#spinsel

                                        anders voelen

                                                            dan anderen

de bombardementen voor macht

maar als iedereen later weggevaagd is?

elk teken van bestaan verdwenen is?

over wie heersen ze dan?

vandaag geprotesteerd in den haag.

stop klimaat verandering.

super goed.

super veel opkomst!

heel bijzonder al die mensen bij elkaar.

iedereen met hetzelfde doel.

al die verschillende types.

maar ook al die verschillende meningen, argumenten, redenen waarom ze er zijn. 

maar ze zijn er, en steunen het klimaat.

zoveel meningen van buitenaf.

mensen die niet in klimaatverandering geloven.

mensen die jongeren minder serieus nemen. 

rutte die zegt dat de overheid niks meer kan doen.

nos-journaal die even veel zendtijd geeft aan de stakers in den haag als een handje vol leerlingen in een klaslokaal die omstebeurt zegt waarom ze niet zijn gaan staken.

mensen die zo erg overla de slechte kant van zien.

mensen die het staken voor klimaatverandering hypocriet vinden.

maar jongens het gaat er toch dat we de aarde weer wat beter maken.

en dat we laten zien dat we verandering willen.

we willen niet laten zien dat we perfect zijn.

dat we perfect leven en dat we niks fout doen, zeker niet als het gaat om het klimaat. i wish...

maar helaas zo zit de wereld niet in elkaar.

maar het feit dat mensen de moeite te nemen om iets bewuster met de aarde om te gaan is toch mooi.

je hoeft niet toch of helemaal goed te zijn.

of helemaal fout.

je mag er ook lekker tussen in zitten.

Zijn vingers leken wel vast te zitten aan het koffiebekertje. Normaal gesproken zou hij rond deze tijd naar de radio luisteren en zijn avondeten eten. Het leidde zijn gedachten af van werk en hij tikte dan met zijn vingers, of soms zelfs drumde hij met het bestek, mee met het ritme van de muziek. Maar niet deze keer. Hij was bekaf. Nog veel meer als tijdens de laatste keer. Hij probeerde zijn gedachten bij het werk te houden, maar vond dat behoorlijk zwaar. Een snelle blik op de klok boven de deur vertelde hem dat het 18.30 uur was en zorgde er alleen maar voor dat hij zich nog veel vermoeider voelde.

Morgen is het ten minste zaterdag…

Een schrale troost, maar eentje die hij zichzelf gunde op deze idiote dag. Hij was deze ochtend om zes uur uit zijn bed gekomen om de reis naar het noorden te maken, een reis van zo’n vier uur (of drie-en-een-half als hij echt mazzel zou hebben, wat tot nu toe nog nooit was gebeurd). Ze hadden erop gestaan dat hij aanwezig zou zijn, onder het mom dat deze vrijdagvergaderingen super hard nodig waren om een ieders gedachten te richten op “hetzelfde idee”. Daan, daarentegen, geloofde dat het alleen maar goed was voor twee dingen:

1.       Verspilling van tijd.

2.       Nog meer verspilling van geld.

Nu was dit niet echt zijn probleem. Als zij van hem verlangden dat hij aanwezig was, dan was hij dat… tegen zijn normale uurtarief. Dat had hij meteen vanaf het begin duidelijk gemaakt. Hij vond het best om te werken met informatie uit een document, waarin vermeld stond wat ze van hem nodig hadden, hoe hij de bestanden moest noemen, hoe het moest klinken en (niet geheel onbelangrijk) wanneer de deadline was. Dit alles had hij ze verteld toen ze elkaar voor het eerst ontmoet hadden. Daarna had hij een week lang niks meer van ze gehoord, tot de volgende donderdag toen hij per email het verzoek had gekregen er de volgende dag om tien uur ’s ochtends te zijn. Hij had toen gedacht dat ze een geintje met hem uit haalden en had ze meteen gebeld, alleen maar om zich door een overenthousiaste producer te laten vertellen waarom hij erbij moest zijn.

Die vrijdag had de tijd net zo goed stil kunnen staan. Hij zat daar de hele dag, zonder zelf iets te doen, luisterend naar alle mooie ideeën die de producers en de game designers hadden. Hoe geweldig het allemaal wel niet ging zijn! Het eerste uur was het nog wel te doen en hij had zichzelf zelfs enthousiast gevoeld. De andere zeven uren waren echter een stuk minder interessant geweest en hij had gewild dat hij dat van te voren al had geweten, maar klagen deed hij nog niet. Als zij hem wilden betalen om daar alleen maar te zitten niksen dan was dat maar zo, dacht hij. Hij zat de hele vergadering uit, werd tegen het einde mentaal weer actief genoeg om op te pikken dat de meeting ten einde kwam en verliet de vergaderruimte met precies evenveel kennis over het project als toen hij de ruimte binnen stapte. Toen hij eenmaal zijn auto was ingestapt kwam hij er pas achter dat het ondertussen al zeven uur in de avond was geweest en hij had besloten ergens halverwege te stoppen om iets te eten.

Tegen een uurtje of negen had alles wat eetbaar was in zijn auto zijn weg naar binnen gevonden en kon hij niet meer doorrijden zonder eerst een hapje te eten, dus was hij halverwege de reis ergens bij een lokale pub gestopt. Het was maar een klein dorpje waar hij terecht was gekomen en de kroeg was nog eens kleiner, maar ze hadden wat te eten gehad en de barman had hem, na eerst toe te hebben gezien hoe hij maar half aanwezig en nietsziend vooruitstarend het eten naar binnen had geschoven, gevraagd hoe het kwam dat hij een zombie was met een voorkeur voor een normale maaltijd. Daan had hem toen verteld over de vergadering en de reis die hij ervoor gemaakt had en waarvan hij het laatste stuk nog moest maken.

‘Bloody hell! Je moet wel helemaal gek zijn om dat hele stuk te rijden voor zoiets!’

Gek… en wanhopig op zoek naar geld. Maar dat was te veel om de beste man mee op te zadelen. Hij had betaald voor het eten (dat belachelijk lekker was geweest) en was zijn auto weer ingestapt, zich maar half klaar voelend voor de laatste twee uur van zijn reis.

Dat alles was nu drie weken terug. De donderdag erop hadden ze hem weer gebeld en hij had ze verteld dat hij er weer zou zijn, maar dat hij ook weer zijn uurtarief zou rekenen met daarbij de reiskosten. Het was allemaal geen probleem voor ze. Ze wilden hem er echt bij hebben. Ze wilden hem er elke vrijdag bij hebben en de producer die hij aan de telefoon had gehad had benadrukt hoe belangrijk dat was. Die vrijdag hadden ze zowaar wat informatie gehad. In ieder geval genoeg informatie om hem iets te geven waaraan hij kon werken… voor maar een dag.

De week erop was echter precies hetzelfde geweest als de eerste sessie en nu, na weer zo’n nutteloze sessie, begon Daan zichzelf af te vragen of dit het wel waard was. Ja, het betaalde. Maar hij zou er graag ook daadwerkelijk iets voor willen doen, iets anders dan een reis van acht uur maken en stilzitten. Vandaag had de vergadering vooral bestaan uit “het zou geweldig zijn als we dit konden doen” en “we gaan een geweldig team worden!”. Het kwam nog geen beetje in de buurt van hoe het daadwerkelijk voelde en Daan vroeg zich af of hij er goed aan had gedaan om speciaal voor deze klus naar Engeland te emigreren.

Dat was één van de eisen geweest die ze hem hadden gesteld en het had hem een mooie kans geleken. Hij liet niks achter in Nederland behalve dan het voor de hand liggende, geen werk dat daadwerkelijk goed betaalde en toen ze hem verteld hadden dat ze alles wat ze konden regelen voor hem zouden regelen had het hem een mooie carrièrestap geleken. Toen ze het hadden gehad over zijn uurtarief hadden zijn gedachten zelfs een blijheidssprongetje gemaakt.

Vandaag zorgde ervoor dat hij dat alles in twijfel trok. Dit was doelloos en hij was zich meer en meer gaan frustreren gedurende de vergadering, luisterend naar de producers die maar doorzaagden over alle dingen die ze konden gaan doen terwijl zijn enige afleiding in die ruimte het roerstaafje in zijn koffie was. Hij zat daar niet om dit aan te horen. Hij was hier om het te hebben over technische problemen, om zaken te ordenen en een tijdpad uit te zetten. Het betaalt per uur, dacht hij, zijn eigen gedachtegang niet herkennend als van hemzelf en toen de vergadering eindelijk ten einde kwam haastte hij zich naar buiten, ver voor de anderen uit.

‘Daan! Wacht!’

Een van zijn vrouwelijke collega’s, waarschijnlijk één van de 2D ontwerpers, had hem nageroepen maar hij schonk er geen aandacht aan. Niet nu. Hij was vastberaden om zo snel mogelijk hier weg te gaan. Voordat ze de hal door was gekomen en de hoek om was gegaan naar de lift had hij al zijn weg naar beneden gevonden en was hij halverwege het gebouw van vijftien verdiepingen, in de lift. Hij stapte uit in de parkeergarage onder het gebouw en smeet grof zijn bezoekerstag neer op de balie van de conciërge, waarna hij de parkeergarage instapte. Zijn auto stond ergens in het midden van de garage en hij sloeg de deur luid dicht. Heel even rustte hij zijn hoofd tegen de hoofdsteun, zuchtte, en probeerde de motor te starten.

Niks.

Nog een poging. Weer niks.

Door het raam zag hij nu wie hem naar beneden gevolgd was. Het was Nataly. Hij had een vermoeden van het gesprek dat hij nu zou gaan hebben en geïrriteerd opende hij de deur van zijn auto.

‘Daan… Godsamme… ‘ Ze moest op adem komen om zichzelf verstaanbaar te maken. Kennelijk had ze toch voor de trap gekozen.

‘Daan, het spijt ons allemaal heel erg van vandaag. Als we dit geweten hadden, hadden we je verteld niet te komen. Dit was waanzin, zelfs voor ons! En jij moest voor dit helemaal hier naartoe komen!’

‘Het is al gebeurd, Nataly. En natuurlijk konden jullie dit niet weten… maar misschien is het een goed idee om de volgende keer even te controleren waar de producers het over willen hebben. Als ik kom, wil ik wel iets zinvols kunnen bijdragen en niet alleen maar een beetje rondhangen en aanhoren hoe goed en geweldig we allemaal wel niet zijn.’

‘Ik begrijp het. We voelen ons allemaal zo. We zullen met ze praten.’

Succes daarmee… ‘Dat zou geweldig zijn. Laten we hopen dat dat dan ook een verschil maakt… Kan je in ieder geval iets voor me doen en wat omgevingen naar me doorsturen? Wat afbeeldingen of een klein videofragment? Dan kan ik alvast een beetje een verzameling van geluiden aan beginnen te leggen. Ik ben bang dat het anders niet gaat werken voor mij. Als ze me alles op het laatste moment gaan doorsturen, gaat het nooit mogelijk zijn voor me om dit alles te ontwerpen. Niet als ze iets willen dat ze ook kunnen uitgeven aan het publiek.’

‘Dat zal ik doen. Ik stuur je maandag een email.’

‘Dank je… Tot volgende week dan denk ik.’

‘Ja, tot volgende week.’