"Tek istediğim, basit bir hayatın muhteşem günleri..."

O ellerimle ördüğüm duvara yaslanıp dışarıdan gelen uğultulu sesleri duyuyorum. Yüzümü duvara dönüp, başımı dayandığımda bir süre anlamsız sesleri dinleyebiliyorum. Yıllar önce dizdiğim taşların serinliğini, ellerimin soğukluğundan hissetmiyorum. Ve beni dinleyeceğini söyleyen herkesi işitiyorum. Ama ... hiç bir zaman cevap veremiyorum. Zihnimden kulaklarıma doğru yayılan baskıyla bu imkansız... Elbette dinlerler ama anlamaları için çok daha fazlası gerekiyor. Anlamaları için... benim kendimi kaybetmem gerekiyor. Bu düşünceyle o duvardan koşarak kaçıyorum. Koşmaktan nefes nefese kalıp, boğuluyorum lakin ölmüyorum. En acıtan yanı, hep bir şekilde hayatta kalıyorum.