#stiefmoeder

Ja/meestal/soms/nee/vanille extract

Er zijn dagen dat ik me sterk voel. Dat ik zie hoe goed we het hebben, hoe fijn ons meisje zich voelt in haar nieuwe kamer met uitzicht op de tuin, hoe ze lacht terwijl ze speelt en zich veilig voelt bij ons. Maar er zijn ook dagen zoals gisteren. Dagen waarop ik me hopeloos voel. Dagen waarop ik zie hoe iets wat met liefde is opgebouwd, zomaar onderuitgehaald kan worden. Niet door ons, maar door omstandigheden waar wij geen controle over hebben.

Ons meisje werd ziek en is naar haar moeder gegaan. Begrijpelijk, maar wat mij raakte was de reactie van haar moeder. Geen bezorgdheid of zachte woorden over hoe het met haar ging, maar teleurstelling over een betaald uitje dat nu misschien niet doorgaat. Geld, het blijft een gevoelig onderwerp in deze situatie.

Mijn vriend bracht haar weg, want dat is wat we doen: we kiezen voor vertrouwen. We hopen altijd op het beste. Maar vanochtend kregen we te horen dat het ‘wel meeviel’ met haar ziekte, en dat ze gewoon op pad zijn gegaan. Daar sta je dan. Met je zorg, je inzet en je liefde – machteloos.

En alsof dat nog niet genoeg was, kwam er ineens een bericht van haar moeder dat ze op zoek gaat naar een andere gastouder. De reden? Ze moet nu te veel omrijden. Terwijl we juist met z’n allen hadden gekozen voor stabiliteit: dezelfde gastouder, tussen beide dorpen in, met opvang voor voor- en naschoolse tijd én toekomstmogelijkheden voor school. Niet ideaal voor niemand, maar gekozen met oog op het grotere geheel: rust, herkenning en structuur voor ons meisje.

Maar die richting lijkt nu ineens te veranderen. Zonder overleg, zonder afstemming. Er worden wisseldagen verschoven, plannen aangepast, beslissingen genomen. En hoewel mijn vriend als vader daar natuurlijk inspraak in heeft, sta ik aan de zijlijn. Ik ben betrokken, ik geef om haar, ik zorg voor haar. Maar beslissen mag ik niet.

Soms voelt het alsof ik strijd voer die ik niet kan winnen. Zoals wanneer we gevraagd worden streng te zijn met het potje of de speen, terwijl blijkt dat die regels thuis bij haar moeder soepeler zijn. Dan zit ik er middenin, probeer ik het juiste te doen – voor ons meisje – maar voelt het als trekken aan een dood paard.

Wat mij het meeste pijn doet, is de instabiliteit. Terwijl wij hier alles doen om rust en voorspelbaarheid te creëren, verandert er daar steeds weer iets. Een nieuwe woonplek, een nieuwe partner, plannen die plots omgegooid worden. Ik vraag me oprecht af: wordt er wel écht nagedacht over wat dit allemaal betekent voor haar?

Mijn grootste angst? Dat het schuiven met de gastouder uiteindelijk leidt tot een verandering van school. En dat we haar dan vaker en langer moeten missen. Terwijl we keihard gevochten hebben voor die 50/50 regeling, die nu eindelijk rust brengt in haar leven – en in dat van ons.

We zijn boos. We zijn verdrietig. Maar bovenal zijn we bezorgd. Niet voor onszelf, maar voor haar. Voor dat kleine meisje dat wij zo graag een warme, stabiele plek willen geven. Wij proberen niet alleen ons eigen belang te dienen, maar kijken constant naar wat goed is voor haar. En soms voelt het alsof dat aan de andere kant vergeten wordt.

Ik ben geen moeder. Ik ben geen buitenstaander. Ik ben iets ertussenin — en daar praat bijna niemand over.

Ik twijfelde al langer, of ik een blog wilde beginnen om mijn struggles van me af te schrijven. Soms deed ik die boos in de notities van mijn telefoon, of in een gefrustreerd appje naar mijn zusje. Gisteren was het voor mij de druppel. Ik gaf bij mijn vriend aan dat ik ergens mee zat, en dat ontplofte in het feit dat hij er altijd maar tussenin zit.

Ik merk dat ik het ook nu nog lastig vind om volledig open te kunnen schrijven, want zoals hierboven vind ik het nog maar vaag klinken. Ik hoop voor mezelf dat het gaat lukken om het te kunnen beschrijven, aangezien ik hier volledig anoniem ben.

Ik ben ervan overtuigd dat indien mensen zouden verplicht zijn om buiten hun comfortzone te treden, de wereld een leukere plek zou zijn.

Een beetje in het kader van: walk a mile in my shoes: doe eens iets wat je compleet niet ziet zitten, angst inboezemt, onbekend is.

Zoals....een dubbel leven leiden. Dubbel in de zin van “ik zie dit in geen duizend jaar zitten en krijg jeukende uitslag aan de gedachte alleen al, maar ik doe het.”

Niemand had ooit kunnen denken dat ik bijvoorbeeld stiefmama zou worden. Goed, na de zoveelste mislukte relatie, is die kans misschien een ietsiepietsie beetje verhoogd, puur statistisch gezien dan. Na je 30e iemand leren kennen die vrij van bagage is....nja. Er zijn er, maar niet veel. En ze zwommen duidelijk niet in mijn vijver. Kandidaat één deelde mij zeer matter of factly mee dat hij een vriendin had. Dat ik niet de eerste was, hoor, suste hij geruststellend, met wie hij haar bedroog. (euh....danku?) Maar ik had zijn strenge dronkemans selectie overleefd, ik mocht nog een rondje meedoen. (en...neen, danku)

Kandidaat twee was S, die mij binnen de 50 seconden zijn Blackberry onder mijn neus duwde: kijk, mijn twee kinderen! (onder de noemer van “Worst Pickup lines ever” kan deze wel gelden)

Waarop ik bijna de emergency procedure inzette voor het evacueren van een vliegtuig.

Vriendin en wingwoman W had echter wijze gintonic geïnfuseerde raad: twee kinderen? niets van aantrekken. Die zie je na vanavond toch niet meer terug.

Aaaah...how wrong she was.

Dus ik ben het geworden, vrouw van, stiefmama van, mama van. Ah neen, dat is de traditionele volgorde... Erratum: Mama van, vrouw van, stiefmama van.

(FYI: een zwaar onderschatte rol! Op zn minst Academy Award waardig voor Best Supporting Motheractress.)

Ik ben er gegaan: buiten mijn comfortzone. Al scheldend, stampend en vloekend. “Ik kan dit niet!” had ik ondertussen beter op mijn lijf laten tattoo-eren. Thank god for alcohol, op de andere arm.

Maar ik kan het wel. Ik doe het eigenlijk niet zo slecht ( fles rum in het vizier en feestjes gepland op de kalender en nog zo meer van die reddingsboeien.)

Ik verzuip in de was, mijn hoofd staat nooit stil (S z’n lak aan organisatie en timemanagement als kers op die taart), ik ben al blij dat ik op de juiste dag naar Zaventem rijd en mijn zoon bij aankomst daar dan niet meer blijkt op de achterbank te zitten. Pluim voor mezelf. 

En ik ben er wijzer van geworden, volwassener in elk geval voor degene die nu zitten te lachen. (I KNOW WHO YOU ARE)

En die (h)Ex van S heeft mij vooral getoond hoe het allemaal niet moet. Het anti-voorbeeld van verantwoord (stief)moederschap. Sinds de georchestreerde inseminaties tot nu. Gemakkelijk hoor, ik zou ze eigenlijk eens moeten bedanken, je gaat haar lijst van onnozelheden punt voor punt af, en doet dan het omgekeerde. Tandjes niet poetsen want mama is toffer dan papa en hier hoeft dat niet -> tandjes wel poetsen. Kind beladen met eigen emoties omdat ik niets alleen aankan in het leven -> put on a happy face, zwaai naar die kleine pinda uit je auto, verbijt je tranen en ga werken. Ga vliegen.

Go out of your comfortzone.

Ook al wil je iemand niet missen, soms heb je simpelweg geen keuze. Dan is missen minder erg dan bij iemand blijven.

Ik heb hele families verloren. Terwijl de meeste nog in leven zijn. Dat maakt het soms nog schrijnender. Dat ik weet dat de mensen van wie ik hou ervoor kiezen om niet  meer in mijn leven te zijn.

Vaak denk ik terug aan de verjaardagsfeestjes van vroeger, waar we met een vol huis feest vierden. Stoelen aan de kant. Tafel vol met glazen en drank. Een verjaardagstaart. En nog een, omdat mijn tweelingzus net zo goed jarig was. Of met oud en nieuw kwam mijn familie bij elkaar in het huis waar ik woonde.

Toen ik dertien werd en mijn vader ging scheiden  van zijn tweede vrouw verloor ik twee families. Die van mijn  stiefmoeder en van mijn vader.  Mijn stiefmoeder zei dat er weinig zou veranderen met de scheiding, behalve dan dat ze niet meer zou samenwonen met  mijn vader. 

Toen er een sinterklaasfeest in haar familie was en ons niet mee nam wist ik genoeg. Het betekende alles dat ze gingen scheiden. Ze was er niet meer in de weekenden als het niet meer te harden was.

Eén weekend heb ik nog doorgebracht bij mijn vader en toen mochten we gelukkig niet meer van mijn moeder logeren. Eindelijk hoefden we niet meer. Konden we thuis blijven.

Het houten stapelbed werd opgeruimd, mijn lievelingsknuffels verdwenen naar de kelder. Ik heb nooit afscheid kunnen nemen van mijn spullen  bij mijn vader, maar dat neem ik graag voor lief.

In de tijd daarna dacht ik vaak: “Dat blikje cola had  van jou kunnen zijn.” Ik miste hem, maar niet hem persoonlijk. Ik miste een vader, zoals ik dat nog steeds doe. Maar  nu kan ik er niet meer tegen om in de buurt bij mannen te zijn. Ik mis een vader, maar niet zijn aanwezigheid. Die kan ik missen als een donkere wolk die de zon verstopt. Toch zit hij overal in mijn poriën en slaat mijn hartslag continu overuren door de stress en adrenaline.

Recensie: Broodje rat, David Williams

In het nieuwe kinderboek Broodje Rat mag je weer in de wonderlijke wereld van David WIlliams (Mr. Stink, Oma Boef, Joe Biljoen) stappen. Naarmate je meer boeken van hem leest, valt het pas goed op dat er telkens dezelfde personen in voorkomen. Het is dus echt eenzelfde stadje waarin alle verhalen zich afspelen. Zo speelt de rare krantenverkoper Raj een heel grote rol in dit boek.

De hoofdrol van…