#pisarze

Twoje krwawe brzmienie trwało nieprzerwanie,

niczym żyletka pieszcząca moją duszę.

Zanim zamilkło na zawsze,

nadając niewdzięcznej pustki…

Pustka.

Pustka.

Pustka.

Kolejne drzwi,

następne noce…

Co się dzieje?

Ciemność wskazuje mi sens,

szczęście przytłacza,

kolce stają się moim uwolnieniem.

Płynę w myślach,

topię się w nieistniejących wyznaniach,

jakby szum drzew wymazywał moje najskrytsze wspomnienia.

A nadchodzący koniec

nadszedł wraz z otępieniem

Kiedyś napisałam pseudo-wiersz. Może nie ma z Acta Est Fabula nic wspólnego, ale zawsze chciałam go wrzucić w świat. 

29.10.2019  Jadę przez miasto późno popołudniową porą, niebo niemal czarne wylewa z siebie łzy. Żale niespełnionych nocy, melancholią zatruwa wszystkich.  Jadąc tak tym starym tramwajem mijam ludzi palących papierosa za papierosem w witrynach sklepowych, szare kłęby dymu zawieszone w przestrzeni. Dwie czerwone kropki niby krew. Drewniane domy wklejone w postkomunistyczną zabudowę. Starsi ludzie robiący znak krzyża przy kościele oczekujący zbawienia w ciągu najbliższych lat. ( Czy mają szansę na jakiekolwiek zbawienie?) Ulica zalewa mądrościami mott z murów i moje ulubione – to wszystko jest trochę śmieszne. 

Napisałam ten tekst wracając któregoś dnia ze studiów, to była właśnie linia 4. Już niestety nieistniejąca. 🚋

Żyje.

Po co?

By umrzeć.

To jest sens życia.

Wszystko zatacza się wokół śmierci.

Wszystko ma swój czas- coś nieskończonego, jednak wyliczonego.

Mówili zamknij umysł otwórz serce.

Dopiero, gdy zamknęłam usta mogłam otworzyć umysł, a wtedy zauważyłam, że świat to coś więcej od rodzenia się i umierania.

Jest w nim coś więcej.

Życie to zaledwie moment, w którym możemy poczuć tyle pięknych emocji, doświadczyć tyle chwil, które pozostaną z nami do końca.

To czas nauki.

Każdy wie, że Ziemia jest okrągła, ale czy ktoś pomyślał czy ma to znaczenie?

Może obraca się wokół słońca tak samo jak my, czym jesteśmy starsi i bardziej doświadczeni podejmujemy decyzję lepsze lub gorsze, odwracając się od starych błędów, a potem wracamy do nich, by ostrzec kogoś lub samych siebie przed tym co było jak ziemia do punktu najdalszego od słońca.

Czemu chmury są tak wysoko, a gwiazdy niepoliczalne?

Może chmury pokazują nasze cele, A gwiazdy nieskończone sposoby by tego dokonać.

Nie możemy się zatrzymać.

Zawsze jesteśmy w ruchu tak samo jak te małe atomy powietrza.

Ludzie zmienili ten świat na wiadome i nie wiadome.

Na czarne i białe.

Ja widzę więcej.

Dlaczego mamy patrzeć na zachód słońca w ciszy?

Ja chce tańczyć i śpiewać najgłośniej jak się da, bo jutro nadejdzie nowy dzień, nowe problemy które nauczą nas czegoś mądrego i kolejny człowiek.

Dlaczego mam wierzyć w to wszystko co zapisali?

Dlaczego sama nie mam sprawdzić czy tak naprawdę jest?

Jesteśmy podróżnikami. Biegniemy, by odkryć więcej niż dotychczas.

Wyobraźnia jest siłą, dobre oko jest potęgą, bo wtedy świat naprawdę jest piękny.

Wstaję, by tworzyć swoją historię, świat od nowa poznać, bo jest w nim coś więcej.

Jestem w nim ja.

~Wszelkie prawa zastrzeżone ~

No dobra trochę późno dzisiaj, ale dorwał mnie zamęt niedzieli.

Siedzę właśnie podziwiając wyschnietą różę i myślę o swojej wenie, która ostatnio przypomina tego kwiatka.

Jeżeli ktoś zainteresowany to nadal siedzimy w błotku i relaksujemy się czekając aż wyjdzie słoneczko.

No myśliciele spokojnej niedzieli lub innego dnia, którego zabłądzicie i się spotkamy.

~Ally

Ślepa bo widoczna

jak szczęśliwe nieszczęście

pół radość pół rozpacz

ile to trzeba wierzyć

milczeć cierpieć nie pytać

skakać jak osioł do skrzynki pocztowej

by dostać nic

za wszystko

miej serce i nie patrz w serce

odstraszy cię kochać