Wereldvrede voor altijd
Dag 9 van de hormoonpillen.
Ik probeer geen freak te worden die elk contact met de ander documenteert met tijd, naam en plaats erbij.
Ik wist niet dat je van hormoonpillen zo wiebelig en vurig kon worden. Ik heb er weinig vertrouwen in dat mijn menstruatie blijft stoppen na morgen.
Nog steeds adviseert de huisarts mij om naar de gynaecoloog te gaan.
Petra mailt mij steeds om een afspraak te maken. Ze vraagt of alles oké is. Ik negeer haar.
Op mijn behandelaar ben ik ook boos. Zij is te chaotisch en vergeetachtig om mij goede zorg te kunnen bieden die ik nu nodig heb.
Mijn psycholoog is wel aardig en stipt, maar ze kan er niets aan doen dat mijn behandelaar is zoals ze is: een zorgmanager met ‘iets’ teveel taken.
Ik heb besloten dat ik mijn grenzen goed ga trekken. Volgende week komt mijn behandelaar en ik heb al een mail getypt ter voorbereiding op het gesprek. Die ga ik een dezer dagen naar haar versturen. Ik heb haar al gevraagd of ze mij wilt bellen of sms-en als ze later op de afspraak is dan dertig minuten, zodat ik dan kan kijken of ik nog tijd heb. (Nee dus, zie ik net in mijn agenda ;-))
Ik wil haar vertellen hoe ik me gevoeld heb de afgelopen weken en hoe haar benadering en die van Petra grensoverschrijdend is voor mij. Zo wil ik niet behandeld worden.
Bij alles waarin ik eerlijk ben, ben ik bang dat zij gaan denken (voor zover ze dat al niet doen) dat ik een borderline persoonlijkheidsstoornis heb. Maar ik kan niet langer mijn mond houden en doen alsof ik geholpen word door hen, terwijl dat niet het geval is.
Ik heb mezelf beloofd dat ik nooit meer naar het gebouw ga waar de separeercellen staan. Ook al heeft de psychiater daar zijn kantoor. Ik heb mezelf afgelopen week beloofd dat ik niet meer naar een mannelijke psychiater ga. Ik wacht totdat ik een vrouwelijke psychiater krijg bij het nieuwe team. Mochten mijn behandelaar en psychiater dit niet goedkeuren (heeft ook te maken met diagnose behandel combinaties en de zorgverzekering) ga ik tijdelijk zelf een zelfstandige vrouwelijke psychiater zoeken die mij mijn medicijnen voor kan blijven schrijven.
Ik kan niet veilig over mijn trauma gerelateerde lichamelijke en psychiatrische klachten praten met een man die arts is. Ik moet mezelf nu echt beschermen.
Over twee maanden loopt mijn ‘vrijheidsstelling’ qua werk af bij de gemeente. Dan moet ik opnieuw beoordeeld worden, denk ik. Ik probeer me er niet al te druk over te maken. Ik kan toch niet meer doen dan dat ik kan.
...Wegvliegende duifjes en wereldvrede voor altijd...
