🌘 ~ 🌙보름달🌙 ~ 🌒

nikt nie przeprosił mnie za to, jak mnie traktował, ale wszyscy obwiniali mnie za to, jak reagowałam

czasem najbardziej boli to, że już nie boli tak jak kiedyś

moje myśli to mieszkanie pełne starych ubrań których nie noszę.. każdy wieszak to wspomnienie i każdy zapach przypomina coś czego nie chcę czuć a jednak nie potrafię wyrzucić tego wszystkiego jednocześnie

ludzie przychodzą z prośbami jakby mieli listę życzeń.. i ja stoję przy okienku rozdając swoje kawałki jakby było ich nieograniczenie a potem zostaję sama z pustymi rękami i pytam kim jestem bez cudzych oczekiwań

nauczyłam się uśmiechać jakby to była umiejętność na egzaminie. udaję że wszystko gra bo mówienie prawdy kosztuje mnie za dużo energii, więc chowam ból do kieszeni i udaję że to tylko materiał

kiedy pytają co u mnie kłamię żeby ich nie zawieść

nigdy nie miałam „miejsca do którego chcę wracać” zawsze tylko „miejsce które mniej boli niż reszta”

mam ludzi wokół ale nie mam dokąd pójść kiedy robi się naprawdę źle

nie płakałam przez innych. płakałam przez siebie. przez to, że pozwoliłam, by ktoś tak bardzo zatruł moje myśli, że nie potrafię już znaleźć spokoju nawet w własnej głowie. i nikt nie widział tych łez, bo nauczyłam się je chować głęboko, tam gdzie nikt nie zagląda

zbyt długo uczyliśmy się, że sukces to liczby, statusy i opinie innych, zamiast tego, co naprawdę czujemy w środku. zapomnieliśmy słuchać własnego głosu, zatraciliśmy się w oczekiwaniach, które nigdy nie były nasze. a prawdziwą siłą jest odwaga, by zacząć od nowa, nawet gdy świat mówi, że to za późno

wszyscy mówili, że zasługuję na kogoś lepszego. ale nikt nie powiedział, że zanim ten „lepszy” przyjdzie, będę musiała odbudować siebie po tym, co zrobił ten pierwszy

to nie jest tak, że nie potrafię ufać. ja po prostu zbyt wiele razy byłam dowodem na to, że obietnice nic nie znaczą.

czasami myślę, że nikt mnie nigdy naprawdę nie poznał. tylko przyzwyczaili się do mojego istnienia. do obecności, która nie zadaje pytań, nie prosi, nie krzyczy. po prostu jest

wbił ci nóż w plecy, a ty zapytałaś go, czy się zranił

on wciąż oddycha. gdzieś. może właśnie teraz się śmieje. może kogoś całuje. a ja tu siedzę, jak po pogrzebie, którego nikt nie ogłosił. płaczę po kimś, kto zdecydował, że jego życie nie będzie już miało mnie w środku

najgorsze w dorastaniu jest to, że zaczynasz rozumieć, że nie każdy kto cię kocha, potrafi cię nie skrzywdzić. i nie każdy, kto zostaje, jest dla ciebie dobry

nie chcę być silna. chcę, żeby ktoś w końcu zauważył, że nie jestem. że od dawna się rozpadam, tylko robię to w ciszy, żeby nikogo nie obciążać sobą