#zerwanie

Najgorszym uczuciem jest zakochanie się w osobie, która nie jest gotowa. Ponieważ to nie jest odrzucenie, jest to mylące. Ta osoba nie odrzuca, ale też nie dopuszcza całkowicie blisko. Siedzisz w tej przestrzeni, gdzie wszystko czujesz jak „prawie miłość”.

Dłoń w twojej, jakby nigdy nie miała zostać puszczona. Pocałunki w czoło, jak obietnica, że zostanie. Wieczorne wiadomości z serduszkiem, jakby chciała z tobą zasnąć. A ty wiesz, że to tylko cień tego, co mogłoby być…

Kochasz kogoś, kto chowa swoje serce za drzwiami i boi się je otworzyć. Zbyt przestraszona, by się otworzyć, zbyt przywiązana, by się zamknąć. W oczach czułość, w głosie coś niewypowiedzianego… Coś tam jest… Lecz za każdym razem drzwi się zamykają.

Boli to bardziej niż czyste złamane serce. Odrzucenie daje jasność. Tak albo nie. Tutaj nadzieja mieszka w drobnych gestach: wspólnych spacerach, cichych rozmowach, ulotnej trosce. Tkwi się w tym, kochając delikatnie, ostrożnie, unikając starych min. Stara się być cierpliwy, ostrożny, łagodny.

W następnym weekend mieliśmy zaplanowany wyjazd do Twoich rodziców.

Jutro wyjeżdżasz na 10dni medytacji, gdzie używanie telefonu jest zakazane.

Więc piszę do Ciebie, że jak to masz czas na znajomą i ani chwili dla mnie. Chodzę o kulach, a Ty zapraszasz mnie do siebie po spotkaniu z nią.

Pisze do Ciebie wiadomość, bez ataku. Czyste emocje, stoję z otwartym sercem.

A Ty plujesz na nie, jak na tego biednego ptaka kilka dni temu i milknę.

Następnego dnia piszesz, że podskoczysz na chwilę. Myślisz, że będę się kłócić, płakać lub pytać. Milczę. Milczę, a jednak wyjaśniam wszystko to co zepsułeś.

I wtedy Ty milczysz, patrzymy sobie w oczy w ciszy. Oddaję Ci klucze i oboje godzimy się że to nie ma sensu przypominając Ci, że chcę swoje rzeczy które mam u Ciebie.

I wydajesz się w szoku, że tak to wygląda.

Umawiamy się, że zrobimy wymianę rzeczy.

Gdy ubierasz buty, życzę Ci dobrych wyników na które czekasz i wszystkiego co najlepsze.

Przytulasz mnie na pożegnanie, a ja biorę krok do tyłu i klepie Cię po plecach.

Żegnaj.

To nie była miłość. Nie kochałam go. Ale zależało mi na nim. Mu na mnie chyba też, wszyscy tak mówili. Czasem miałam go dość. Przyczepił się do mnie jak lep. Ale po czasie za tym tęsknię.

On jest z dysfunkcyjnej rodziny. Wiedziałam że szukał miłości.

Ja? Dxiewczyną która zawsze czuła jej brak.

Byliśmy tylko głupimi dzieciakami które wpadły w dorosłość. Był głupi. Bardzo bardzo głupi.

Nie wiem więc co nas do siebie przyciągnęło?

Może fakt że pierwszy raz to nie ja musiałam się starać? Albo to że dawał mi uwagę której zawsze miałam defekt? Że nie musiałam mówić skrępowana ciszą?

Udawałam zirytowaną. Odpychałam go, tak naprawdę wyszukując go wzrokiem w tłumie.

To nie była miłość. Może jedynie przywiązanie? Fakt że przeszliśmy razem przez trudną sytuację?

Dziękuję i wzajemnie.