Przy nim chciałam zabić się jakby mniej

a w środku pustka

rozmawiasz, śmiejesz się, żyjesz

a nic nie dociera

cokolwiek robisz, wszystko jest puste

z którego wszyscy potrafią wyjechać

tylko ja ciągle stoję na tym samym peronie

pociągi odjeżdżają jeden po drugim

a ja udaję, że nigdzie mi się nie spieszy

ucieczka podobno istnieje

ludzie mówią: zmień miejsce, zmień ludzi, zmień siebie

ale nikt nie mówi

jak uciec przed czymś

rozkwita za dużo naraz.

myśli pękają jak szkło,

rozsypują się po podłodze.

nie umiem ich pozbierać

kaleczą.

chciałabym stać się białą kartką,

bez słów, bez echa.

marzę o ciszy,

która nie boli

tylko pozwala

on pachnie winem i spokojem,

każdy jego oddech jest miękki jak noc,

a ja pachnę decyzjami,

jak siniak pod skórą

wstaję, bo trzeba

nie chcę umrzeć

po prostu nie wiem

po co jeszcze tu jestem

zmęczenie nie jest snem