‘Ik zei, zij zei’, en toen kwam Corrie op de koffie.
Een ‘Ik zei, zij zei’ blog vandaag. Simpelweg omdat die er ook moeten zijn, nietwaar?
Ik heb geen andere woorden om mijn vrijdagmiddag te beschrijven.
Petra, de woonbegeleider kwam samen met een nieuwe woonbegeleider. Ik noem haar voor het gemak even Corrie.
Ik wist dat ze samen zouden komen, want Petra had me eerder deze week gemaild met de vraag of ik kennis wilde maken met Corrie.
Zij is aanwezig, wanneer toevallig al mijn hulpverleners en moeders in een week op vakantie zijn. Ik kan haar bellen of als ik wil of een afspraak met haar maken voor die week.
Ik verwelkomde Petra en Corrie gaf mij een hand. ‘Hoi, ik ben Corrie’, zei ze. ‘Hoi ik ben Sammie’, zei ik. Ik schat haar eind vijftig. Haar wenkbrauwen tekent ze met een potloodje en ze draagt een aura vol ellende om zich heen.
Niemand ging zitten. Dus ik gaf met mijn arm aan op welke stoelen ze konden gaan zitten. Corrie liep ongemakkelijk en zei: ‘Ik ga achteraan zitten. Anders is het zo…. he’, zei ze. Ik moest lachen om haar onhandigheid en zei: ‘Ja, ga maar ver uit mijn buurt zitten want anders is het zo….. he.’
Da’s mijn humor. Niet de hare. Wel die van Petra.
‘Ik moet ook nog naar de huisarts’, zei ik voorzichtig tegen Petra terwijl ik die woorden niet uit wilde spreken. Petra knikte begrijpend met een gepaste afstand.We maakten een afspraak om samen bloed te gaan prikken. Corrie knikte mee, alsof het allemaal al niet ongemakkelijk genoeg was.
‘Corrie heeft dus de rapportage gelezen’, dacht ik.
We kletsten even. Petra vertelde dat ze mijn behandelaar heeft gesproken en dat de aanvraag voor huishoudelijke ondersteuning in werking is gezet.
Petra vroeg wat ik wilde doen. ‘Kennis maken met Corrie’, zei ik. Ik was moe en had geen puf iets huishoudelijks te gaan doen. Bovendien: hoe moest ik dat doen in een ruimte met z’n drieën?
Ik liet me van mijn meest sociale kant zien en zei tegen Corrie: ‘Ik ben wel benieuwd hoe je bij dit team bent gekomen.’
Ze begon te vertellen over de reorganisatie. Dat ze 4,5 jaar lang nachtdiensten heeft gedraaid in het psychiatrisch ziekenhuis. Dat ze boventallig werd verklaard en de keuze had uit drie werkplekken. De eerste twee werkplekken vielen af, en zo kwam ze bij dit team.
‘In eerste instantie had ik gewoon zoiets van:  Hier ben ik en daar moeten we het mee doen. Maar het bleek dat er van de andere kant niet het idee heerste dat het goed zou werken. Inmiddels is een en ander opgehelderd en begin ik in juli in het team. O ja, en ik heb een man en twee kinderen en woon vlakbij een attractiepark.’
Op mijn opmerking dat deze baan even wat anders was zei ze: ‘Ja, het is een hele omschakeling. Alleen al om zeven uur opstaan is een opgave.’
Er straalde geen sprankje passie van haar af. Ze zat nog vol met onmacht over het verliezen van haar oude functie en was bereid dat zelfs met haar cliënten te delen.
Ze repte geen woord over wat haar specialiteit of functie was, of dat ze het werken met cliënten met een psychotische kwetsbaarheid prettig vond. Ze straalde totaal geen trots uit en had geen representatieve uitstraling.
Ik dacht letterlijk toen de woorden haar mond uit stroomden: ‘Ze houdt het nog geen vier maanden vol. Dan word ze of ziek of ze word ergens anders geplaatst of ze gaat vroegtijdig met pensioen.’
Ik kreeg het sterke vermoeden dat er heel wat intervisies en feedback-rondjes aan vooraf zijn gegaan voordat ze bij cliënten op bezoek ging.
Ik kletste wat met haar over de nieuwste showbizz roddels. Petra houdt daar niet van, maar ik wel.  Net zoals Corrie. ‘Voor showbizz nieuwtjes moet je bij mij zijn’, grapte ik tegen Petra.
Uiteindelijk zijn we gaan afwassen met z’n drieën in mijn keuken. Het was erg ongemakkelijk. Corrie zei: ‘Ik droog wel af, dan kan zij afwassen.’ Ik maakte er maar weer een grapje van, omdat het zo belachelijk was: ‘Dat zal ze maar eens gaan doen dan.’
Het was toch maar goed dat we gingen afwassen, zei Petra toen ze mijn keuken zag. Dat beaamde Corrie.
Lekker twee hulpverleners, waarvan een labiele, in je keuken terwijl je aan het afwassen bent. En je kapot moe bent van alle heftigheden van afgelopen week.
Terwijl ik aan het afwassen was, nam ik het besluit dat ik geen afspraak wilde maken met Corrie als mijn hulpverleners op vakantie zijn. Als het echt niet anders kan en de nood heel hoog is, wil ik het misschien wel doen. Ik heb ze dat nog niet laten weten.
Vanavond besloot ik dat ik nog liever een mannelijke behandelaar bel, die mij kent en ook in hetzelfde team zit, of desnoods de psychiater, dan dat ik haar bel. ( En dat wil wat zeggen)
Liever een professionele man die mij telefonisch of via de mail kan helpen, dan een labiele, onprofessionele vrouw.
Ik weet dat ik kritisch ben. Maar serieus, deze keer is het gewoon wat het is: Een hulpverlener die hier gewoon liever niet wil werken. Nou, dan niet hé. In ieder geval niet bij mij.
De andere woonbegeleider die volgens mij ook nog in hetzelfde team werkt ken ik nog van eerdere opnames. Ik vind haar niet zo aardig, maar ze is wel professioneel. Dat kan ik van Corrie niet zeggen.
Ik deed erg mijn best om niet te kritisch te zijn. Daarom vond ik het ook oké als ze met Petra mee zou komen om kennis te maken.
Ik ben erg benieuwd wat Petra van de kennismaking vond.
En toen ging Sammie haar medicijnen innemen en slapen. En ‘s-nachts werd ze niet wakker.
