#dudak

Ve dudakları vardır gidenlerin,yeminiyle de yalanı andıran…

"gülden sebep paramparça oldum,

neyleyim ben gül bahçesini? sen olmadan cananım,

neyleyim bu hayatı bu dünyayı?

iki cihanda benden bir başkası görse yüzünü,

o anda gözlerim kanla dolar.

neyleyim hayatı,

dudaklarını hatırladıkça cananım?

arada içerim ama,

gönlümde kan varken neyleyim kırmızı şarabı?

kokulu bir gül bahçesinin yanında,

bi lale nedir ki sahranın ortasında?

eğer ışıltılı yüzün orda yoksa,

neyleyim cennetteki mehtabı?

gönle ulaşmak için canımı feda edeceğim,

Şairin aşık olup övdüğü falan veya filan değil bizzat güzelliğin kendisidir. Divan şiirinin idealist algısına göre, asl olan güzelliğin kendisidir. Bu güzellik, bir kadında da olsa, bir çocukta da olsa, bir padişahta veya bir şeyhte de olsa övülmeye değerdir ve övülmelidir. Hele hele güzelliğin en çok ön plana çıktığı kaş, göz, dudak, yanak gibi yüze ait unsurlar daha çok merkeze alınmalıdır. Zaten bunlar üstte olan, üste ait olan yani yukarıda olan, yukarıyı temsil eden, dolayısıyla Yaratıcıyı anlatan unsurlardır.