Soms als in "niet-voor-altijd", wacht maar tot ik de meest transparante outfit ervoor vind.

en soms, heel soms verberg ik me nog steeds, voor de alziende ogen die lijken te zoeken naar iets die er eigenlijk (n)ooit is geweest. 

Zo, ik heb het gezegd. Het is er eindelijk uit, na al die jaren. Ik had die beslissing al veel eerder  moeten nemen maar ge weet zelf hoe onweerstaanbaar ge soms kunt zijn. Zoals motten en straatlantaarns. Eigenlijk zou dit nieuws niet als een verrassing mogen komen, zeker niet na onze laatste ontmoeting. Maar voor de zekerheid zal ik toch maar uitleggen hoe ik tot die beslissing gekomen ben, gewoon zodat ge nadien geen vragen meer hoeft te stellen en ik u en alle fucked up dingen die ge mij hebt aangedaan kan vergeten. Schrap dat, vergeten zal ik nooit. Ik kan enkel hopen dat de littekens die ik met mij meedraag op termijn hun glans zullen verliezen en ik met opgeheven hoofd zal kunnen zeggen dat ik het tenminste een kans gegeven heb. Maar genoeg met de  beschuldigingen, daar is nooit iemand beter van geworden. Zoals ge weet ontmoetten we elkaar voor het eerst in 1999, ik was toen elf. Te jong om al verliefd te kunnen zijn, of dat is wat mijn moeder zei. Voor één keer had ze ongelijk, want ik zag u, en gij zag mij en we glimlachten naar elkaar en mijn hart sloeg over. Het uwe ook, vertelde ge mij later. Uw haar was toen lang en bruin (zo zou het meestal zijn), uw ogen nog bruiner. Een jaar later gingen we naar het middelbaar, elk naar een andere school. Ge had mijn nummer, dat schreef ik in uw vriendenboekje. Ik schreef er ook in dat ik fan was van de Backstreet Boys, dat mijn lievelingskleur blauw was en dat ik bang was van haaien (nu nog steeds trouwens). Maar bellen deed ge niet. Het zou vier jaar duren voor ik u opnieuw zou zien. Uw haar was nog steeds lang en bruin maar uw ogen waren lichter van kleur, bijna gelig. Ik weet nog dat ge bang waart toen ik  naar u keek. Ik weet niet waarom. Misschien omdat er nooit eerder iemand op zo'n manier naar u gekeken had? Maar uw angst maakte plaats voor iets anders. Liefde? Lust? Of gewoon verveling en teveel vrije tijd. Het was toen dat ik ontdekte dat er een verschil bestaat tussen liefde en lust, maar dat ze ook hetzelfde kunnen zijn, in het beste geval. Twee jaar lang wandelde gij rond in mijn hoofd. En ge volgde mij in mijn dromen en ik schreef dagboeken vol over u. Het was ook toen dat ik ontdekte wat het is om uw hart aan iemand te geven, verpakt in een mooi doosje met een strikje er rond. Maar ook wat het was om dat doosje ongeopend terug te krijgen. Nauwelijks een jaar later. Het was 2004 en ik zag u op de speelplaats tijdens de pauze van elf uur. Ik was 16, gij 14, maar ge zag er ouder uit. En ge waart knap, zo belachelijk knap. Uw haar weer bruin, uw ogen ook, maar nog donkerder dan de eerste keer, en ge droeg een bril die u goed stond. Zes maanden heeft onze kleine romance geduurd. Of ja ‘romance’, echt romantisch was het niet, laten we eerlijk zijn. Ik denk dat we gewoon allebei eenzaam waren en troost zochten bij elkaar, maar ook daar schuilt iets schoons in, denk ik. En op en dag vond gij dat het genoeg geweest was. Ik had u mijn favoriete plectrum gegeven, eentje die alle kleuren van de regenboog bevatte. Die gaf ge mij terug. Ik overwoog te stoppen met gitaar spelen omdat ge vond dat ik daar zo goed in was. Ik dacht eraan mijn haar af te scheren omdat ge mij knapper vond met lang haar. Ik dacht er zelfs aan te stoppen met schrijven, omdat ge zei dat dat iets was dat ik moest blijven doen. Ge gaf mij nog een laatste kus, zei dat ik wel iemand zou vinden die beter bij mij past, en weg waart ge, als een dief in de nacht. En toen waart ge op dreef. Toen begon het pas echt. Geen repetitie, geen try-out, maar het echte werk, alsof de goden dachten dat het deze keer wél zou lukken. Duizenden zinnen heb ik aan u besteed. Gij waart het meisje dat na een hevige regenbui bij mij aanbelde en vroeg of ge bij mij mocht komen opdrogen. Het meisje waarmee ik spijbelde om naar festivals te gaan, om naar slechte sitcoms en oude zwart-witfilms te kijken, of gewoon om bij elkaar te zijn. Het meisje waar ik seks mee had zonder zenuwachtig te zijn, want “het is altijd goed, zolang het maar met u is” en waarbij ik pas het bed uitstapte als het alweer licht begon te worden. Het meisje dat mij het gevoel gaf dat ik nooit meer zou verdwalen omdat ik altijd exact was waar ik wilde zijn. Maar dan liep het mis. Want ik was winter en gij wou zomer, en ook al sneeuwt het soms in april, die kinderen in de speeltuin zullen nooit van ons zijn. Ik mis u, en ik ga u blijven missen. ‘Zoals de eerste herfststorm van het jaar de bladeren aan de bomen meedogenloos heen en weer schudt, zo beroert gij mij, nog steeds.’ Maar het is een mooi soort gemis. Het soort gemis dat ge als kind ervaart na een bezoek aan een pretpark, of de dierentuin. Zodra ge er weg zijt wilt ge alweer terug, zo snel mogelijk. Maar ge hebt het gehad, ge hebt het allemaal gehad, en dat kan niemand u ooit afnemen. Schoonheid in tragedie, Albert Camus zei het ook al. Maar ik moet eerlijk zijn, het lag niet enkel aan u. Ik voelde uw hand uit de mijne glijden en ik wist dat ge zou vallen als mijn greep ook maar een fractie van een seconde zou verzwakken. Ik was afgeleid, ik weet niet meer door wat. Misschien door het gras dat elders groener leek?  Punt is dat ge viel, en zodra ik u niet meer voelde probeerde ik u achterna te gaan. Ik wist dat ge er nog waart, ergens, maar ik zag u niet meer. Ondertussen weet ik dat ge veilig zijt. Ver weg, maar veilig. Schaakmat en dubbel verlies. Maar moest ge ooit de weg naar mij terugvinden zal ik u helpen uw koffers weer uit te pakken, en dan zullen we doen alsof ge nooit zijt weggeweest.

Mijn eerste eigen pijnlijk schrijfsel dat ik met jullie deel op mijn blog

omdat ik dacht dat het ergste nu wel gepasseerd was

En toch, na alles blijf ik jou verdedigen. Dat is wat jij met me doet. Jij laat me gekke dingen doen. Jij laat me de realiteit verdraaien. Terwijl ik maar al te goed weet, dat wat jij doet zo verschrikkelijk fout is.