rukiye

çok şey değişti hayatımda. buraya gelmeyeli bir sene olmuş şuan farkına varıyorum. eski alıntılarıma bir baktım da insan gerçekten gün geçtikçe daha da değişiyor düşünceleri ama benim çoğu düşüncem sabit kalmış. yaşadıklarım evet beni fazlasıyla güçlendirdi ve ayakta durmamı kafama vura vura öğretti.. ama ben zaten yaşamadan her şeyin de farkındaymışım. mesela değişen ne var biliyor musunuz.. “fazla gözyaşı döküyorum, fünden güne azalacağını düşünürken daha da artıyor ve ben engel olamıyorum” dediğim bir alıntım var ve şuan? bir gözyaşı dökebilmenin benim için ne kadar imkansız olduğunu size anlatamam. evet ağlayamıyorum. konuşayım mesela derdimi anlatayım ama yine ağlayamıyorum. en büyük darbeyi yaşadım ve ben o gün de gözyaşı dökemedim. ağlamak gerçekten o kadar önemli ki sizin içinizi boşaltabilmeniz için.. ben bunu acizlik olarak görüyordum ne komik.. öyle değil işte asıl ağlayamadığınızda bütün acıyı hissediyorsunuz.

ancak kendi içime dönersem bir dünya buluyorum..

aniden gelen boşluk hissi, icimde tamamlanmamış bir sey var gibi kaygı, endişe, stres, hüzün hepsini aynı anda hissediyor gibiyim ve bu his her zaman içimde bir yerlerde asla gecmiyor..

bugün doğum günüm..

kafamda nelerin döndüğünü ben bile anlamazken, insanlara anlatmanın ne kadar stresli bir şey olduğunu anladıklarını düşünmüyorum..

herkesten, her şeyden kaçıp kitaplara sığınmak ne demektir biliyor musunuz? hic kimsenin veremediği mutluluğu, huzuru, sevgiyi, gülümsemeyi, heyecanı veriyorlar. o kadar ruhunuza işliyor ki yanınızda kimse olmasın kitaplarınız olsun asla yalnız hissetmiyorsunuz. varlığı size destek veriyor cidden. bunu öyle herkes kolay kolay anlamaz. öyle özel bağınız oluyor ki onlarla bir kenarına dahi zarar gelmesin istiyorsunuz. işte böyle. sizi hayattan, hayatın sıkıntılarından, üzüntülerinden, dertlerinden barındıran çok özel bir şeydir kitaplar..

birine altı çizili kitaplarınızı vermek, yaralarınızı emanet etmektir..

dudak izimiz eşsizdir. bizi özel kılan özelliklerimizden bir tanesidir hatta. bu eşsiz izimizi özel ve değerli dudaklarda bırakalım.

bazen gözyaşı damlamaz, kalp ağlar sessizce..

annemin gözümden ve kalbimden bir kere daha düşüşünü izledim bugün..

bedenim ve ruhum, çok yorgun..

duyduğunuz hiç bir cümle, hayattan bağınızı koparmaya yetecek kadar güçlü olmamalı. hiç kimseye o kadar güçlü bir cümlenin öznesi olacak kadar değer vermemelisiniz. aksi takdirde yitip giden yalnızca siz olursunuz.

kendinizden başka hiç kimseye ve hiçbir şeye ihtiyacınız yok. artık bunu anlamalı ve kendi ışığınızın farkına varmalısınız. içinizdeki güç kurtaracak sizi, bir başkası değil..

yapayalnızdım, kendime sarıldım.

çok eksiğim. kendimi o kadar yalnız ve yarım hissediyorum ki. bu durumdan günler öncesine kadar memnundum hâlâ memnun gibiyim ama insan bazen onu sadece gözlerinin içine bakarak anlayan, sessizliğiyle konuşan, nefesinin sesiyle nefes alan birisini istiyor yanında. konuşmayalım, sadece susalım. gözlerimiz konuşsun, acılarımıza ortak olalım. birbirimizin kokusunu içimize çekerek nefes alalım. ellerimiz ellerimize değsin. tenini masumca hissedeyim. nefesinin sıcaklığıyla ısınayım. çok mu şey istiyorum ki? sadece bunlar olsa bana yeter. içim içimi çok kötü etkiliyor. gel içimi gör ve al içim senin olsun. ben artık düşüncelerimin içinde boğulmak, kaybolmak istemiyorum. tamamlanmış hissetmek istiyorum artık..

az önce çatıya çıktım, kendi kendime biraz dertleştim ve fazlaca yardım istedim, bekledim.. sonrasında bir kuş geldi martıydı sanırım tam olarak olduğum bölgenin etrafında dolaştı ve bir şeyler söyleyip durdu. biraz uçup gider sandım ama o aksine daha fazla ötmeye başladı ve yanına bir kuş daha geldi. ikisi etrafımda dönerek uçmaya başladılar. birlikte ötmeye devam ettiler. bilemiyorum belki bir tesadüftür ama sanki sesim duyulmuş ve yardımıma gelinmiş gibi hissettim ve.. bilemiyorum, iyi geldi gibi.. tesadüf mü yoksa bu gerçekten bir şeyin haberi mi?