Bir şey sizi korkutuyorsa o şeyin yakınından bile geçmezdiniz

Gecenin ilerleyen saatlerindeyiz, tıpkı saatler gibi günler de geçiyor. Sen bana geç kalıyorsun ben sana geç kalıyorum, nereye sığdırmalıyım bu anestezisiz kalbime atılan dikişleri. Uzağımda değilsin, beraberiz bir nefes kadar yakınız bazen ama yetmiyor anlamıyorsun. Nefes kadar yakın olmak bile tamamıyla bana geldiğin anlamına gelmiyor, işte asıl ipler de burda kopuyor. Ellerimi saçlarında özgürce, nasıl istersem öyle gezdirebilirim. Gezdiriyorum. İstediğimde ellerini tutabilirim. Tutuyorum. İstediğimde yüzüne, sana istediğim gibi dokunabilirim. Dokunuyorum. Bacaklarım uyluklarının üstünden sarkıyor, dışarıda kar yağıyor. Parmak uçlarımı öpüyorum sen yokken, saçlarına daldırıyorum ellerimi. Ne sorgu, ne sual. Kaderine mahkûm, melankolik, ölüme susamış bir suçlunun, idama götürülüşü gibi boyun eğiyorsun bana. Gözlerin kapanıyor, kendini huzura mı bırakıyorsun yoksa kaderine mi mahkûmsun? Ellerim kayıyor ara sıra, yanaklarında duruyorlar, boynuna tutunuyorlar yerlerini tanıyorlarmış gibi. Usulca kaldırıyorsun sende elini, elimi tutuyorsun sanki kırılgan bir çiçeğin yapraklarına dokunur gibi tutuyorsun elimi. Dudaklarına gelince ellerin, elim. Duruyorsun, yavaşça indiriyorsun elimi tutan elini. Elin eski konumuna, uyluklarımın üstüne geri geliyor sakin ve narince yerleşiyor yerine, sakin olduğu kadar sert ve bırakmak istemeyen tutuşuyla yakıyor değdiği yeri. Aynı zamanda rahat ve biliyor. Elimi dudaklarından çekmeyeceğim, biliyor. Dudaklarını elime sürtüyor, sonra duruyor, öpmüyor veya sert davranmıyor. Sadece elim, dudaklarının üzerindeyken dinleniyor, dudaklarını hissediyorum ellerimin üzerinde. Parmak uçlarım saçlarına hasret halde geri dönmek için hareketleniyor, birden hızlı ama kibar şekilde yakalıyor elimi tekrar dudaklarına yaslayıp gözlerimin içine bakıyorsun, ne kadar yakıcı farkında değilsin. Elim yanaklarına yaslıyken bakıyorsun gözlerime, basit bakışlar değil bu, herkes bu kadar yakıcı ve derin bakamaz. Korkuyorsun, korkaksın. Gözlerime daha fazla bakamazsın ya da avuçlarımı öpemezsin sen, korkarsın. Ellerimde dinlendirdiğin dudaklarını, dudaklarımın üzerinde dinlendiremezsin sen, korkaksın.

"Var mısın ki yok olmaktan korkuyorsun "

Gerçekler düşündüğümüzden çok daha farklı. Korkular büyüttüğümüzden çok daha küçük.