#frustracja

Tracisz ukrytych wrogów.

Czuję się taka zmęczona... Mam wrażenie, że zmagazynowane pokłady mojej energii kończą się, już nie mam siły. Chodzę późno spać, ponieważ nie potrafię wcześniej, a rano nie jestem w stanie się obudzić.

Frustrują mnie moje wahania nastroju. Dlaczego pojawiają się zawsze wtedy, kiedy pomyślę: jest dobrze. Nie, nie jest dobrze, do cholery, i to ja za każdym razem muszę to, co pozytywne, zniszczyć (!!!).

Chcę być małym zwierzątkiem, którego trudno dostrzec pomiędzy liśćmi. Pragnę schować się w norce, ukryć przed wszystkimi, przed całym światem. Marzę o ciszy i spokoju. Niech nikt się do mnie nie odzywa, niech każdy mnie zostawi. A jednocześnie... tak bardzo boję się ponownej samotności. Porzucenia. Porzucenia jak niepotrzebnej, starej, zniszczonej rzeczy.

Chcę mi się wyć, kopać, bić, wylewać swoją frustrację i niezadowolenie ze mnie samej...

Jestem taka... No właśnie, jaka? Beznadziejna? Okropna? Ale jednocześnie wrażliwa, widząca więcej? W takich chwilach mam straszliwie dość siebie.

Przemoc nie bierze się znikąd.

Nie usprawiedliwiamy, nie tłumaczymy – ale warto się zatrzymać i zapytać: jak to możliwe, że ktoś doprowadza siebie do punktu, w którym odbiera innemu życie?

Ostatnie wydarzenia na Uniwersytecie Warszawskim wstrząsnęły nami wszystkimi. Student, który w brutalny sposób zamordował pracownicę uczelni, to nie tylko sprawca – to także dramat desperacji, która długo dojrzewała w ciszy.

Nie ma w tym niczego do rozgrzeszania. Ale jeśli będziemy mówić tylko: „to potwór”, „to wyjątek”, nie zrozumiemy szerszego problemu.

💭 Bo frustracja narasta latami.

💭 Bo brak wsparcia psychicznego staje się normą.

💭 Bo emocje duszone w milczeniu zawsze gdzieś znajdą ujście.

I nie zawsze w tak brutalny sposób.

Czasem to krzyk na dziecko.

Czasem to agresja wobec partnera.

Czasem to depresja, z którą nikt nie wie, co zrobić.

👉 W nowym wpisie na blogu piszę o tym, dlaczego ta tragedia to nie tylko dramat jednostki, ale objaw czegoś znacznie większego. I jak możemy reagować, zanim będzie za późno.

PS Zacznij żegnać się z ludźmi z pracy.

Czuć woń tchórzostwa, alkoholu, narkotyków... wszystkiego czym postanowiłeś się ostatnio wspomóc ,by mieć odwagę zamienić chociaż parę słów.... słów kompletnie pozbawionych sensu.

zawsze muszę wiedzieć czemu i czemu akurat to zrobiłeś,

czemu tak pomyślałeś,

czemu to powiedziałeś,

czemu postąpiłeś tak a nie inaczej,

muszę wiedzieć czemu bo inaczej stworzę w głowie własne odpowiedzi