty, które były naszym azylem. Teraz zamiast głosu w telefonie jest cisza. Taka cicha, że aż boli. Bo nawet nie chodzi o to, że nie chce – tylko że nie może. Bo sytuacja, bo okoliczności, bo życie potrafi być brutalnym złodziejem wspólnego czasu.

I to mnie właśnie rozrywa. Nie krzyk. Nie kłótnia. Ale ta cisza. Ta pieprzona, pusta cisza, która wypełnia każdą minutę, każdą próbę zaśnięcia. Patrzę w sufit i czuję, jak bardzo mi Jej brak. Nie tylko głosu, ale tego wszystkiego, co się z tym głosem niosło: spokoju, bezpieczeństwa, radości. Jej śmiechu, który był lekiem na moje smutki. Jej szeptów, które koiły nawet najgorszy dzień.

Chciałbym Ją teraz usłyszeć. Niechby nawet powiedziała tylko „dobranoc”. Albo chociaż westchnęła. Cokolwiek. Bo to byłoby więcej niż ta dziwna nocna pustka, która mnie rozbiera od środka.

Zamykam oczy. W myślach widzę Jej twarz. Wiem, że walczymy oboje. Każdy po swojemu. Ale w tych chwilach, kiedy nie możemy być razem ani słowem, ani dotykiem, jedyne co mi zostaje, to cicho szeptać do ciemności: „Proszę, nie zapomnij jak bardzo Cię kocham…”.