Bywało, że płakałam całą noc, po czym musiałam po prostu wstać i wyjść do ludzi jakby nigdy nic.

Najbardziej boli, gdy ktoś obiecuje, że nie odejdzie i wyznaje, że kocha, mówi, że też boi się zranienia. A ty wierzysz, angażujesz się całym sercem. A potem zostajesz sama, z ciszą i uczuciem, jakby ktoś zostawił nóż w twoim sercu i plecach.

Jednego dnia czuję, że już jest lepiej, że się z tym pogodziłam, że zdrowieję, a następnego znów się łamię, nie mogę powstrzymać płaczu, żalu, rozpaczy i lęku. To jak cykl, który nie ma końca.

Tak bardzo żałuję, że wtedy nie przytuliłam Cię mocniej..