Nefretten, hiddetten, şiddetten gayri bir yol bulamıyor, yol açamıyor, yön tayin edemiyor bir devlet, bir ülke. Kesintisiz kılınmış cerahatin orta yerinde, üstenci, ben bilirim akımını yineleyen, dediğim dedik çaldığım düdük kabilinden çıkagelen her edim bir yıkımdan bir başkasına uzanıyor. Madun siyasetin, tek adam rejiminin kurduğu, güncellediği, bilakis bu sahada yineleyip de güncellediği bir hamleler toplamında ülke çukurlaşıyor. Ne adalet, ne hak, ne hürriyet ne de bir gıdım nefes bırakılmıyor. Cürümler, cürümleri takip etmeye devam ederken, olmakta olanı kafi görmeyen bir akımın sunduğu her şey bütün ol nefretten kendine derman arıyor. Hiddetten kendisi için güzergah tayinine girişiyor. Artık kesintisiz kılınmış şiddet örüntüsü içinde bir fasit döngüye dönüşüyor her an, her gün, her yer, her şekilde.

Bütün bütün bir imha siyasetinin sokağa düşürülen gölgelerin sayısı arttırılıyor. Bir halde, bir biçimde büyük ülke tiradının köküne kibrit suyu bu yapıla gelen nefret, hiddet, şiddet üçlüsünün üstünden yapılan çoğaltmalarla var ediliyor. Bir sarmal, bildiğiniz fasit döngü kılınan yerde hayat hakkının heder olunması kesintisiz kılınıyor. Hayatın denek kılındığı bir yerde, hayatın muktedirin oyuncağı addedildiği yerde o üçlünün her birimizin akışına dahil ettikleriyle bir çürüme kanıksatılmaya çalışıyor.

Bugün, bu raddede, şu menzildeki o sözün, anlamın, yaşamdaki suretin, yaşamsallığın yıkımı anbean yinelenen fecaatler bir ve birlikte hiç ediliyor. Reformlar, düzenlemeler, hak tanzimleri, eksiklerin telafisi ve daha pek çok şeye dair kelamını sıralarken muktedir varlığı sürekli yeniden tanımlanan her fecaat hali bir sabitin ta kendisi kılınıyor. Bu hallerin dolayımlarında, bu hallerin orta yerinde bir hayat istemi çürütülüyor. Nefret, hiddet ve şiddet üçlüsünün sunduğu, bir son ve sonuç kabilinden sıradana reva görülen şey sadece sineye çekmek olarak işaretleniyor. Birbirini zamanında duymayan, görmeyen ve fark etmeyen, katmanlar, kastlar ve eşikler arasında bocalayan bir menzilde sulh de, hak da, adalet tahayyülü de hiç kılınıyor ne eksik ne fazla!

Agos Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni, bu sathı mahaldeki Ermeni halkının konuşmayı en kestirmeden şu yukarıdaki bağnazlıkla mücadeleye getirebilen, onu geriletmeye çaba sarf etmiş, on dört yıl önce aramızdan bir milli mutabakat cinayeti ile alınmış olan Hrant Dink için sevgili eşi Rakel Dink’in meramını şuraya iliştirelim: ““Sevgili dostlar, 14 yıldır buradayız.

“Bugün pandemi şartlarıyla, acıları ve bilinmezlikleriyle buradayız. Biliyorum ki, yürekleri burada çarpanlar çok çoktur.

“Burası unutturulmak istenen konuların hatırlandığı, hatırlatıldığı bir yer oldu. Burası acılarda kardeş olmayı öğrendiğimiz yer, acıları paylaşma, yüzleşme, yüzleştirme yeri oldu. Adalet ve doğruluk arayanların, isteyenlerin bir araya geldiği yer oldu. Bu alan devletin işlediği, göz yumduğu, duyarsızca, acımasızca cevapsız, sonuçsuz bırakılan cinayetlerin, davaların dile getirildiği yer oldu.

“Bir kılıç artığı torunu olarak, yüzyıldır yaşadığımız acıları inkar etmek, yalanlamak yetmedi bir de ‘sözde soykırım’ diyerek, yalanlarına tüy diktiler. Birilerini acıtıyor muyuz, incitiyor muyuz diye hiç düşündünüz mü? Ermeni’ye sonu gelmeyen düşmanlığınız, hakaretleriniz, aşağılamalarınız, kininiz, öfkeniz gerçekten artık yoruyor. Siz hiç yorulmadınız mı? Yazık. Susmak, pişkinlik utanç verici. Rab yardımcımız olsun.

“‘Gördüğü insan kardeşini sevmeyen, görmediği Allah’ı seviyorum diyen yalancıdır’ diyor Tanrı Sözü.

“Tekrarlanmaması için, sorumluluk, duyarlılık, adalet ve doğrulukla pişmanlık gerekiyor. İtiraf, özür ve tövbe gerekiyor.

“Sevgili dostlar, o kadar çok biriken acılar, katliamlar, cinayetler, yaslar, davalar var ki, acımızı dile getirmekten utanır olduk. Vatandaşıyla sorunları bitmeyen bir devletimiz var maalesef… Halbuki  öldürmekten, düşmanlıktan, savaştan kim ne kazanmıştır, ölümün, yasın, acıların, kıtlığın, bereketsizliklerin çoğalmasından başka?

“Barış esenlik, sevgi, iyilik, bereketle sevinç varken; neden kötülük, neden düşmanlık, neden zulüm, neden savaşlar? Bunlar Tanrı’ya da düşmanlıktır. Temiz eller böyle mi olur? Bu virüs hangi sabunla temizlenir. İnsan onuru böyle mi korunur? Devletler, yönetimler böyle mi onurlu olur?

“Eşimin davası 14 yıldır devam ediyor. Bu 14 yılda bir cinayet davasını çözemediler! Çözemediler, çünkü maksat çözmek değil. Nasıl kapatırız diye çabalıyorlar ama her yere o kadar bulaşmış ki bir türlü paketleyemiyorlar.

“Şu kadar yıldır etkili bir soruşturma yürütememek başka nasıl izah edilebilir? Şu kadar senedir tehdit edenlerin, hedef gösterenlerin bir kere bile sorgulanmamış olmaları, başka nasıl açıklanabilir? Yakında davada yine bir karar çıkarıp bitti demeye çalışacaklar. Bittiğinden eminseniz neden avukatlarımızın taleplerini reddediyorsunuz? Neden tehdit edenleri, hedef gösterenleri ve azmettirenleri soruşturmuyorsunuz?

“14 yıldır bu ülkede nice ittifaklar kuruldu, bozuldu. Ona göre bizim dava da renk değiştirdi durdu. İnsan düşünmeden edemiyor: acaba bu defa hangi ittifaktaki kimlere dokunuyor?

“Basitçe söyleyelim, Hrant’ı FETÖ öldürdü demek, ‘Ben yapmadım elim yaptı’ demektir. Hrant’ı Erkenekon öldürmüş demek, ‘Ben yapmadım ayağım yaptı’ demektir. Yıllarca dilinle bağıra bağıra, ayağınla yürüyerek buraya geldin. Ve silahı iki elinle tutup tetiği çektin. Çutağımı öldürdün. Sen ayağın, sen elin, sen dilin değilsen nesin?

“4 yıldır görevini layığıyla yaptığını kanıtlamaya çalışan onca inkarcının, sanıkların ve tanıkların arkasında bir garip devlet görüntüsü var. Katil olmadığını kanıtlamak için adeta aptal olduğunu kanıtlamaya çalışan bir devlet... Bırakın hangi duvar, hangi bina yıkılırsa yıkılsın. Bu halk bundan iyisini inşa edecektir. İnşa edemeyecekse zaten harabedir.

“Rabbin iğrendiği yedi şey vardır. Maalesef gururdan, yalandan geçilmiyor. İnsan öldürenler, düzenbazlar, kötülükten zevk alanlar çoğaldıkça çoğalıyor. Ve maalesef ayırımcı zihniyet, çekişmeler, düşmanlık ve yalancılık soluyarak beslenip semizleniyor. Ülkemiz için yas tutsak yeridir, çünkü hepsi fazlasıyla var.

“‘Suçu yalanla örülmüş iplerle, günahı araba urganıyla çekenlerin vay haline! ...Kötüye iyi, iyiye kötü diyenlerin, karanlığı, ışık, ışığı karanlık yerine koyanların; acıya tatlı, tatlıya acı diyenlerin vay haline.’ (Yeşaya 5:18-20)”

Nefret, hiddet ve şiddetten gayrısını bilmeyenlere doğrudan bir meram eyler Rakel Dink. Kitabın ortasından, kitabi olanın kelamıyla sarılıp kuşanarak doğrudan var edilmiş yıkım halinin hayatlara çıkarttığı izi bildirir. Devletin aslında her ne olduğunu ifşa eder bir kere daha, mutlak doğruları belirleyen bir muktedirin iki satırlık ömürlere var ettiği prangaları, çürümeyi, yok etme hallerinin asıl neye dönüştüğünü Hrant Dink katledildikten on dört yıl sonra, onca celsede sureti görünen kırım halini var edenin bizatihi devlet olduğunun bir kez daha altını çizer. Bütünüyle, bütün benliğiyle nefreti, hiddet ve şiddeti savunan ol yıkım halleri şu apaçık cinayetlerin hamisi / yolunu açan olmağa devam diyen devletin her neyi güncellediği artık afakidir. Bir gıdım yaşamsallığı var edemeyenin, sorgulara tüm o sorulara, bitimsiz, çiğnemeyecek adalet çığlıklarına karşı sessizliği bütün olmakta olanı, on dört yıl sonra bir daha anlaşılır kılar. Bir Ermeni, sözünü, izini, yolunu ve aklını ve belleğini buradan kurmak isteyen bir insanı, meramını hayattan yana kurmuş bir canın katline dair tek satır hesap vermemektedir. Nefret, hiddet ve şiddet bu halin devamlılığını sağlama almak için kullanışlı kılınan, devletçe bildirilendir. Adaleti mahşere kalmasın!

Mezopotamya Ajansı’ndan aktaralım: “Suruç Aileleri İnisiyatifi, katliamın 66’ncı ayı dolayısıyla Kadıköy’de bulunan Halitağa Caddesi’nde bir araya gelerek, bir kez daha adalet taleplerini haykırdı. “Suruç için adalet herkes için adalet” yazılı pankartın açıldığı açıklamada, katliamda yaşamının yitiren 33 kişinin fotoğrafları taşındı. Açıklamada sık sık “Suruç’un hesabı sorulacak”, “Suruç için adalet, herkes için adalet” ve “Amed, Suruç, Ankara hesap sormaya" sloganları atıldı. Katliamda yaşamını yitirenlerin ailelerinin yanı sıra çok sayıda kişi açıklamaya katıldı.  

Açıklamada konuşan Halkların Demokratik Partisi (HDP) İstanbul Milletvekili Musa Piroğlu, adalet talebinin bu ülkede yaşayan herkesin talebi haline geldiğini belirtti. Piroğlu, “Adalet talebi, işkence görenlerin, vatansız ilan edilmişlerin, direnen işçilerin, katledilen kadınların ve haksızlığa uğrayan herkesin talebidir. Patronların, erkeklerin ve rektörlerin zulmü bu ülkenin büyük bir kısmınadır. Biz adalet isterken hukuksuzluğu kendi elleri ile inşaa edenlerden istemiyoruz" şeklinde konuştu.

Ardından Suruç Katliamı sırasında yaralanan Ümmühan Özdemir konuştu. Özdemir, 66 ay önce yaşanan katliamı hatırlatarak, o günden bu yana Suruç katliamının faillerinin cezalandırılmadığını belirtti. Özdemir, karşılanmasını istediği talepleri şöyle sıraladı:

* Katliamın yaşandığı yeri gören kamera kayıtları dava dosyamıza tam olarak konulmuş değil. Katliam davasında en önemli delillerden bir tanesi olan görüntülerin tamamının dosyaya konulmasını istiyoruz.

* Olay yerinin fotoğraflarını çekerken yakalanıp polise teslim edilen Abdullah Ömer Arslan hakkında hiçbir işlem yapılmadı. Ailelerimiz ve avukatlarımız Abdullah Ömer Arslan hakkında defalarca suç duyurusunda bulunmasına rağmen şüpheli olarak bir kez dahi ifadesi alınmadı. Biz bu kişinin yargılanarak katliamda parmağı olup olmadığının anlaşılmasını istiyoruz.

* Hakkında kırmızı bültenle arama kararı olan İlhami Bali hakkında arama kararı olduğu dönemde Ankara’da 5 yıldızlı bir otelde MİT görevlileriyle görüştüğü iddia edilmişti. İlhami Bali Suruç katliamının planlayıcısı olduğu gerekçesiyle dosyada yakalama kararı bulunmasına rağmen yakalanmasına dönük hiçbir işlem yapılmamakta.

* Suruç katliamı davası Urfa’nın Hilvan ilçesinde bulunan hapishane kampüsünde görülüyor. Duruşmaların kamuoyu tarafından daha rahat takip edilmesi için duruşma salonunun daha merkezi bir duruşma salonuna taşınmasını istiyoruz.

Katliama ilişkin açılan davanın bir sonraki duruşmasının 9 Şubat’ta Urfa’nın Hilvan ilçesinde bulunan cezaevi kampüsünde görüleceğini aktaran Özdemir, herkesi 17'nci duruşmayı takip etmeye çağırdı. Özdemir, yalnızca Suruç Katliamı için değil yaşanan bütün katliamların hesabını soracaklarını ifade ederek, "Özellikle eli kanlı IŞİD çeteleri eliyle gerçekleşen katliamların aynı merkezden planlanıp hayata geçirildiğini biliyor ve her fırsatta bunu dile getiriyoruz" dedi. Özdemir, suçluların ellerini kollarını sallayarak dolaştığını, ancak katliamda yaralananlar ve adalet mücadelesi yürütenlerin gözaltına alınıp tutuklandığına dikkati çekti. Suruç anmalarına katılmanın iddianamelerde suç olarak tanımlandığına dikkati çeken Özdemir, "İddianamede suç olarak tanımlanan diğer etkinlikler ise;

‘Suruç şehitleri anısına fidan dikmek, Suruç şehidi Çağdaş Aydın’ı anlatan ‘Kırmızı Gülün Defteri’ isimli kitabın tanıtım etkinliğine katılmak, 5. yılında Suruç için adalet herkes için adalet yazılı pankart taşımak.’ Suruç katliamı için adalet istemek suç değil, görevdir. Suruç için adalet mücadelemizi kriminalize ederek buradan suç üretmeye çalışanlar, katliamın hedefi olan gençlerle değil, katliamda parmağı olanlarla uğraşsınlar" dedi. Özdemir, tüm engellemelere rağmen adalet mücadelesinden vazgeçmeyeceklerini yineleyerek, katliamın hesabının sorulması için birlikte mücadele çağrısında bulundu.”

Aylardır süregiden bir unutturma çabası. Mütemadiyen, Rojava’ya sadece oyuncaklar ve bir avuç ümit taşımak isteyen gençlerin varlığının unutturulmaya çalışılması. Kesintisiz bir biçimde yok saymak, ötekileştirmek ve madun siyasetin var ettiği kin gütme hallerine sahip çıkmak. Pirsus, Suruç Katliamının ardından ortaya çıkan tablo, nefretle, kindarlıkla, aralıksız şiddet halleriyle bir menzilin her nereye dönüştürüldüğünü de gösterir. Zamanın başbakanının ılımlı öfkeli çocuklar diye geçiştirdiği katil çetesinin var ettiği yıkım, beşinci yılında sorgulanması “terör” kapsamında değerlendirilen bir yaraya dönüşür. Bu sahada, şu menzilde yaşamın hakkının, hukukunun korunmasının, yaşamsal olan mücadele ediminin sıfırlanmasının böylesine açık ve göstere göstere gelen bir katliam hal ve istencinde yok ettirilmesinin utancı beş senedir sürüyor. Sözün kısası, ailelerin var ettiği sesleniş, çetelere yol veren, onlara hami olan devletin, kullandığı repliklerin her neyi, her ne şekilde dönüştürdüğünü, asıl var edilen kötülüğün hala sorgulanmasının handiyse imkansız kılındığını göstere geliyor, bu hallerle bir ülkeye varılabilir mi? Bir tek dava olsun neticesiz konulmadan, adalet tam zamanında var edilebilir mi, sahi ama sahiden de!

Gazete Duvar’a bağlanalım: “İkitelli’deki evinden işe giderken Başakşehir’de otobüste inen Gökhan Güneş, 20 Ocak kimliği belirsiz kişiler tarafından zorla bir arabaya bindirilerek kaçırıldı. Kameralara yansıyan görüntüler sosyal medyada paylaşılırken Güneş’in ailesi ve yakınları, Beyoğlu'nda bulunan İnsan Hakları Derneği (İHD) İstanbul Şubesi’ne başvuru yaptıktan sonra basın toplantısı düzenledi.

Toplantıya, Hakların Demokratik Partisi (HDP) milletvekilleri Musa Piroğlu, Ali Kenanoğlu, Murat Çepni, HDP İstanbul İl Eşbaşkanı Erdal Avcı, Ezilenlerin Sosyalist Partisi (ESP) Eş Genel Başkanı Şahin Tümüklü de katıldı. Toplantının olduğu salona “Gökhan Güneş 20 Ocak’ta devlet güçleri tarafından kaçırıldı” pankartı asılırken, Güneş’in kaçırılmasında devlet yetkililerin sorumlu olduğu belirtildi.

Açıklamada ilk olarak söz alan İHD İstanbul Şube Başkanı Gülseren Yoleri, 1990’lı yıllarda bu tarz olaylarının çokça yaşandığını hatırlattı. Cezasızlık politikasının sonucu olarak tekrardan kaçırılma olayların çokça yaşandığını belirten Yoleri, “Yoğunlaşan bu olaylardan dolayı oldukça endişeliyiz” diyerek, yetkilere seslendi.

Güneş’in babası İbrahim Güneş de “3 gündür çocuğumu arıyorum. Bu devlet nerede? Gökhan Güneş nerede” diye tepki gösterdi. Güneş’in annesi Nazife Güneş ise gözyaşları içinde, yetkililerin oğlunun nerede olduğunu söylemediklerini belirterek, “Çocuğuma ne yaptılarsa getirsinler. Yavrumu istiyorum. Onu sağ istiyorum” dedi.

Gezi direnişinde başından gaz fişeği ile vurularak öldürülen Berkin Elvan’ın annesi Gülsüm Elvan da, “Gökhan ve Berkin kuzenler. İçişler bakanına sesleniyorum; bizden bir kurban aldınız, bir kişi daha vermeyiz. Mahkeme öncesinde geçen sefer abimi gözaltına aldılar. Bu kez de Gökhan’ı aldılar. Bu bilinçli işlenen bir tiyatrodur. Sorumlu da İçişleri Bakanı ve devlettir” diye ifade etti.

Güneş ailesinin ve Gökhan Güneş’in avukatı Sezgin Uçar da, Gökhan ve ailesinin uzun zamandır polis baskısı altında olduğunun hatırlattı. Güneş’in sosyalist kimliğinden dolayı daha önce yargılandığını ve avukatlığını yaptığını aktaran Uçar, “Aslında kim oldukları aleni olan kişilerce Gökhan kaçırıldı. Sorumluların bir an önce yargılanmasını istedik. Kamera görüntüleri ve birçok hususa dahil araştırma yapılması gerektiğini söyledi ama hiçbir şey yapılamasının ardından biz kendi emeğimiz ile kamera görüntülerine ulaştık. Bu görüntüler ortadayken ne İçişleri Bakanlığı ne de Adalet Bakanlığı’ndan henüz bir açıklama yok. Rejim 90’ları hatırlatıyor. Ülkede hukuksuzluk kol geziyor. Bugün Gökhan’a sessiz kalırsak yarın yaşanacak birçok ihlale de yol açmış oluruz” ifadelerini kullandı. Uçar, sorumlu bakanlıklar tarafından bir açıklama beklediklerini söyleyerek, sorumluların yargılanması çağrısında bulundu.”

Geçmişinin karanlığını şimdiye taşımaktan çekinmeyen bir yönetim katının ama gizli, ama göstere göstere var ettiği yol verdiği, izini sürmediği kaçıncı kayıptır Gökhan Güneş. Gülistan Doku’dan, Hürmüz ve Şimuni Diril’e, kayıp kılınmış, peşine düşülmesine mani olunan, kayıtsızlıkla yanıt verilmeyen nice kaybın var edildiği bir menzilde Güneş kaçıncı insandır? Daha nereye kadar, hakkın da hukukun da alaşağı edilebileceği bir sahanın varlığı söz konusu edilecektir? Her yere reform, her güne içkin bir biçimde demokrasicilik dersleri verilirken, iyileşmeden, ilerlemeden, normalleşmeden bahisler arka arkaya açılırken İstanbul’un ortasında kaybedilen bir insanın akıbeti her nereye konulur, konulabilir? Daha da önemlisi, içişleri ve adalet bakanları kural tanımazlıklar, birbirilerine diş bilemelerle günleri geçirirken, olmakta olan adaletsizlikler böyle bir halde çıkagelen insan kaçırmalar, yok ettirmeler bir ülkede değil bir çukurda olduğumuz gerçekliğini kanıtlar, yol nereye?

Nefret, hiddet ve şiddet üçlüsünün pek çok farklı yüzeyini arşınlayan bir sahadayız. İmdi, bu raddede, ne adalet, ne haklar, ne hürriyet ne de bir gıdım nefes hakkı bırakılmıyor. Bir sahanın dönüşümü, bir ülke tahayyülünün yitimi, anlamsız kılınmasının zemin taşları hiç aralıksız döşeniyor. Hayat hakkının, adaletin, hürriyet bahislerinin hiçleştirildiği bir uzam, bir saha bir yer ne kadar ülke olursa, burası da o kadar hakkaniyetsiz bir biçimde bir çukurun ta kendisi kılınıyor. Velev ki değil, sahiden yaşam hakkının alt üst edilmesi, davaların adaletsiz konulması, katillerin, çetelerin ele verilmediği yerde, kim verecektir bunca yaranın hesabını, her nasıl? Düzenin, her günü alaşağı ettiği, kuşattığı, yıktığı ve alt etmeye gayret ettiği bir sahnede hayatın hakkı her ne olacaktır, bunun yanıtını arıyoruz iş bu metinlerde. Tümden, kesintisiz bir biçimde var edimiş bunca yaranın kıyısında sıradan bir hayat imgesi sahiden bırakılmıyor. Bunca dehşetten bir hayata varılamayacağı da bugün artık kesin, iyi de nereye kadar, iyi de daha ne kadar? İç içe geçmiş yaralar bunca afaki çoğalırken, kaybolan insanlık her nereye taşıyacak sıradan insanları, sahiden ama sahiden.

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2021

Çekimserlik taşımayan, şüpheye mahal vermeyecek kadar belirgin kılınan, düpedüz bir günün başat ögesi ilan edilen yıkımın güncelliğinde hayat her ne hallere konuluyor mesel, derdimizin ta kendisidir. Düpedüz, dosdoğru bir ülke profili bina ediliyor. Her günü biraz daha, katman katman, bir öncesinden de ağır, bet ve fecaatin kılındığı yerde duraksamak hiç bilmeden bir yıldır peyda olunuyor. Her gün ama her Allah’ın günü muktedirin isteği kılınmış yollarda ilerleyen sahada sıradan olanın hakkı da hukuku da lime lime ediliyor. Kesintisiz bir değer kılınan yıkım ile muktedir bir hat çiziyor ismi yeni diye bir ülke bina ediyor. Oluşturulan şablon, biz sıradanların hayatlarındaki zehir zemberek tahayyüllerin o muktedir varlığının her nasıl kalıcı kılındığını görülmesin, hiç sorulmasın, asla anlamasın, anlaşılmasın diye yaygın medyanın propagandasında boğuntuya konulur.

Çürüme gizlenemez oysa. Çürüme bir anlık değildir çünkü. Çürüten muktedir çürüyen ise hakikattir haddizatında. Çürüten tahayyülün genel geçer değil duraksamadan yeniden imal olunduğu yerdir Türkiye! İsmen yeni diye tanımlananın yıkımla hem hal, çürütmeye odaklı, hep ama her dem eksilten yüzü güncellenendir. Bugünlerden yarınlara kalacak bir sahanın ortasında kalıcı kılınmış olan bu karanlık döngüsüdür. Bir çürüme haline rehin, bir hayat döngüsü boyunca ezen, yıkan ve yok etmeye çalışan bunu da bir çözüm olarak iş bu sahada sahiplenen bir akıl bir ülke vaat ediyor. Sorun artık yeni ya da eski değil hala bu kötülük ısrarıdır. Bu ısrarla güncellenen zeminin çürüten yüzeyidir. Konu her ne olursa olsun ortaya serilen perspektif, sonuç kabilinde her sıradan insanın hanesine yazılmaya bu ahvalde devam denilen bu çürütme halidir, kesin bilgi.

Kötülüğün temsilinde, yıllar yılıdır süre giden bir kırım / kırılma halini, dışarıdan destekli çeteler, milyonlar saçılmış yerli malı diye kakalanan insansız savaş araçlarıyla, kamikaze diye tabir edilen ölüm kusan makinelerle birlikte Artsakh, Nagorno Karabakh’ta var edile gelmiş çürümeden görebiliriz. Uzunca bir süre daha Ermeni kimliğine eklenmiş yepyeni bir yaranın iki satır qalebe, kazanım, zafer diye geçiştirilemeyecek olduğu artık afakidir. Tüm dünyanın gözleri önünde, onca senede barışa dair zerre-i miskal adım atılmayan, ol Rusya’sından, bu Türkiye’sine, Minsk grubunu oluşturanların çözümsüzlükleriyle birlikte  insanın insana ettiği bir cehennem hali 45 gün süren bir savaşın ardından var edilen yıkım bu çürümeye bir örnektir. Ülkece kutlamalardan helak olunan, Ermeni’ye had bildirminin aşırı dozundan sağa sola 1915’te olanlardan gurur duyuyoruz, hak ettiniz yine hakkınızı alıyorsunuz gibi nicesiyle devletin tam da istediği şey yeniden var edilir. Çağcıl zamanın o Talat, Enver, Cemal Paşalarının suretlerinin (bugün kimler olduğunu sizler biliyorsunuz muhakkak!) her neyi var ettiği, bir toprak parçasındaki zulmeden hallerin yekunundan bir hayata varılamayacağı ortaya serilir. Budur zahir çürüme.

Mezopotamya Ajansı’ndan aktaralım: “Dersim direnişinin lideri Seyit Rıza ve arkadaşları, idam edildikleri tarih olan 15 Kasım 1937’nin yıldönümünde birçok kentte anıldı. Demokratik Alevi Dernekleri (DAD) Ankara Şubesi, Ankara Dersimliler Derneği, Ankara Varto Derneği, Madımak Müze Komitesi, DAD Ankara Şube’sinde anma etkinliği düzenledi. Etkinliğe Halkların Demokratik Partisi (HDP) İstanbul Milletvekili Ali Kenanoğlu ve sivil toplum örgütlerinin temsilcileri katıldı.  

Anma etkinliği yaşamını yitirenler için çerağ uyandırılması ve saygı duruşuyla başladı. Ardından sivil toplum örgütleri adına ortak açıklama metnini okuyan Dersim-Der Ankara Şubesi Eşbaşkanı Yaşar Kılavuz, Osmanlı’dan bu yana seferler düzenlenen Dersim’in, Cumhuriyet’in kurulması ile birlikte kırım, kıyım ve katliam ile insanlık tarihine geçtiğini belirtti. Yaşar, “Devletin Elazığ Buğday meydanında kendi hukukunu çiğneyerek katlettiği Seyit Rıza, Uşené Seydi, Aliyé Mirzali Sılı, Cebrail oğlu Hesen Ağa, Hesene İvrahime Qıjı, Resık Wuşen’ın ve Fındıq Ağa’nın mezar yerleri hala bilinmiyor. Katliam sonrası evlatlık verilen kız çocuklarının akıbetleri bilinmezken, sürgünlerde yaşanan acıları unutmak mümkün değildir” dedi.

Katliamı unutmayacaklarını ve unutturmayacaklarını söyleyen Yaşar, Dersim 37-38’de yaşanan katliamcı zihniyetin günümüzde de devam ettiğini dile getirdi. Yaşar, şöyle devam etti: “Dersim, bugün hala orman yangınları, kutsal mekânlarımıza saldırı, barajlar siyanürlü maden işletmeciliği ve asimilasyoncu politikaları ile yok edilmek istenmektedir. Dersim halkının yaşadığı zulüm, günümüzde de varlığını sürdürüyor. Kerbela’dan günümüze kadar Muaviye zihniyeti varlığını devam ediyor. Kürtler, Kızılbaş Aleviler ve tüm muhalif kesimler üzerinde sürdürülen zulüm politikaları, seçilmiş belediye başkanlarının görevden alınarak yerine kayyumların atanması, gazetecilerin, aydınların, yazarların tutuklanmaları bunun bir göstergesidir.”

Talepleri karşılanıncaya kadar acılarının dinmeyeceğini belirten Yaşar, mevcut hükümetin siyasal hesaplarla ortaya attığı özürlerin kabul edilemez olduğunu ifade etti. Yaşar, talepleri şöyle sıraladı: “Dersim soykırımın 83. yılında taleplerimiz sürüyor. Seyit Rıza ve arkadaşlarının mezar yerleri açıklanmalı, Hakikatleri İnceleme ve Araştırma Komisyonu kurulmalı, Dersim katliamı tüm yönleri ile birlikte açığa çıkarılmalı, köylerimizin Kürtçe isimlerinin geri verilmeli, kayıp çocuklarımızın, evlatlık verilenlerin ve sürgünlerin akıbetleri açıklanmalı, devlet arşivleri süzgeçten geçirilmeden olduğu gibi tüm çıplaklığı ile açılmalıdır.”

Yaşar, “Dersim katliamı 83. yılına girerken kefensiz toprağa düşenlerimiz hala vicdanımızdır. Toprağa kefensiz düşenlerimizin hesabı sorulmadan da bizler için bu hesap kapanmayacaktır. Bugün 83. Yılında Dersim Katliam’ından çıkarılacak en büyük ders toplumsal, kurumsal örgütlülük ile zulme karşı direnilebileceği gerçeğidir. Alevi Halkları ve kurumları arasında çok yönlü birlik ruhu için elimizden gelen iradeyi ortaya koyacağımızı ifade etmek istiyoruz. Şah Hüseyin’in ve Pir Seyit Rıza’nın direnci ile zamana cevap olmanın temel sorumluluğuna inanıyoruz” şeklinde konuştu. Etkinlik, deyişlerin okunması ve lokmaların dağıtılması sona erdi.”

Seksen üçüncü yılına girmiş bir kırım halinin ardından çıkagelen sessizlik, yok sayma hal ve istencinin her neyi var ettiği artık afakidir. Yüzleşmekten itinayla kaçındıkça muktedir olan, bugünün temsilinde devleti oluşturanlar / dünkü devletin sahipleri arasındaki tüm ol al gülüm ver gülümlerle geçiştirilmeye çalışılan bir kez daha bu sahadaki yıkımlardan bir diğeridir. Artsakh’tan, Rojava kırsalına taşırılmış, Libya’dan en son Batı Afrika’ya askeri birlik yollanması tezkeresine kadar içeriği, duruşu, durumu ve ederiyle bir ülkenin yok etme hali güncellenir. Onca zaman, onca tanıklığa rağmen Dersim Tertelesine karşıtlık ve olan olmuş bakışı birlikte yaşama iradesini de çürümeye rehin etmektedir. Kalanların tüm o anmalarda değinilen şeyin bir hakkın tanzimi, kayıp bildirilmiş insanların akıbetlerinin her ne olduğundan / mezar yerlerinin tespit edilmesine, bir sahadaki yaşama iradesine şu kadar açık bir yıkımın hala var edilebilir kılınmasının sorumluluğuna birbirine değen iç içe geçen / devamlılığı sağlanan pek çok şey çürümeyi belirginleştirir. Kürd’ün de, Alevi halkının da geriye kalan Dersim / Elaziz bölgesindeki tüm acı sahiplerinin yankıladığı ol merama kayıtsızlıktır bu çürüten menzilin halini bildirecek olan. Bunu da mı halının ta en altına süpürünce sorunlar çözülmüş olur!

Gazete Karınca’dan iliştirelim: “AKP Genel Başkanı ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile MHP lideri Devlet Bahçeli bugün Kuzey Kıbrıs’ın kuruluş etkinlikleri çerçevesinde adayı ziyaret etti.

Erdoğan ve Bahçeli, 46 yıldır kamuya kapalı olan ve Ekim ayında sahil kısmı Kuzey Kıbrıs yönetimi tarafından kullanıma açılan Maraş’a da ziyaret gerçekleştirdi.

Cumhurbaşkanı Erdoğan geçen hafta “Cumhur İttifakı olarak Sayın Bahçeli ile birlikte Kuzey Kıbrıs’ta olacağız. Orada törenlere katılacağız ve sonra da topluca kapalı Maraş’ta piknik yapacağız” ifadelerini kullanmıştı.

Erdoğan, Maraş’ı ziyareti öncesi ise Kuzey Kıbrıs’ın kuruluşunun 37’nci yıl dönümü dolayısıyla düzenlenen törene katıldı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan törende yaptığı konuşmada, “Bugün Kıbrıs’ta iki ayrı halk, iki ayrı demokratik düzen ve iki ayrı devlet vardır” dedi.

Ayrıca Erdoğan, “Egemen eşitlik temelinde iki devletli çözümün müzakere edilmesi gerekiyor” şeklinde konuştu.

Erdoğan ve Bahçeli’nin Maraş’ı ziyareti öncesi Atina’dan sert tepki geldi.

Yunanistan Dışişleri Bakanlığı yazılı açıklamasında, ziyaret için “eşi görülmemiş bir provokasyon” nitelendirmesi yaptı.

Ziyaretin, “BM Güvenlik Konseyi’nin 550 ve 789 No’lu kararlarına tamamen aykırı olduğu” öne sürülen açıklamada ayrıca, “Bu eylemle, Doğu Akdeniz’de süregelen hukuk dışı Türk eylemlerine bir yenisi eklenmiş oldu. Bunu en sert bir biçimde kınıyor ve AB’nin Aralık ayındaki zirvesinde konunun tartışılmasını bekliyoruz” denildi.

Açıklamanın sonunda Yunanistan’ın “Kıbrıs sorununun BM Genel Sekreteri’nin gözetiminde adil, kalıcı; BM Güvenlik Konseyi’nin kararları ve AB muktesebatı çerçevesinde çözümü amacıyla müzakerelerin yeniden başlatılmasından yana olduğu” belirtildi.

Ayrıca Kıbrıs’ın her iki tarafından da Erdoğan ve Bahçeli’nin ziyaretine tepkiler geldi.

Kıbrıs Cumhurbaşkanı Nikos Anastasiades, dün Erdoğan’ın ziyaretini “şimdiye kadar görülmemiş bir provokasyon” sözleriyle eleştirdi. Anastasiades, Erdoğan’ın ziyaretinin Birleşmiş Milletler’in (BM) Kıbrıs kararını ihlal ettiğini de söyledi.

Kuzey Kıbrıs’ta ise hafta başından bu yana protestolar düzenleniyor. Salı günü yüzlerce kişi “Müdahale değil özgür irade” ve “Kıbrıs’ta son söz Kıbrıslıların” sloganlarıyla Erdoğan ve Bahçeli’nin adaya yapacağı ziyareti protesto etmişti.

AFP, protestoya muhalefetten isimler ile eski Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın da katıldığını bildirmişti.

Dün ise Kuzey Kıbrıs Cumhurbaşkanlığı önüne bir sepet bırakan bir grup eylemci “Tak sepeti koluna haydi herkes yoluna diyoruz” açıklaması yaparak AKP ve MHP liderlerinin adaya gelişin protesto etmişti.”

Baraka Kültür Merkezi bir gün evvel şu basın açıklamasını yapar: “Erdoğan’ın Maraş’ta yapmayı planladığı pikniğin güç gösterisi olduğuna dikkat çekilen açıklama şu ifadelere yer verilir: “Kıbrıslı Türk halkı olarak irademize, özgürlüğümüze, bağımsızlığımıza yıllardır müdahale eden, kardeş Türkiye halklarına yaptıkları zulmü bizlere de yapmaya çalışan AKP ve onun cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın Maraş’ta yapmayı planladığı pikniğin güç gösterisi olduğunun, milliyetçi duyguları kabartıp ada halklarını birbirine düşürmek amacıyla yapıldığının farkındayız ve bu pikniğin bizim gözümüzde meşruluğu yoktur. Tayyip Erdoğan’a, piknik yapıp sonra da çekip gideceği yerin, bizim için yurt olduğunu hatırlatır, piknik yapmak için daha uygun yerler bulabileceği, mesela sömürüyle ve doğa katliamıyla inşa ettirdiği sarayının bahçesinde yapabileceği inancıyla, sepetini koluna takıp gitmesini tavsiye ederiz.”

Yıllar yılıdır sürdürülen bir ayrımcılık tahayyülünün, Artsakh / Nagorno Karabakh’da her neyse, Dersim’de nasıl bir yıldırıya dönüştüyse, Kıbrıs’ta da nasıl bir acıya evrildiğinden hiç bahis açmadan muktedir kendi tiradını yeniden sergiler. Orada yaşayan halkların kendi tahayyüllerine yapılan en son cumhurbaşkanlığı seçimlerine kadar uzanmış olan el, muktedir algısı / olgusu ile varsın olsun birkaç on yıl daha böyle devam olunarak bir hayat bir ülke var edilebilirmiş gibi yapılmağa devam olunur. Cürüm istencinin üstünde yükselen milli ve yerli diye kodlanmış muktedirin yeni ülkesi, sıkıştıkça, ekonomik çöküş halinden Korona virüs salgınında almadığı tedbirler, kaderine terk ettiği bir ülke gündem edilmesin diye en olmadık yıkımları, en umulmadık hamleleri var edendir. Kıbrıs’ın bunca zaman sonra masaya çağrılması, üzerine bunca afaki kelam ve eylemlere girişilip mesajlardan öte bir anlam taşımaktadır. Çürütmekle, eksik kılmakla, yok etmekle daimi bir yol / yön ve rota belirleyen bir ülkenin yeniliği tartışma konusudur, bu da kesin bilgidir!

Sendika.org’tan aktaralım: “İstanbul Avcılar’da, 25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü kapsamında bildiri dağıtan ve yapılacak eyleme çağrı yapan Avcılar Kadın Platformu üyeleri, bir erkek tarafından sözlü tacize maruz bırakıldı.

Şahıs, “Ben de erkeğim kadınlara yönelik şiddet yok. Varsa hadi anlat, bana anlatacaksın” şeklindeki ısrarlı tacizlerine karşılık veren kadınların üzerine yürüdü.

Kadınlar, polis tarafından alandan uzaklaştırılan erkek hakkında şikayetçi oldu. Şahıs kadınlara yönelik tehdit ve tacizlerine karakolda da “Canımı sıkma, polise de güvenme” diyerek taciz ve tehditlerine devam etti.

Saldırı ile açıklama yapan kadınlar şunları söyledi: Her gün bu memlekette kadınlar erkekler tarafında evde sokakta öldürülüyor, tacize maruz kalıyor. Pandemiyle beraber kadınlar en çok öldürüldükleri yerlerde, yani evlerde şiddetle baş başa bırakılıyor. Şiddete maruz kalan kadınlar şikayet için gittikleri karakollarda suçlanıp ifadeleri alınmadan yine maruz kaldıkları yere gönderiliyor. İyi hal indirimleri, erkek adalet, kadın düşmanı politikalar kadına yönelik şiddetin artmasına sebep oluyor.

Kadınlara saldırma cüretinde bulunan bu eril aklın kadın cinayetlerinin müsebbipleri olan erkek adaletten, cezasızlıktan, kadınların yaşamlarına saldıranlardan, erkeği koruyan politikalardan beslendiğini biliyoruz. Bizler Mirabal Kardeşler’in inancını, cesaretini, cüretini, aklını kuşanarak; tam da 25 Kasım’a giden bu süreçte bir kez daha haykırıyoruz:

Biz kadınlar ne haklarımızdan ne de hayatlarımızdan vazgeçiyoruz ! Çıkıp iki oda bir salondan haykırıyoruz. Birbirimizi eşit, özgür ve hayatta istiyoruz! 25 Kasım da sokaklardayız!”

Ölüm kusmaya devam eden, hayatı var etmekten öte onu zehirlemeye devam diye gelen o muktedirin Türkiye’si yeni diye pazarlanmaya devam olunan menzilin cürmü artık gizlisi de saklısı da konulmayandır. Şiddet mefhumunun, aralıksız kılınmış ola gelen ötekilere, öteki addedilenlere karşıtlığın, her gün bir biçimde kadına yönelik şiddetin ortasında iş bu cüretle çıkagelen muktedirin / yancısının / yolcusunun / takip edeninin var ettiği şeyin ta kendisidir çürüme. Düzen, yıkımıyla varlığını muhafaza edendir. Düzen kötülüğünü tam kapasite kullanımıyla rotasına devam diyenlerindir. Düzen kendisi gibi görmediği her kim veya ne olursa olsun ona dair bir çıkarsama, yafta ve linç ile çıka gelenlerindir. Bugünün o yeni ülke titrinin ardı, önü, sağı ve solu bu hale çıkar. Demokrasi, eşitlik, adalet bahisleri aralıksız zikredilirken, bir cerahatin ta kendisine dönüşmüş ülke konuşulamasın diye dört koldan muktedir hayatı gölgelemeye devam eder. Bütün, bariz ve hakkaniyetli bir biçimde sonuç kabilinden hepimize pay edilen şey bu hakikattir. Artık afaki kılınmış o ters yüz etmelerin, cerahatle tehditlerin, dipsiz bir karanlıkta yön belirlemelerin ardının hiç ama hiçbir biçimde hayata çıkmayacağı kesindir. Yıkım bundan burnumuzun ucunda aralıksız şekillendirilendir. Büyük masallar, bolca nutuklar çekilirken aslında bir toprağın yaşamla olan ilintisinin kökten kurutulması gerçekten can yakmaktadır. Bunca zamandır ve şu son on sekiz yıldır ortaya serilen yeni ülke tablosu bunun kanıtıdır. Görüyor, sahiden anlıyor musunuz?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2020

Çoğunlukla basit gibi görünen mesellerin / etmenlerin kimi zaman yaraya dönüştüğü bir menzilindeyiz. Muktedir için kolayca sınıflandırılıp ötelenen, konuşulmasına dahi izin ya da müsamaha gösterilmeyen mesellerin bu uzamda kendiliğinden yaraya dönüşümü daimi güncellenmeye devam olunandır. Her şey muktedir için kolayca aşılabilir, her konu aleni bir biçimde sonlandırılabilir, üstü kapatılabilir olarak görülüyor. Her şey olmaktayken her an yeniden ve yeniden cerahat güncelliğe kavuşturulurken mesel sorgulanmasın diye olan biten anlaşılmasın diye bütün şartlar zorlanır. İmkanlar el verdiği için yaygın medyanın ol suretleri kenara çekilir, adam akıllı bir memleket yangın yeriyken bundan bahsetmekte en azami biçimde feragat olunması talep olunur. Dünün cerahatli gülenci çetesinin var ettiği her ne fecaat varsa, eylem planına eklenerek onların ettiği her ne varsa alttan alta yeniden ve yeniden imal olunarak bütün o vakalar birer yaraya dönüştürülür.

Bu kadar afaki bir biçimde devlet olgusunun sıradanın hayatına kasteden onu sınırlandırıp modern zaman köleliğine örnek teşkil edecek bir yıkımı var etmesi kesintisiz kılınıyor. Ol hallerin toplamında bir ülke var ediliyor artık. Her durumda erk, muktedir, iktidarın hali, tahayyül ve pratikleri bu cehennemî güncelliği tesciller. Bugün bir menzilin yaşam edimi, hal ve istencinden kopuşu aralıksız güncellenir. Bunca açık olan biten yaraların varlığının her nasıl biçem kazandırıldığıdır. Bugün bir ülke tahayyülünün yerinde yeller esiyorsa ol menzildeki hayat akım / anlam ve ederinin karşılığı bir hiç kılınıyorsa zaten yaralar hiçbir yere gitmemiş, hiçbir zaman kapanmamış demektir. Bir koca asra yaklaşmış olagelen tüm o demokrasi mefhumu, cumhuriyet edimi ve meselesinin hali ve bu istikametteki haraplık derecesi olan biteni kesintisiz nakletmektedir. Hiçbirimiz için bir ehvenin konulmadığı hiç bırakılmadığı ve tükenişin devamlılığa kavuşturulduğu yerde, yaralar birbirilerine artık açık açık lehimlenen, yıkımlar peyderpey kılınandır. Bu hallerle bir ülkeye varılır mı varılırsa bir ülke bahsi açılabilir ve savunulabilir mi? Hangi yarayı ne yana terk edelim?

İleri Haber’den aktaralım: “Türkiye İşçi Partisi (TİP) Genel Başkanı ve İstanbul Milletvekili Erkan Baş, TBMM'de düzenlediği haftalık basın toplantısında konuştu. Konuşmasına İzmir'in Seferihisar açıklarında 30 Ekim Cuma günü meydana gelen 6,6 büyüklüğündeki depremde hayatını kaybedenlere baş sağlığı dileyerek başlayan Baş, "Göz göre göre felaketler geliyor. Biz bu felaketlerin sorumlularını biliyoruz. Artık yeter diyoruz. Depremde insanlar ölüyor kader, madende işçiler ölüyor fıtrat, insanlar fabrikalarda, inşaatlarda  hayatını kaybediyor kader, çocuklar dincilerin tarikatların yurtlarında yanarak yaşamlarını kaybediyor fıtrat... Bunların hiçbirini kader ya da fıtrat olarak kabul etmiyoruz" dedi.

"Buradan açık olarak söylüyoruz; depremin sorumlusu AKP'dir. Bir kez daha sormak gerekiyor; deprem vergileri nerede? Deprem vergilerini ne yaptınız? Bu deprem vergileri her an bir deprem riskiyle karşı karşıya olan ülkemizde insanların yaşamlarını güvence altına almak için toplandı.

Şimdi övünmeye başladılar. İzmir'e para göndermişler... Sarayın iki buçuk günlük harcamasını İzmir'e göndermekle övünmekten utanmıyorlar. Sadece saraylara harcanan parayla İzmir'deki tüm riskli binalar yenilenebilirdi. Türkiye'de insanları deprem değil, iktidarın sorumsuzlukları öldürüyor. İnsanlarımızı deprem değil, halkın parasını o beşli çeteye peşkeş çekenler öldürüyor."

Konuşmasında AKP'nin bugün Meclis'e getirdiği gündemde depremin olmadığının altını çizen Erkan Baş şunları kaydetti: "Günlerdir şov yapıyorlar. İktidarın programına göre bugün Meclis'in gündeminde deprem yok, pandemi yok, yoksulluk yok... Ne var; Saray'da hazırlanmış bir kanun teklifiyle 25 yaş altı ve 50 yaş üstü vatandaşların kıdem tazminatını gasp edecek bir kanun teklifi var.

Gündeme alınması gereken yerde depremi gündeme almıyorlar ama işte Tarım Bakanı Bekir Pakdemirli... Utanç içinde paylaşıyoruz bunları utanç! Şov yapıyor. Arama kurtarma çalışması yapan yurttaşların yanına gitmiş, enkaz altında kalan yurttaşla konuşuyor, bunu fotoğraf çektiriyor, sonra bunu sosyal medyadan paylaşıyor. Bu ülkede bakanların derdi şov yapmak mı? Gidiyorlar etraflarında koruma orduları, polisler bariyer örüyor bunlar gelecek diye. Memleketin Sağlık Bakanı'na bakın; 'Ayda'nın acıyan bir yeri yok'... Ayda'nın anası yok anası... Sizin iktidarınız yüzünden Ayda'nın anası yok artık! Bunlar halkın acısını, derdini, tasasını, ne yaşadığını bilmiyorlar. Yerleşmişler bir sarayın bahçesine ordan konuşuyorlar. Neymiş 'herşeyi devletten beklemeye' gerek yokmuş. İnsanların cebinde parası yok. Bu ülkede insaların yüzde 80'i açlık sınırın altında yaşıyor ama evinin bakımını kendisi yaptıracakmış. Sanki insanlar keyiften o mezarlıklarda oturuyor.

Bu iktidarın sorumluluğunu asla unutmayacağız ve unutturmayacağız. Buradan yurttaşlarımıza çağrı yapıyoruz; nerede bir AKP'li yetkili görürseniz gidin ve sorun deprem vergilere nerede, ne yaptınız, kime peşkeş çektiniz... Bu sorunların cevabını alacağız. Tayyip Erdoğan 'Harcanması gereken yere harcadık, kimseye hesap vermeyeceğiz öyle bir vaktimiz yok' demiş. Erdoğan'a sesleniyorum; sen hesap vermek istemeyebilirsin ama biz senden onun hesabını soracağız. Hesabı verecek vakti de fazla fazla yaratmaya söz veriyoruz. Hayatlarını yıktığınız her insanın hesabını vereceksiniz bundan kaçış yok."

Basitçe birkaç cümleyle geçiştirilen meselin birilerinin hayatı olduğu konusuna dikkatleri çeker vekil Erkan Baş. Tümden, doğrudan ve apaçık bir biçimde hayatın ehvenden uzağa terk olunmasının, deprem gibi bir durumun ardından yüzün üstünde insanın canını almış bir iktidar tahayyülünün hesap vermezlik ile siyasi gösteri – şov – yapabilmesinin ucuz, albenisi olmayacak kadar çürük yüzünü ifşa eder. İzmir’i sarsan Ege Denizindeki Richter ölçeğine göre 7, resmi makamlara göre 6.6 şiddetinde olduğu duyurulan yıkımın aslında her nasıl bütün bütün bir kentin yoksunlarını kuşattığından dem vurulur. Her şeyin hemen her bir şeyin unutturulmaya çalışıldığı bir menzilde olmakta olanın / var edilmiş ve halen kanıksanmaya çalıştırılan şeyin yekunu yoksulların hayatlarının üç otuz kuruş kılınmasına devam olunmasıdır. Böyle bir hal, bu kadar afaki olanın yolunda / izinde bir devletli anlayışı ile hayata yer kalır mı? Gerisin geriye Erkan Baş’ın sorguladığı sorulardaki gibi, deprem vergilerinden, depremden sonra ortaya çıkartılan muktedirin hallerine bu ülkede hiçbir biçimde sıradanın hayatına değer verilecek midir? Nihayetinde sorumlular, onların önünü açanlar hesap verecek, nihayetinde adalet diye bir mekanizmanın varlığı sahiden de söz konusu edilebilecek midir, sahiden!

Evrensel Gazetesi’nden aktaralım: “Manisa'nın Soma ilçesindeki Uyar maden işçileri kıdem tazminatı ve ücret alacakları için 12 Ekim günü Ankara'ya yürüyüşünü verilen sözlerin tutulmaması üzerine tekrardan başlattı. Yürüyüşlerinin 24’üncü gününde aileleriyle beraber Kırkağaç Çamlığı’nda bir araya gelen işçilerin önü bir kez daha jandarma tarafından kesildi.

Salgın gerekçe gösterilerek yürüyüşe izin verilmemesine tepki gösteren işçiler jandarma tarafından ablukaya alındı. Yola çıkmaları engellenen işçiler ile jandarma arasında tartışmalar yaşandı. “Biz suç işliyorsak bizi gözaltına alın, işlemiyorsak bırakın yürüyüşümüze devam edelim” diyen işçilere jandarma, “Kaymakam ve valinin kesin kararı” cevabını verdi. Gün boyunca iki kez yola çıkarak yürümeye çalışan işçiler, yerlerde sürüklenerek yolun dışına çıkarıldı. İşçilere destek veren Bağımsız Maden-İş Örgütleme Sekreterleri Kamil Kartal ve Başaran Aksu gözaltına alındı. Kartal ve Aksu, jandarmadaki işlemlerinin ardından serbest bırakıldı.

İşçiler daha sora Kırkağaç'ta Yüzüncü Yıl Parkı’nda basın açıklaması yaptı. Burada konuşan Bağımsız Maden İş Örgütleme Sekreteri Başaran Aksu, "Konuşulması gereken biz değiliz, maden işçilerin gasbedilen haklarıdır. Yola çıktığımızda birçok zorlukla karşılaşacağımızı biliyorduk. Hiçbiri bizi yıldıramayacak. Haklarımızı alıncaya kadar, bir çözüm oluşuncaya kadar mücadele etmeye devam edeceğiz. Şimdi Uşak’a doğru hareket edeceğiz" dedi.

Basın açıklaması bittikten sonra 35 kişilik grup 4 araç ve bir otobüsle Uşak'a doğru hareket etti. İşçiler Uşak'taki yürüyüşlerin ardından Ankara'ya doğru yola çıkacak.

Soma’daki Uyar Madencilik’te çalışan ve daha sonra işten çıkarılan işçilerden 748’i tazminatlarını alamadıkları için uzun süredir eylemde. Daha önce de heyet olarak birkaç kez Ankara’ya giden işçilerin sorunları 7 yıldır çözülmedi. Ermenek’teki Cenne Maden Ocağı işçilerinin ücretleri ve tazminatları için başlattıkları direniş de 40 günü aştı.

Soma ve Ermenek'teki işçiler alacakları için 12 Ekim Pazartesi günü Ankara'ya yürüyüş başlatmış, yürüyüşleri valilik tarafından engellenmişti. Ermenekli işçiler jandarmanın biber gazlı ve plastik mermili müdahalesine maruz kalmıştı.

İşçilerden bir heyet Ankara'da temaslarda bulundu. İşçiler, TBMM'de grubu bulunan partilerle (görüşmeyi kabul etmeyen AKP ve MHP dışında) görüşmeler yaptı. TKİ ile de görüşen işçiler, "TKİ sorumlu olduğu halde sorumlu biz değiliz diyor, madem sorumlu kimse gelsin bizimle muhatap olsun" demişlerdi.

Madenciler, Salihli'de yaşadıkları gözaltıdan sonra 21 Ekim'de AKP Grup Başkanvekili Özlem Zengin ile görüştü. Görüşmede maden işçilerinden sorunu çözmek için istenilen 10 günlük süre doldu. İşçilerin Kırkağaç Çamlığı'nda direnişi sürüyor.”

İzmir depreminde var ettikleri fedakarlık, bir tek insanın canını kurtarabilmek için verdikleri mücadele ile kahraman olarak adlandırılan madencilerin daha haftası çıkmadan bu sathı mahalde yeniden “terörist” olarak yaftalanmalarının sureti karşımıza çıkartılır. Bir biçimde yaşama tutunmaya çalışan, hak edilmiş her şeyin gasp edildiği bir menzilde o gasbın telafisi için ses eden, eyleme geçen insanlara Manisa’da jandarma müdahale eder. Ankara’ya olan uzun soluklu yolculuklarının bir kez daha işkenceyle sonlandırılması hali ve istenci aslında memleket dediğimizin halini de göstere gelir. Jandarmanın aleni bir biçimde işçileri insanlık dışı muameleye maruz bırakması kameraya yansır. Bağımsız Maden İş örgütlenme uzmanları Kamil Kartal ve Başaran Aksu gözaltına alınırlar.

Cihan Başakçıoğlu ile Osman Çaklı’nın Gazete Duvar’daki haberidir: “Madenciler direnişlerinde geldikleri aşama ile ilgili yazılı açıklamada bulundu. "İşçi sınıfımıza emekçi halkımıza madenci kardeşlerimize saygıyla duyurulur" başlığıyla yayınlayan açıklamada, 12 Ekim'den bu yana başlattıkları haklı yürüyüşleri esnasında birçok müdahale ile karşı karşıya kaldıklarını belirten madenciler, 5 Kasım perşembe günü İçişleri Bakanlığı'nda İçişleri Bakan Yardımcısı, Hukuk Daire Başkanı ve Enerji Bakan Yardımcısı'nın dahil olduğu heyetle çözüm maksatlı bir toplantı daha gerçekleştirdiklerini kaydetti. Bugün itibariyle somut adımların atılması için TBMM'de bir araya gelecek olan İçişleri, Enerji ve Çalışma Bakanlığı Hukuk Daire Birimleri'nin sonucu kendilerine iletecekleri belirtilen açıklamada, maden işçilerinin haklı taleplerinin karşılanması için inisiyatif alan herkese teşekkür edildi.

Madenciler, "Biz Soma Uyar Madencilik işçileri Gölmarmara Spor Salonunda, Ermenek madencileri ise Güneyyurt parkında sorunlarımız somut olarak çözülünceye kadar aktif nöbet konumumuzu koruyacağımızı kendimizin saptadığı süre içinde taleplerimizin çözümü gündeme gelmediğinde de bulunduğumuz noktalardan Ankara istikametine doğru tekrar yürümeye başlayacağımızı bir kez daha ilan ediyoruz" diye belirtti.”

Tümden bariz ve belirsiz değil doğrudan kesintisiz bir biçimde hayat hakkının gasp edilmesi meseline hala çalışılmaktadır. Sıradanın hayat memat mesellerinin üstünde inatla tepinmeye devam diyen bir aklın iktidarında, ol bahsin on sekizinci yılında, şu resmen tescillenmiş fenafillah bir yıl haline dönüşmüş 2020 içerisinde eylediklerinin özeti, o maden işçilerine reva görülen her ötekileştirici muameleden bariz olur. Tükenmek nedir hiç bilmeyen bir istençle emek mücadelesini sekteye uğratmak söz konusudur. Ekonomik yıkımın orta yerinde hayatların kuşatılması güncellenendir. Tarihinin en büyük hezimetini para biriminin sıfırlanmasına doğru koşar adım ilerleyen bir menzilin gücü, muktedirinin ol tahayyülü sıradanın hayatına kasıtla biçimlendirlendir iyi de nereye kadar?

Dönüyoruz, dolanıyoruz en başa sarıyoruz; ne olacak bu memleketin hali / ahvali? Geleceği dünü gibi kapkaranlık bir mefhuma sıkıştırılmak istenen bir yerde olmasına devam denilenlerle bir tek iyi gün var edilmeyerek nereye varılacaktır sahiden? Basit gibi görünen / bildirilen sorunların birer ikişer ama az ama belirsiz bir biçimde yaraya dönüşümü güncelliğine kavuşturulandır. Bu kadar kesintisiz bir belagat halinin içinde her ne yana dönersek dönelim, işitilmese de, sorgulanmasa da yıkım / yara hepimizin hanesinde çoğaltılmaktadır. Yeni ülke diye çıkılan istikamet her birimiz için birer deney sahasının ta kendisine dönüştürülendir. Bunca afaki bir biçimde gün yüzüne kavuşmuş ol riya, yalan ve talan politikasının, bütünlüklü biyopolitik denekliğin sonucunda bir hayatın geriye konulmayacağı artık afaki değil midir? Yaraların kuşatması altında bir hayat mesel olunamayacaktır, sorguluyor musunuz? Sahiden bir yarına varılacaksa, hepimizi tehdit etmeye devam eden bu düzenin var ettiği her yıkımla yüzleşmek, adaleti / kaybın telafisini / hukuku, hürriyeti talep etmek tüm bu kısır döngüden bir çıkış umudunu söz konusu edecektir, sorguluyor musunuz? Sahiden düşünüyor musunuz? Biteviye kılınmış olan karanlığı hepimizi yuttuğunu, nefes alma hak ve hukukunu dahi çiğnemekten kaçınmadığını nihayet idrak ediyor musunuz, sahiden de düşünüyor musunuz?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2020

Permasalahan pelik yang terjadi di Indonesia terkadang terasa sangat rumit dan berbelit. Tak tahu di mana ujungnya, di tanah sebelah mana akarnya. Tak sedikit orang yang akhirnya memutuskan untuk tidak ambil pusing dan menghindar dari benang kusut masalah tersebut. Seakan permasalahan negara ini hanya milik pemerintah.

Ketika orang-orang tersulut semangat pertarungan untuk mengarungi kehidupan di zaman yang serba bebas ini, berapa banyak orang yang masih peduli terhadap negara? Tanpa dasar nasionalisme yang kuat, apalah arti sebuah negara? Bagaimana jika globalisasi ternyata bukan hanya meruntuhkan batas-batas negara, melainkan meruntuhkan pula kesadaran rakyat akan negaranya sendiri? Bagaimana ketika para petinggi negara hanya menjadikan negara sebagai alat untuk mempertahankan hidup dan kepentingan masing-masing? Indonesia kehilangan rakyat yang peduli satu sama lain. Indonesia butuh rakyat yang sadar akan semangat persatuan. Rakyat yang mengesampingkan kepentingan pribadi untuk mengabdi membangun bangsa kembali.

Membangun bangsa. Tidak dapat lepas daripadanya perihal menumbuhkan harapan dan kepedulian. Di bidang sosial, kita harus menumbuhkan harapan masyarakat kecil yang sibuk berjuang menghidupi keluarganya, tanpa sempat berpikir tentang cita-cita besar, apalagi negaranya. Kita harus membantu membangun anak-anak mereka, anak-anak bangsa yang haus akan pengetahuan tentang dunia di luar lingkungannya. Mereka butuh dikenalkan pada kesempatan dan potensi mereka sebagai anak bangsa. Mereka harus tumbuh dengan cita-cita dan keyakinan bahwa mereka mampu. Mereka harus bangkit melawan keadaan sulit. Bukan dengan membuangnya tetapi menyimpannya, sampai mereka perlahan menjadi sukses dan dipandang, sebagai pengingat bahwa kesuksesan mereka merupakan panggilan dari orang-orang yang bernasib seperti mereka dahulu. Semua itu dimulai dari mendidik. Menanamkan kasih sayang kepada sesama, menyadarkan tentang perlunya cinta tanah air, yang dahulu diperjuangkan pahlawan kita demi berhaknya kita sekarang berjuang hidup di atasnya.

Membangun bangsa tidak dapat lepas daripada memancing kembali kepedulian orang-orang kota, pengusaha-pengusaha kaya, serta petinggi-petinggi negara yang barangkali tenggelam di antara kesibukan mereka berjuang demi memenuhi taraf hidup keluarganya yang kian meningkat. Tanpa sadar bahwa di ujung perumahan megah mereka tergeletak gubuk-gubuk seadanya, tanpa peduli di balik pagar tinggi mereka terdapat anak kecil yang terpaksa tidur di gerobak orang tuanya. Orang-orang itu mungkin berpikir bahwa kehidupan yang mereka nikmati adalah hasil jerih payah mereka pribadi, tak peduli bahwa meski tak langsung, asupan mereka sehari-hari bergantung pada petani miskin di suatu belahan desa yang sumber nafkahnya bahkan terancam dirampas oleh kolega orang-orang itu sendiri. Kepedulian mereka tentunya akan sangat berarti bagi kemajuan bangsa yang tidak dinilai dari seberapa pesat pertumbuhan ekonominya. Karena apalah arti pendapatan negara yang tidak diiringi kemakmuran rakyatnya? Kepedulian masyarakat menengah ke atas akan sangat membantu kelangsungan hidup masyarakat kecil.

Mahasiswa, sebagai pengabdi masyarakat yang juga calon penerus negara haruslah memiliki kesadaran untuk turut membangun bangsa. Jiwa pengabdi dapat terbentuk dengan mengasah kepedulian terhadap permasalahan bangsa, juga dengan kesadaran untuk bergerak menghadapi permasalahan tersebut. Namun semangat mengabdi untuk Indonesia, seiring dengan bertambahnya usia, akan terkikis oleh kepentingan-kepentingan individu. Mahasiswa si pengabdi masyarakat, ketika telah lulus menjadi sarjana dan memasuki dunia kerja, sering kali dihadapkan pada realitas yang menuntutnya untuk melepas satu persatu idealisme yang dahulu ia junjung.

Karena itulah di samping memiliki kesadaran pribadi akan perlunya mengabdi demi kelangsungan negeri ini, kita juga perlu memiliki komunitas dengan semangat yang sama. Komunitas yang akan selalu mengingatkan akan cita-cita mulia, Indonesia sejahtera.

Azzahra, 2 Desember 2016

Esai bertema “Kenapa Sosial Politik” dalam Sekolah Kepemimpinan dan Pengabdian BEM FH UI 2016