#taboe

Zorgdragers In de ontwapenende documentaire Zorgdragers laat filmmaker Juliette Dominicus zien hoe krachtig kwetsbaarheid kan zijn in een sector waar openheid over mentale gezondheid zelden vanzelfsprekend is. Juliette volgt haar zus Marcia, psycholoog, die samen met andere zorgprofessionals haar eigen kwetsbaarheid onder de loep neemt en bespreekbaar maakt in een zorginstelling. Wat volgt is…

Zodra je inziet dat het klassieke verstopwerk van bonbons – de doos achter het meel, de pralines tussen de theezakjes, het fluwelen zakje in de ondiepe bestekla – steeds weer faalt omdat hongerige familieleden niet werkelijk zoeken maar voorspellen (en voorspellen is het hardnekkige neefje van gewoonte), verschijnt de stoutmoedige doch overtuigende strategie van het verbergen in het volle zicht,…

Ik ben geen moeder. Ik ben geen buitenstaander. Ik ben iets ertussenin — en daar praat bijna niemand over.

Ik twijfelde al langer, of ik een blog wilde beginnen om mijn struggles van me af te schrijven. Soms deed ik die boos in de notities van mijn telefoon, of in een gefrustreerd appje naar mijn zusje. Gisteren was het voor mij de druppel. Ik gaf bij mijn vriend aan dat ik ergens mee zat, en dat ontplofte in het feit dat hij er altijd maar tussenin zit.

Ik merk dat ik het ook nu nog lastig vind om volledig open te kunnen schrijven, want zoals hierboven vind ik het nog maar vaag klinken. Ik hoop voor mezelf dat het gaat lukken om het te kunnen beschrijven, aangezien ik hier volledig anoniem ben.

'En hoe is het met je ...? Nog steeds ... (persoon draait met zijn vinger rondjes naast zijn hoofd)?' Ik heb een ziek familielid. Nu is de ziekte niet fysiek. Taal is hierin, net zoals in alle andere zaken, erg belangrijk heb ik de laatste jaren gemerkt. Er zijn zoveel labels, diagnoses en vooroordelen die een mens kunnen treffen.

Zo heb ik onder meer geleerd dat je niet je ziekte bent. Je hebt een bepaalde ziekte. Je bent dus niet bipolair, maar je hebt een bipolaire stoornis. Je bent geen autist, maar zit in het autisme-spectrum. Lijkt me best logisch dat dit fijner is voor de persoon zelf. Je wilt niet dat een aandoening jouw 'single story' wordt.

De persoon van de quote hierboven had ik al een hele tijd niet gezien. Ik kwam hem tegen bij een concert van De Dijk in de Ziggo Dome.

Stel je voor dat hij tegen mij had gezegd: 'en hoe is het met je ... (naam familielid). Nog steeds kanker?' En dat hij dan daarbij een of ander raar gebaar had gemaakt. Z'n tong uit had gestoken of zo.

Ik ben meerdere keren zo benaderd door mensen die mij en mijn familielid van vroeger kennen. Een beetje besmuikt, lacherig. Alsof ik me op de een of andere manier zou moeten schamen voor de aandoening die hem getroffen heeft.

Niet dus. Ik schaam me niet. Het is alleen maar erg verdrietig en pijnlijk, de hele situatie. En ik heb op geen enkele manier het gevoel dat het ook maar enigszins iets zegt over mij. Net zomin als dat het zou doen als hij kanker zou hebben.

Laten we allemaal eens wat meer nadenken voordat we wat zeggen tegen mensen. Vooral over zaken waar we absoluut geen verstand van hebben. En laten we zorgen dat het praten over mentale gezondheid uit de taboesfeer wordt gehaald. Ik twijfel trouwens ook alweer over dit stuk. Want kun je iemand met een aandoening 'ziek' noemen? Of is er bijvoorbeeld alleen sprake van ziekte tijdens een psychose?

Beetje jammer ook weer dat Gordon in zijn veelbesproken interview met Beau zegt dat de man waar hij een relatie mee had meerdere persoonlijkheden had, en dat hij het achteraf wel kon begrijpen want zijn broer had schizofrenie en dat is erfelijk. Ahum. Schizofrenie is niet meerdere persoonlijkheden hebben:

'Schizofrenie is een hersenaandoening waarbij je last hebt van psychoses. De aandoening wordt daarom ook wel psychose-gevoeligheid genoemd.

Psychose-gevoeligheid De psychoses die bij schizofrenie horen, kunnen bij iedereen anders zijn. De naam schizofrenie geeft het idee dat de aandoening voor iedereen hetzelfde is, maar dat is niet zo. Er zijn daarom steeds meer artsen en psychiaters die het liever over psychose-gevoeligheid hebben, in plaats van over schizofrenie.

Geen gespleten persoonlijkheid Schizofrenie is een hersenaandoening waar misverstanden over bestaan. Een van die misverstanden is dat je een gespleten persoonlijkheid hebt. Iemand kan dan het ene moment zijn gewone ik zijn, en even later compleet iemand anders. Dit heeft helemaal niets met schizofrenie te maken.'

Nou, genoeg te melden over dit onderwerp. Misschien blijf ik dit stuk wel gewoon telkens aanvullen met nieuwe informatie.

De zwangerschap is pijnlijk

De bevalling is pijnlijk

Borstvoeding is pijnlijk

Je kind zien wenen is pijnlijk

Slapeloze nachten zijn pijnlijk

Voor iedereen zorgen is pijnlijk

Jezelf verwaarlozen is pijnlijk

Geen rust kunnen nemen is pijnlijk

Mama is er ook nog

Mama heeft ook hulp nodig

Mama heeft geen kritiek of oordelen nodig

Mama heeft liefde nodig

Ze zorgt voor iedereen,

maar heeft ook zorg nodig.

Moederschap is niet zo rooskleurig als het lijkt.

Moederschap is prachtig maar

moederschap is ook verdomd zwaar.

Niemand is geboren als mama.

Je wordt mama

Alles is nieuw

Je leert mama zijn

Mama is onmisbaar

                                                                                        Bron: Talpa, Roy Beusker

Beste Linda,

Wat had je afgelopen zondag bijzondere gasten bij je op de bank in jouw wintermaand. De koningin van het reizen, Floortje Dessing en onze minister-president himself! Zulke inspirerende mensen, daar valt genoeg aan te vragen. En dat deed je ook. Toch zat ik met gekromde tenen te kijken hoe je over de volgens jou ‘roze olifant in de studio’ begon. Het ontbreken van een partner bij jouw gasten. Je sprak het woord ‘partner’ uit alsof het niet hardop uitgesproken mag worden. Alsof je bang was dat je Floortje hiermee zou kwetsen. Je vroeg of zij het hebben van een geliefde miste, op zo’n rode loper van de Televizier. En je kon het je niet voorstellen, maar dat vindt Floortje dus niet erg. Ik begrijp dat het ver van je bed is, want je bent nog nooit echt alleen geweest, zonder partner, maar dat hoeft dus helemaal niet erg te zijn. Floortje vindt het prima. Het is haar leven. Ze heeft die behoefte niet. Zij hoeft niet die arm van iemand op die loper, ze hoeft niemand zoals jij, die je uit een saai gesprek met iemand haalt. Nee, ze kan dat zelf wel. Ze is een volwassen vrouw, met een gezonde eigenwaarde en genoeg zelfvertrouwen om daar alleen voor die camera’s te verschijnen. 

En, probeerde ze je uit te leggen, ze heeft wel die liefde om zich heen. Van haar eindredacteur, van haar familie, haar vrienden. En ze zat daar zelfs met een gebroken hart, want haar relatie was net twee weken uit. Toch hees ze zich in die jurk, wat niks voor haar is en ze ging. Want dat doen singles. We kunnen niet terugvallen op een partner. We hebben geleerd om onszelf te troosten, te steunen en op te pakken als het even niet meer gaat. Hoeveel keren dat we niet alleen naar een bruiloft, borrel, of verjaardag zijn gegaan. Nee, Linda, dat is echt geen issue meer. Ik zou bijna zeggen: probeer het ook eens, een tijdje alleen zijn. Want dan zou je deze vragen niet stellen. 

Aan Mark Rutte vroeg je waarom, WAAROM hij nou geen leuke vrouw had. Je ziet het aan z’n gezicht, die krampachtige glimlach, hij denkt ‘daar gaan we weer’ en dan zegt hij dat het leven loopt zoals het loopt. En zo is het. En Mark Rutte verzet zich daar niet tegen. Jij wel, Linda. Want Floortje en Mark MOETEN toch een partner? Je bleef maar vragen en je kon het niet begrijpen. Mark riep dan maar dat hij ‘toch echt niet zo makkelijk is’. Totaal overbodig, maar ja, je moet wat als je daar bij jou op zo’n bank zit met 5 camera’s en een miljoenen publiek. Want je wilde zo graag een reden horen. Nou, hier, vooruit, Mark geeft je er een. 

In een eerder interview zei onze premier dat single zijn het laatste taboe is. Dat viel eigenlijk wel mee, zei hij zondag. Jij vond het ook geen taboe, want er zijn immers miljoenen singles in Nederland. Inderdaad, miljoenen vrijgezellen, die altijd dit soort vragen voor hun voeten krijgen van hun omgeving. En niet zozeer van hun inner circle, nee, mensen die er niks mee te maken hebben, collega’s, tantes op familiebijeenkomsten, de vriend van een kennis en ook Linda de Mol die BN’ers interviewt. Het feit dat je ernaar vraagt Linda, bevestigt juist dat het nog steeds een taboe is. Als het normaal zou zijn, zou het geen issue zijn, zou het kort aangestipt worden en doorgevraagd worden op andere thema’s. Ik verbaas me over het ouderwetse wereldbeeld dat je nog hebt. Ik denk niet dat je er iets aan kan doen, want jouw wereld zit zo in elkaar. Maar het is 2020. Transgender, gay, open relaties, alles kan en dan hebben we het nog over single zijn? 

Ik ga maar niet door op de kinderwens vraag die je stelde aan Floortje. OMG. En dat je die vraag dan weer niet aan Mark stelde (OMG!!!). Het gesprek voelde voor mij als discriminatie van de single. Als seksisme, maar dan voor singles. En het bewijst dat we er echt nog lang niet zijn. Single zijn is nog steeds een taboe, dat heb jij, Linda de Mol, afgelopen zondag aan ons bewezen.

Veel liefs, Romilde van Ik ben single.com