Sinds ze er zijn, De kinders, heb ik nooit meer geslapen, echt geslapen, diep geslapenā¦Ā
dat klinkt overdreven en drastisch maar ik slaap als het ware Ā in een permanente staat van paraatheid.
Ik waak als de beste hond, hoor elke piep, elke zucht, elk gewoon geluidjeā¦
Alles is okĆ©, slaap nu maar, ze liggen rustig in hun bedjesā¦
Ik slaap of slaap niet, met mijn oren gespitstā¦en dat heeft zo zijn consequentiesā¦
Deze uitputtingsslag heeft als direct resultaat, dat ik soms zou moe ben en dus voor de kippen en De kinders naar bed ga.
Heel volwassen, stoppen ze me dan onder met de nodige knuffels en kussen zoals ik dat normaliter bij hen doe, Slaap maar lekker MaMaatje, een beetje de omgekeerde wereld.
Ook op reis gebeurt dit tot vervelends toe al eens, omdat we dan helemaal relax zijn, komt Jan met de hamer dubbel zo hard langs.
De Kinders hebben er helemaal geen last van, want ze blijven dan achter onder het gezag van Manlief, van een ander Spartaans kaliber dan dat van hun moeder. Als het eventjes meezit eindigt dat straks hoogstwaarschijnlijk worstjes draaiend boven een vuurtjeā¦
Er moet toch een oorzaak zijn voor deze steeds terugkerende, hardnekkige, nooit ophoudende vermoeidheid?
In de hoop het antwoord via de medische wetenschap te ontdekken, laat ik dan maar voor de zoveelste keer op rij bloedprikken, blijkt dat ik een kerngezonde vrouw ben van net voorbij de 40. Wat een geluk!!
Maar, man, wat ben ik moeā¦
Het is de aard van het beestje, zegt Manlief, zelf een volbloed avondmens.
Rond 6 u sta ik op als een bom energie en ga door tot mijn batterij zestien uur later volledig leeg is. Ik zou zo graag ook nog allerhande avondactiviteiten plannen en doen, maar nope, op is op,
time to rechargeā¦
Het ergert me en ik wordt afgunstig op de moeders die ās avonds nog uren achter hun naaimachine zitten voor die ene perfecte outfit, of hun nog warme oven vol perfecte cupcakes hebben, klaar om te versieren, of liever lekker een uurtje gaan zweten onder het gezag van de perfecte personal trainer , of yoga, of een cursus mindfullness bij hun goeroeā¦
Zelf val ik meestal kort na het avondmaal als de perfecte pudding in elkaar in mijn meer dan perfecte zetel voor de perfecte film waarvan ik nog net de titel zie om tegen het eerste reclameblok al lang in dromenland te vertoevenā¦
Sporadisch gebeurt het dat de sociale verplichtingen ons richting feestje sturen, De Kinders uitbesteed zijn en we er eens lekker gaan van profiterenā¦eerst uit eten en dan gaan dansen.
Maar ook dit biedt geen garantie, als ik nog niet met miin hoofd op de tafel van het restaurant lig tegen de tijd dat het dessert er is, kan het ronduit een succes genoemd worden, want meestal wint gewoon thuis blijven en slapen het, nog voor we goed en wel vertrokken zijn.
Het is toch normaal, je hebt drie kinderen, klinkt het vaak als ik over mijn vermoeidheid begin, maar ik wil niet altijd alles op De Kinders afschuiven.
Hoewel het inderdaad wel eens zou kunnen dat deze vermoeidheid gedeeltelijk aan hen te danken isā¦
Elke dag, van zodra ze hun mooie oogjes wijd opensperren begint hetā¦ Mama, Mama! Mama? Mamaā¦ in alle mogelijke intonaties en toonladders die je je kan inbeelden en dit liefst met hun drie tegelijk aan mijn twee oren. Regelmatig voegt Manlief zich aan het gezelschap toe om het ge-mama in canon compleet te maken.
Dit ge-mama gaat zo door tot ze uiteindelijk alle drie de strijd verliezenā¦omdat bedtijd altijd te vroeg komt en ze toch helemaal niet moe zijn.
Als ās avonds de laatste energie uit mij wegsijpelt, raakt mijn geduld op en verander ik in de monstermoeder, die ik niet wil zijnā¦ kribbig, geĆÆrriteerd en bot slinger ik soms heel lelijke dingen naar hun kleine hoofdjes, waar ik onmiddellijk massaās spijt van hebā¦
Dan ga ik opgefokt slapen, proberen slapenā¦ ik moet slapenā¦nu slapen!
Het piekeren start, het duizend maal omdraaien in de vicieuze cirkel die zich verder kan ontpoppen. ā¦
ās Ochtends, na een vermoeiende nacht, Ā sta ik moe op, maar met nieuwe hoop,
tot ze allen aan de ontbijttafel zitten en het gekwetter opnieuw begint.
Mama, Mama! Mama? Mamaā¦
amaai, mijn oren,
en nog voor zeven uur ās ochtends droom ik alā¦
van straks,
bedtijdā¦
