Nie radzę, bo kiepsko sobie radzę

Nie radzę być takim mądrym, że nikt nic nie rozumie.

Nie radzę wymyślać rzeczy na siłę.

Nie radzę przekreślać kawy zbożowej tylko ze względu na jej nazwę, zdanie innych czy utarte wspomnienia.

Nie radzę zapominać o piciu co najmniej dwóch litrów wody dziennie.

Nie radzę uważać, że jest się niefajnym i być tak wymuszenie skromnym, że aż chce się wszystkim rzygać.

Nie radzę kupować zbyt dużej ilości ciastek na raz jeśli nie ma się stałego partnera do figofago barabara.

Nie radzę mylić agresji wrogiej z instrumentalną czy prospołeczną, bo można odrzucić jej wyrażanie na rzecz autoagresji i zostać terrorystą.

Nie radzę zaprzeczać chęci oglądać bajek i rozmów z bliskimi, jeśli czasem robi smutno i ma się uczucie odrębności od wszechświata. 

Nie radzę koniecznie golić cipki.

Nie radzę zapominać o muzyce i tańczeniu w kuchni.

Nie radzę myśleć że wszystko gra i szukać szczęścia w pozycji martwego ciała, może wyjść z tego ponurak-maruda.

Nie radzę odzywać się do zaspanych ludzi, którzy jeszcze sami się do nas nie odezwali.

Nie radzę pytać zaspanych ludzi z samego rana o której godzinie poszli spać.

Nie radzę rodzicom mówić "trudno", kiedy dziecko krzyczy, że prowadzą oni swoim zachowaniem do rozłamu rodziny. Może później myśleć binarnie przez resztę życia.

Nie radzę uciekać od problemów rodzinnych i zamykać się w sobie, bo wtedy wszyscy z tymi problemami zostają.

Nie radzę myśleć o zrobieniu zbyt wielu rzeczy na raz, bo najczęściej na końcu idzie się tylko wkurzyć, że nic nie zostało skończone.

Nie radzę wyładowywać się na innych, na zwierzętach, ani na kobietach czy mężczyznach, których sami mamy ochotę pocałować, ostro zerżnąć lub przytulić.