Narratio Itineris.

Cześć. Trochę mnie tu nie było i wracam pewnie tylko na chwilę — ale chciałam się z Wami czymś podzielić.

Pod wpływem bliżej nieokreślonego impulsu (klasyka) postanowiłam zacząć publikować Acta est fabula na Wattpadzie. Czy wiem, co robię? ABSOLUTNIE NIE.

Wielu znajomych pytało mnie wcześniej:

"Ej Werka, czemu nie wrzucisz tam tego, co piszesz?"

I… z jakichś nie do końca jasnych powodów nie chciałam. Właściwie nadal nie jestem przekonana, czy to dobry pomysł. Ale uznałam, że zrobię to for fun. Krążę trochę po omacku, ale bardzo by mi pomogło, gdybyście dali znać, czy to w ogóle jest znośne, czy raczej kaplica totalna.

Nieśmiało dzielę się linkiem 🫣

Pisanie to dla mnie nie tylko słowa na papierze (a właściwie na ekranie laptopa), ale też nieustanna walka z własnymi wątpliwościami. Czy to, co tworzę, ma sens? Czy brzmi tak, jak powinno? A może jest za płaskie, za banalne, zupełnie nijakie? Czasem każdy akapit wydaje się niewłaściwy, każde zdanie rozczarowuje. 😵‍💫✍️

A do tego wszystkiego dochodzi jeszcze praca na etat i codzienne obowiązki. Gdzie w tym wszystkim znaleźć czas i energię na tworzenie?

Mimo wszystko trzeba pisać dalej. Przedzierać się przez chaos myśli, składać litery, nawet jeśli chwilami wydają się bezbarwne. Bo może wśród nich kryje się coś, co warto ocalić. Historia, którą chcę opowiedzieć. 📖✨

Ostatnio tak właśnie wygląda moja praca nad Acta est fabula. Ale nie poddaję się – idę do przodu, bo najważniejsze to skończyć pierwszy draft. Reszta zawsze może się zmienić.

Zgodnie z obietnicą – czas na moje zmagania z aliteracją 🎭 Przed Wami Pedro i jego opowieść. Sprawdźcie, dokąd poniosły go powtarzające się „P”! ⬇️✨

Przygody pieska Pedra  

Programista piesek Pedro przeżył porządną przygodę. 

Pojechał pociągiem przez pagórki. 

Powędrował prędko po parówki Poznańskie.

"Piękna przekąska, pachnąca" pomyślał, pałaszując przysmak.

Posiedział pod pałacem, patrzył po przechodniach - posmutniali, przygnębieni.

Pustka poruszyła pamięć Pabla.

Pamiętał puszystą przyjaciółkę Paole.

Portugalka.

Ponętna, powabna, pełna podziwu.

Potem poszła po poradę - pobolewał powyginany palec. 

Przypadłość?

Postradała poczytalność.

Paradoks. Przykre.

Pach!

Pękła porcelanowa pokrywka przy pawilonach pałacowych. 

Porwała przemyślenia. 

Poruszenie. Patos. 

Pablo pasjonat porcelany pokrzywdzony. 

Pokochał pokrywkę, pozytywna pamiątka po pasierbie. 

Pedro podbiegł pocieszyć. 

Podzielić się parówkami.

Pierwiastek porozumienia - pobratymiec. 

Pospiesznie posprzątali. 

Porozmawiali, popijali piwo. Przyjaźń poczęta.

Mówiłam, że nie będę prostować regularnie? No cóż…

Ej, czy Wam też styczeń ciągnął się w nieskończoność? 🫠

Serio, jakbyśmy wszyscy utknęli w jakimś alternatywnym wymiarze, gdzie jeden miesiąc trwa tysiąc lat. Do tego kiepskie samopoczucie, nagromadzone zmartwienia - ogólnopolski syndrom stycznia 2025. Ktoś wie, kiedy to minie? Luty nie zapowiada się lepiej…

Ale coś tam się jednak udało – napisałam półtora rozdziału. Może nie jest to tempo, które w pełni mnie zadowala. Ale hej! Historia powoli idzie do przodu, a to już coś! ✍️

Ostatnio wkręciłam się w świetną zabawę – aliterację w formie pseudo-wiersza! 🎭 Słowa układają się w rytm, zdania nabierają melodii…

Koniec roku zawsze niesie ze sobą pewien dziwny nastrój – a ten był szczególnie intensywny i może nawet irytujący.

Grudzień zdecydowanie mnie nie rozpieszczał. Przeziębienia, kiepskie samopoczucie, brak czasu i energii... Wszystko to sprawiło, że oddaliłam się od pisania, co tylko pogłębiło mój marazm. Najbardziej bolał mnie właśnie ten brak sił na tworzenie. A teraz, kiedy w powietrzu czuć już nadejście nowego roku, pozostaje to dziwne poczucie zawieszenia – niby spokój, ale nie do końca wiadomo, co ze sobą zrobić w te ostatnie dni 😒

W gruncie rzeczy cały ten miesiąc jest "marzamiczny", jak to mawia mój serdeczny przyjaciel, serdeczne pozdrowienia dla Ciebie 😚

Nie chcę brzmieć jak tani korporacyjny motywator (choć pracując w biurze, chyba jestem bliżej tego świata, niż chciałabym przyznać. A korporacyjne-motywacyjne bzdurki jednocześnie mnie bawią i… motywują. Jak to było? Nauka przez zabawę? Może coś w tym jest) ALE nie zamierzam się poddawać. Wręcz przeciwnie – chcę iść dalej, osiągnąć swój cel, skończyć tę historię i podzielić się nią z innymi.

Rok to przecież coś więcej niż jeden miesiąc. W 2024 nauczyłam się jednej bardzo ważnej rzeczy: stawiaj na siebie, podążaj za głosem serca i znajdź coś, czemu oddasz się w pełni.

To właśnie w tym roku zaczęłam aktywnie pracować nad Acta Est Fabula. Momentem przełomowym był koniec września, kiedy zbliżał się mój urlop. Nigdzie nie wyjeżdżałam, więc spojrzałam na siebie krytycznie i pomyślałam: „Ika, nosisz tę historię w sobie już ponad sześć lat. Jeśli nie teraz, to kiedy? Chcesz naprawdę spędzić ten tydzień na scrollowaniu telefonu?”. I tak od tamtego momentu pisanie stało się częścią mojej codzienności – mniej lub bardziej regularną, ale obecną. Nawet w momentach, kiedy nie mogłam siąść do tekstu, historia wciąż krążyła mi gdzieś z tyłu głowy, przypominając, że czeka na swoje miejsce na "papierze".

Podobno pierwsza połowa 2025 roku ma być dobrym czasem dla Bliźniąt ♊️ – mam nadzieję, że to prawda, bo plany mam ambitne, a część z nich już realizuję.

Z okazji nadchodzącego nowego roku życzę Wam wszystkim wytrwałości w dążeniu do swoich celów. I, co najważniejsze, odwagi, by stawiać na siebie i swoje dobro 💗 🥳

Dziś chciałabym podzielić się z Wami pierwszymi dwoma akapitami mojej powieści – tymi, od których wszystko się zaczęło. 📖✨ Choć obecnie tekst przeszedł już wiele zmian, zależy mi, aby być z Wami szczera. Praca nad tak dużym projektem to nieustanne poszukiwanie, ulepszanie i odkrywanie na nowo – jednym słowem: zmiany, zmiany, zmiany...

Zapalniczka. Ogień. Mały płomyczek. Wdech i wydech, kłęby gęstego dymu. W powietrzu czułem zapach wiosennego deszczu. Dzień był całkiem przyjemny; słońce delikatnie przebijało się przez ciężkie, szare chmury, dając tym samym nadzieję na resztę ciepłego dnia. Momentami moje dłonie lekko drżały zdradzając kryjące się we mnie emocje. Napięcie i specyficzna, gęsta atmosfera towarzyszyły mi od przebudzenia. Czułem niepokój, który umiejscowił się w żołądku podchodzącym niemal do gardła. Tego dnia kłębiły się we mnie różne uczucia, na ogół nieprzyjemne. Jednak przede wszystkim rozmyślałem o tym, że już trzeci raz będę odgrywać ten scenariusz.  Poprawiłem okulary i zaciągnąłem się papierosem, spoglądając na zwalisty, szary budynek. Przy nim wyraźnie odczuwałem poczucie mniejszości, być może ze względu na wcześniejsze doświadczenia. Jednak dla wielu mieszkańców tego zapyziałego miasta, budynek ten był jednym z niewielu symboli nowoczesności i dobrego gustu, a przede wszystkim prestiżu. Pomimo tej powszechnej opinii dla mnie od dłuższego czasu ta budowla nie wyróżniała się niczym szczególnym. Wielka szara bryła, zupełnie bez charakteru. Mdła. Mój wzrok wędrował po surowych ścianach, które zdawały się wchłaniać każdy odcień światła, odzwierciedlając tym samym mrok i zepsucie kryjące wewnątrz. To miejsce już dwukrotnie miało otworzyć przede mną drzwi do nowego świata i licznych perspektyw - nie wyszło. Dlatego stojąc tam w ten wiosenny dzień wahałem się, czy warto po raz kolejny wkraczać do środka. Czy rzeczywiście jego wnętrze skrywało w sobie potencjał nowych możliwości?

Randy Ingermanson, amerykański pisarz i nauczyciel kreatywnego pisania opracował schemat według, którego od ogółu do szczegółu można zaplanować powieść - to metoda płatka śniegu. ❄️ Pierwszy krok polega na napisaniu, bardzo ogólnego zdania, które jest streszczeniem powieści. Zadanie to jest jednocześnie banalne jak i trudne. Im, krótsze tym lepsze. Im, mniej tym lepiej. A jednak musi być w nim zamknięta całość. U mnie to zdanie brzmi tak:

Młody chłopak pragnie dostać się na uczelnie artystyczną, ale jego droga komplikuje się, gdy na jaw wychodzą tajemnice bliskich.

Ostatnio, przeglądając stare notatki, trafiłam na wspomnienie, które ożyło w mojej głowie... i bardzo mnie poruszyło. Jestem w szoku jak wyprałam jej z pamięci. Co ciekawe, jest w nim coś, co idealnie wpasowuje się w klimat Acta Est Fabula. To drobny fragment przeszłości, moment, który pasuje do klimatu historii. 

Wrzucam Wam oryginalny zapis, jaki znalazłam z tamtego dnia:

Byliśmy wczoraj w innym mieście, na poszukiwaniach zaginionej osoby. Kobieta zostawiła list pożegnalny i dwójkę dzieci. A my chodziliśmy po nocy, w obcym mieście, nie wiedząc, czy szukamy żywego człowieka, czy trupa. W zasadzie nic nie wiedzieliśmy. Ciekawe, ale i ciężkie doświadczenie. Chodziliśmy po opuszczonych domach, bocznicach… Godzina po północy, a my jesteśmy w opuszczonym domu przy cmentarzu. Przy domku rosły dzikie rośliny, na jednej z nich drabina. Wszystko działało na wyobraźnię. I ta myśl – czy ta osoba jest tam, czy nie? Wielka niewiadoma. Na szczęście nie było nikogo. Ulica z fabrykami, pole i tor dla quadów, wszechogarniająca ciemność. Następnego dnia ciało znaleziono na drzewie.

Chciałabym się z Wami podzielić czymś więcej, ale moja praca nad tekstem wciąż ewoluuje. Kilka tygodni temu postanowiłam przeorganizować fabułę w mojej powieści – dokładnie ją przemyśleć i lepiej zaplanować. To był dla mnie ogromny krok, który pozwolił mi spojrzeć na tę historię z nowej perspektywy. ✨ Dzięki temu mogłam lepiej poznać moich bohaterów, ich motywacje i sekrety.

Wkrótce chciałabym Wam ich przedstawić – zdradzić, kim są i co skrywają. Póki co... #staytuned 💭📖

Acta Est Fabula to nie tylko mroczne i pełne smutku klimaty. To także opowieść o sztuce i artystycznym życiu – o tych chwilach, które na zawsze pozostają w nas, kiedy tworzymy coś z pasją 🎨. W mojej galerii z czasów liceum plastycznego znajdziecie zdjęcia, które oddają tę specyficzną atmosferę – pełną twórczego zamętu, poszukiwań, które również towarzyszą Acta Est Fabula.

Te zdjęcia to nie tylko pamiątki – to moje osobiste wspomnienia. Wspomnienia martwych natur, które próbowałam uchwycić na płótnie, zmagania z pędzlem, eksperymenty z kolorami, a także migawki ze wspólnych chwil z przyjaciółmi, które mimo upływu czasu wciąż mają w sobie coś nieuchwytnego ✨. Tym bardziej, że część z nich została jedynie wspomnieniem, do którego nie można już wrócić.

Nie potrafię jasno wskazać, kiedy zaczęło się pisanie. ✍️ Pamiętam jednak, jak pierwsze pomysły na Acta Est Fabula przyszły mi do głowy na samym początku studiów, w 2018 roku. Chodziłam wtedy po omacku, nie czułam tego jeszcze. Śmieszne jest to, że wszyscy nam mówią: „zacznij działać tu i teraz”, ale myślę, że nie zawsze jesteśmy wystarczająco dojrzali. Czasami po prostu trzeba znaleźć odpowiedni moment.

Kiedyś napisałam jeszcze jeden tekst, który do dziś lubię. Nie ukrywam, że jest dość prosty i może nawet śmieszno-infantylny. Teraz, z perspektywy czasu, kojarzy mi się z tekstami Rupi Kaur, mimo to nadal go lubię. 🌸

Kochamy się po francusku, kochamy się po hiszpańsku, niedługo zaczniemy się kochać po indyjsku, a ja nadal nie wiem, czym jest miłość

Kiedyś napisałam pseudo-wiersz. Może nie ma z Acta Est Fabula nic wspólnego, ale zawsze chciałam go wrzucić w świat. 

29.10.2019  Jadę przez miasto późno popołudniową porą, niebo niemal czarne wylewa z siebie łzy. Żale niespełnionych nocy, melancholią zatruwa wszystkich.  Jadąc tak tym starym tramwajem mijam ludzi palących papierosa za papierosem w witrynach sklepowych, szare kłęby dymu zawieszone w przestrzeni. Dwie czerwone kropki niby krew. Drewniane domy wklejone w postkomunistyczną zabudowę. Starsi ludzie robiący znak krzyża przy kościele oczekujący zbawienia w ciągu najbliższych lat. ( Czy mają szansę na jakiekolwiek zbawienie?) Ulica zalewa mądrościami mott z murów i moje ulubione – to wszystko jest trochę śmieszne. 

Napisałam ten tekst wracając któregoś dnia ze studiów, to była właśnie linia 4. Już niestety nieistniejąca. 🚋