🧜🏻‍♀️Yaren🧜🏻‍♀️

Onları arkadan takip ediyorum. Sanki en küçük bir hatada düşecekler gibi gözlerim sürekli üzerlerinde. Onlara o kadar odaklanmışım ki kendi ayaklarımın kaydığını göremedim, hissedemedim. Arkalarından sesimle onlara güven verirken uçurumdan düşüşümü gizlemeye çalıştım. Oldukça rahat ve kendimden emin bir şekilde ölümden kaçtım.

Bunu tarif etmek zor ama içimde güçlü bir koruma duygusu var. Annelik içgüdüsü gibi bir şey bu… Tarif edemediğim, içimi sıkan bir bağ… Onları koruyor olmanın verdiği o tedirginlik, göğsümde bir ağırlık yaratıyor. Aslında korkuyorum ama bunu belli etmemeye çalışıyorum. Güçlü görünmeliyim, dik durmalıyım... Annem ve babam da benden bunu beklerdi diye düşünüyorum.

Ölüm, çoğu zaman bana huzur gibi gelir; bir son değil de bir geçiş, yeni bir başlangıç gibi… Ama onlar yanımdayken aklımdan bile geçirmek istemediğim bir şey oluyor. Hayatımın anlamı, varlığımın sebebi… Onlarla aynı yolu yürümek.

Kardeşlerim…

Onlar varken ölümü erteliyorum. Her seferinde biraz daha uzaklaştırıyorum kendimden. Çünkü en büyük isteğim onlarla birlikte huzurlu, uzun yıllar geçirmek. Ve eğer bir gün düşeceksek… Önce ben düşmeliyim.

Sendeki sorunu sen bile bilmiyorsun. Sanki içinde bir yangın var ve sen, o ateşi yakan kişi gibi onun körüklenmesine izin veriyorsun. “Bana bir şey olmaz” diye düşünüyorsun bir kenarda alevlerin içinde gülümseyerek.

Yapacak bir şey yok. Memnunsun. Kendi yangınını izlemekten haz alıyorsun belli ki. Şimdi sıra sende. Konuş… Korkmadan, sıkılmadan anlat. Bu şiirsel itiraflar kimseye zarar vermez. Buradayım, dinliyorum, yargılamıyorum. Nerede başladı bu içsellik? Sanki bana bir sır verecekmiş gibi gözlerimin içine bakıyorsun. Fakat konuşmadan seni anlamamı bekliyorsun.

Suyun derinliğine bakarken biraz ürktüm ve kendimi refleksle geri çektim. Lakin içimde bir ses suya bakmam için beni adım adım ileri itti. Kendimi bakmaktan alıkoyamaz hâle geldim. Denizin sesi büyülü bir biçimde huzur veriyordu.

İçimdeki ses susmuyor ve sanki beni ikna etmeye niyetliymiş gibi tekrarlıyordu: “Biraz daha bak, biraz daha...” Fark etmeden nasıl da bırakmışım kendimi bu maviliğe. Vücudumda ani bir soğukluk hissettiğimde anladım dibe doğru çekildiğimi. “Neden çırpınmıyorum ki?” diye düşündüm, gittikçe suyun derinliğinde usulca kaybolurken. Nefes almak güç… Sanırım boğuluyorum.

Suyun derinliğine bakarken gözlerimde son bir sahne canlandı. Son sahnem aslında saniyeler öncesine ait. Ne ironik! İçimdeki sesi son kez duydum. Bu kez, son olduğunu belli eden bir tınıyla suya bakmamı söyledi. Göremedim. O ses sustu.

Peki asıl gerçek hangisi? Hangisi gerçek, hangisi rüya?

Rüyadan uyandım… Ama gerçekliğin rüyasından da bir gün uyanabilecek miyim?

Bazen içimde bir ses adeta haykırıyor:

“Uyan… uyan…”

Ama insan sanki o sesi çoktan unutmuş gibi. Belki de gerçek dediğimiz şey henüz ulaşamadığımız öteki dünyadır.

Bilmiyorum…

Artık ayırt edemiyorum.

Bir rüyanın bitişi ve yeni bir günün başlangıcı...

Kapalı, kör gözler… Bir insan yüzüne ait olsa da o gözlerin henüz toprağı görmediği söylenebilir. Gözler kördür çünkü dünya henüz uyanmamış bir rüyanın parçasıdır. Yüz, toprağın derinliğinden doğar ve sessizce hayatın ilk kıpırtısını bekler.

İnsan henüz ortaya çıkmamışken bakacak bir çift göz de yoktu. Görülecek bir yüz, algılanacak bir varlık henüz yaratılmamıştı. İnsan varoluşun eşiğinde beklerken; kara, emre itaatle yükseltilmiş ve onun üzerinde insan şekillendirilmişti. Bu sürece tanıklık eden ilk şey topraktı. İnsan gözlerini açmadan önce, dünya çoktan şekillenmişti. Belki de bu yüzden insan toprağı gördüğünde onu tanıdık bulur. Gözleri açıldığında ilk kez bakıyor gibi görünse de, ruhu aslında hatırlıyordur. Çünkü bazı şeyler görülmeden önce var olur; insan da onlardan biridir. Zaten ortak inanç sistemlerinde de insanın topraktan var olduğu ve sonunda toprağa karıştığı söylenmez mi?

İnsan kalabalığı ağır ağır dağıldı ve herkes uykuya daldı. Ben ise uyuyamadım; uyumak zaten bana yasaktı. Herkes gibi bir köşeye kıvrılıp uyumasam bile, en azından uyuyormuş gibi yapmak istedim. Ne yazık ki bana ait bir köşe yoktu. Ya da ben, o köşelere ait değildim.

Tekrar tekrar sordu kendine: "Ne istiyorsun benden?"

“Tüm suç sende, kalbinin can çekişini hisset.” dedi o ses.

Birinin gelip onu yerinden söküp atmasını ister gibi haykırdı ama sesi boğazında düğümlendi. O sırada eli duvardan yavaşça kaymaya başladı. Yine de pes etmedi. İnatla yürüdü. Aynanın karşısında durdu. Kan çanağına dönmüş gözlerine baktı. Kendini tanıyamadı.

Rüyalarımda neden hiç konuşmuyorsun? Öylece yanımdasın. Bakışların, yüzün yine donuk. Yine bir şeyler düşünüyorsun; seni düşünceli görmek içimi acıtıyor. Düşünme artık. Tanıdık geliyorsun ama bir o kadar da yabancı. İçimde bir şey hem acıtıyor hem de iyi hissettiriyor.

Yanımdasın ama nasıl geldin, neden geldin? Bu sorular aklımdan geçiyor ama cevaplamak istemiyorum çünkü o an rüya olduğunu fark ederim. Konuşmuyorsun. Bakışlarından bir anlam çıkarmaya çalışıyorum. Belki sarılmamı istiyorsun belki de yanaklarından öpmemi.

Yanakların öyle yumuşak ki tıpkı hatırladığım gibi. Zayıflamışsın. Sahi, bu hangi hâlin? Hangi zamandayız, kaç yıl gerideyiz? Rüya mı gerçek mi, ayırt edemiyorum.

Rüya bitti ve zamanın geçmesini bekledim. Her gün, farklı saatlerde aklıma geldin. Sana, sizlere, tüm gidenlere dualar ettim. Günleri saydım yanına gelmek için. Mezarında hayal ettim kendimi. Rüyamda sana sarıldım ya… Öyle sarılmak istedim mezar taşına. Hayalimde bile sarılırken ağlıyorum.

O çiçek, gelincik… Çocukluğumdan beri hayatımda özel bir yer tutar. İlkbaharın sonlarında, toprak parçalarının üzerinde tek tük rastlardım ona. Sanki kendini özellikle saklardı; bulanı ödüllendirir gibi.

Hemen koparırdım. Yaprakları rüzgâr kadar kırılgandı, dokunuşumla dökülüverirdi. Bu kırmızı çiçekten ilk öğrendiğim şey narin oluşuydu. Narindi ve nazik davranılmayı hak ediyordu. Belki de bu yüzden gelincik, çocukluğumda yalnızca bir çiçek değil; inceliği ilk kez fark ettiğim bir şey oldu.

Ailemizden biri koku duyusundan yoksundu. Her seferinde eve koşar, kopardığım gelinciği ona uzatırdım; gözlerimde küçük bir zafer parıltısıyla. Meğer sevmezmiş onu. İlk başta kokusundan dolayı sandım. Oysa gelincik zaten sessiz bir çiçekti, kokusu yok denecek kadar azdı. Ama koku duyusu olmayan biri için bu ne büyük bir çelişkiydi?

Zamanla, belki de görünüşünü sevmiyordur diye düşündüm. Sonuçta kırmızının en güzel, en parlak hâli onundu. Yeşillerin içinde hemen belli ederdi kendini. Yıllar sonra sevmeme sebebini sorduğumda ise tek bir kelimeyle karşılaştım: “Sebepsiz.”

Bir şeyleri sevmediğimizde genelde bir sebebi olur, değil mi? Belki de bu çiçeği sevmeme nedeni çok daha derin, çok daha travmatikti. Sanırım bunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğim. Belki de bazı cevapların eksik kalması gerekiyordur.

Dokunulduğunda dağılan bir yalnızlık…Gelincik, taşıdığı anlamlarla olduğu kadar kırılganlığıyla da hüzünlü. Zihnimde yalnızca soru işaretlerine değil birçok güzel hatıraya da ev sahipliği yapıyor. Yine bir ilkbahar günü, çocukluk arkadaşımla heyecan içinde koşturduğumuz bir an var. Tek tük çıkan gelinciklerin, bir tarlayı tamamen kapladığı o an… O güne ait bir fotoğrafımız bile var.

Bir başka hatıra, yıllar sonra birden aklıma geldi. Sanki beynimden silinmiş gibiydi. Otobüs camından bakarken gördüğümüz uçsuz bucaksız gelincik tarlaları… Herkes hayranlıkla donakalmıştı, ağızlar açık. Kimileri bilmiyordu bile adını bu kırmızı güzelliğin. Ben biliyordum ya; çocuk aklımla bir gurur, bir ego kabardı içimde. Neden ki? O çiçek bana mı aitti sanki? Sahiplenme arzusu mu, yoksa sadece görülmüş olmanın masum sevinci mi?

Gelincik, hem narinliği hem de o kırmızı ihtişamıyla çocukluğumun en canlı parçalarından biri olarak kaldı. Her ne kadar bazıları senden hoşlanmasa da sen benim için her zaman özel bir çiçek olacaksın.

Dün gece yarısı ruhum, ayın suya düşen solgun yüzü gibi bedenimden ayrılıp derinlere süzüldü. Yakamoz bile kıskandı ışığımı; çünkü artık dünyaya değil, karanlık bir sonsuzluğa aittim. Denizin tuzu önce bedenimi yaktı, sonra yavaşça ruhuma işlemeden geçti. Acı bedenimde kıvranıken huzur ruhumda sessizce dans ediyordu. Rüzgâr hafifçe esip dalgaları karıştırınca, bedenim o dalgaların arasında savrulmaya başladı.

Yanımdaki küçük çocuğa dönüp, "Bu hissi hayatta sadece iki kez yaşarsın" dedim. "Biri doğarken, biri ölürken..." Ama o anda fark ettim ki belki de bu iki an, aslında birbirine dokunan tek bir andı. Belki de ben şimdi hem ölüyordum hem de yeniden doğuyordum.

Tarifi zor; sanki yüksekten düşerken göğsün kabarıyor, kalbin sıkışıyor. Acı ve huzur, tek bedende aynı anda yaşanıyor. Garip bir biçimde yakıcı ama bir o kadar da bağımlılık yaratan bir duyguydu. Daha önce hiç böyle bir şey yaşamamıştım. O mertebeye ulaştığım için içimde bir huzur vardı.

Küçük çocuk ve birkaç kişiyle birlikte yıllarca aynı yerde, çıkışı neredeyse imkânsız bir duvarın önünde yaşadık. Kazdık, inşa ettik, kırmaya çalıştık... Orası artık yuvamız olmuştu ama derinlerde bir yerlerde hep biliyorduk: Orası bizim yerimiz değildi. Daha iyi, daha aydınlık bir yere ulaşmak istiyorduk. Sonsuz bir arayışın içindeydik.

Ve bir gün, yeniden doğduğum o anda, içimi müthiş bir bilgelik ve dinginlik kapladı. Bir anda tüm çabanın boşuna olduğunu anladım. Duvar hiçbir zaman dışarıda değildi; biz onu kendi içimizde örmüştük.

O fark edişle birlikte her şey sessizleşti. Sanki zaman nefesini tuttu. Meğer aradığımız şey bu sakinlikmiş; kurtuluş çabayla değil, kabullenişle geliyormuş.

Bir dokunuşumla duvar yıkıldı.

Artık huzur sadece bir adım ötemdeydi.

Ayaklarımın altında sığ bir su belirdi. Suyun içinde, ışığın arasında süzülen küçük balıklar ve ardından üç kaplumbağa gördüm. Her biri sessizce, sanki yeni bir dünyanın habercisiymiş gibi ilerliyordu.

🥀💐🌸🪞💧🌊🕯️🖤

"Ya kadınların içinde gerçekten bir şeyler varsa ve bizim bunu bulmamız gerekiyorsa?"

© My own photography. Please don’t use or repost my photos without permission ♡