Papatya

Sanal günlüğüme devam edeceğim yine her ne kadar bunu yapmak artık üzücü geliyor olsa da

Bu dünyada mutlu olacağıma inancım kalmadı.

Böyle şey mi olur? Düzenli olarak üzülmek için mi doğdum ben?

Üzüldüğünde, acı çektiğinde, 'artık dayanamıyorum' dediğinde yanında daima elini tutup onu sürüklendiği yerden çıkaran birine sahip olan herkesi kıskanıyorum.

İyi bir şeyler duymaya ihtiyacım var.

Üstesinden gelemeyeceğimden endişelendiğim engeller var önümde.

Kimse tarafından sevildiğimi hissedememekten yoruldum.

Duygularımı belli etmemek için açmadığım telefonlardan kim duyabilir ki hıçkırıklarımı ya da attığım bol gülücüklü mesajlardan kim görebilir göz yaşlarımı?

Hayal ettiğin dünyaya ulaşmak sadece senin elinde. Kimsenin yardımıyla bir yere varamazsın. Yarı yolda elinden bırakır, neye uğradığını şaşırırsın.

Gün bittiğinde yine kendinle kalacaksın. Bir başkasının kelimelerine seni perişan edecek kadar takılma. Onu görmek, duymak zorunda değilsin ama kendini duymak, görmek, hissetmek zorundasın. Kendini sev.

Kendini hiçbir zaman başkalarından değersiz görme. Bu sana bir şey kazandırmaz. Aksine dibe çeker. Yerinde bir hırsla ve kendini severek yaptığın her işte başarılı olabilirsin.