#slapeloos

Pieters Daglicht over Denkdingen Er zijn nachten waarop je denkt: “Wat een stilte!” – maar dat zijn doorgaans de nachten waarop je gehoorapparaat nog op het nachtkastje ligt. Geloof mij, de nacht is allesbehalve stil. De nacht is een orkest, een bonte verzameling van geluiden die zich nergens iets van de buren aantrekt. En ik, Pieter, lag daar middenin, met open ramen en een hoofd vol…

Sinds ze er zijn, De kinders, heb ik nooit meer geslapen, echt geslapen, diep geslapen… 

dat klinkt overdreven en drastisch maar ik slaap als het ware  in een permanente staat van paraatheid. Ik waak als de beste hond, hoor elke piep, elke zucht, elk gewoon geluidje… Alles is oké, slaap nu maar, ze liggen rustig in hun bedjes… Ik slaap of slaap niet, met mijn oren gespitst…en dat heeft zo zijn consequenties…

Deze uitputtingsslag heeft als direct resultaat, dat ik soms zou moe ben en dus voor de kippen en De kinders naar bed ga. Heel volwassen, stoppen ze me dan onder met de nodige knuffels en kussen zoals ik dat normaliter bij hen doe, Slaap maar lekker MaMaatje, een beetje de omgekeerde wereld. Ook op reis gebeurt dit tot vervelends toe al eens, omdat we dan helemaal relax zijn, komt Jan met de hamer dubbel zo hard langs. De Kinders hebben er helemaal geen last van, want ze blijven dan achter onder het gezag van Manlief, van een ander Spartaans kaliber dan dat van hun moeder. Als het eventjes meezit eindigt dat straks hoogstwaarschijnlijk worstjes draaiend boven een vuurtje…

Er moet toch een oorzaak zijn voor deze steeds terugkerende, hardnekkige, nooit ophoudende vermoeidheid? In de hoop het antwoord via de medische wetenschap te ontdekken, laat ik dan maar voor de zoveelste keer op rij bloedprikken, blijkt dat ik een kerngezonde vrouw ben van net voorbij de 40. Wat een geluk!! Maar, man, wat ben ik moe…

Het is de aard van het beestje, zegt Manlief, zelf een volbloed avondmens. Rond 6 u sta ik op als een bom energie en ga door tot mijn batterij zestien uur later volledig leeg is. Ik zou zo graag ook nog allerhande avondactiviteiten plannen en doen, maar nope, op is op, time to recharge…

Het ergert me en ik wordt afgunstig op de moeders die ‘s avonds nog uren achter hun naaimachine zitten voor die ene perfecte outfit, of hun nog warme oven vol perfecte cupcakes hebben, klaar om te versieren, of liever lekker een uurtje gaan zweten onder het gezag van de perfecte personal trainer , of yoga, of een cursus mindfullness bij hun goeroe… Zelf val ik meestal kort na het avondmaal als de perfecte pudding in elkaar in mijn meer dan perfecte zetel voor de perfecte film waarvan ik nog net de titel zie om tegen het eerste reclameblok al lang in dromenland te vertoeven… Sporadisch gebeurt het dat de sociale verplichtingen ons richting feestje sturen, De Kinders uitbesteed zijn en we er eens lekker gaan van profiteren…eerst uit eten en dan gaan dansen. Maar ook dit biedt geen garantie, als ik nog niet met miin hoofd op de tafel van het restaurant lig tegen de tijd dat het dessert er is, kan het ronduit een succes genoemd worden, want meestal wint gewoon thuis blijven en slapen het, nog voor we goed en wel vertrokken zijn.

Het is toch normaal, je hebt drie kinderen, klinkt het vaak als ik over mijn vermoeidheid begin, maar ik wil niet altijd alles op De Kinders afschuiven. Hoewel het inderdaad wel eens zou kunnen dat deze vermoeidheid gedeeltelijk aan hen te danken is… Elke dag, van zodra ze hun mooie oogjes wijd opensperren begint het… Mama, Mama! Mama? Mama… in alle mogelijke intonaties en toonladders die je je kan inbeelden en dit liefst met hun drie tegelijk aan mijn twee oren. Regelmatig voegt Manlief zich aan het gezelschap toe om het ge-mama in canon compleet te maken. Dit ge-mama gaat zo door tot ze uiteindelijk alle drie de strijd verliezen…omdat bedtijd altijd te vroeg komt en ze toch helemaal niet moe zijn. Als ’s avonds de laatste energie uit mij wegsijpelt, raakt mijn geduld op en verander ik in de monstermoeder, die ik niet wil zijn… kribbig, geïrriteerd en bot slinger ik soms heel lelijke dingen naar hun kleine hoofdjes, waar ik onmiddellijk massa’s spijt van heb…

Dan ga ik opgefokt slapen, proberen slapen… ik moet slapen…nu slapen! Het piekeren start, het duizend maal omdraaien in de vicieuze cirkel die zich verder kan ontpoppen. …

’s Ochtends, na een vermoeiende nacht,  sta ik moe op, maar met nieuwe hoop, tot ze allen aan de ontbijttafel zitten en het gekwetter opnieuw begint. Mama, Mama! Mama? Mama… amaai, mijn oren, en nog voor zeven uur ’s ochtends droom ik al… van straks, bedtijd…

Yours truly,

MissMamaMie

Ik kan niet slapen... Shocking!

Ik weet het allemaal niet meer. 

De ene keer word ik gillend gek als ik niet bij je ben. De andere keer heb ik er wat meer vrede mee...

Het komt in fases denk ik, kan dat? 

Hersenloos blijf ik typen en het ritueel van het pippa’s eten uitvoeren; van het openbreken met m’n tanden tot het eten van het pitje en het lozen van de schil. 

Mis je me nog?