restjes

Ik wou dat ik hem nooit had leren kennen. Ik wist niet wat voor een persoon hij was. Nog steeds is. Dat weet ik nog altijd niet zeker, maar toch weet ik het. Diep in mijn hoofd weet ik het, en alles daarbuiten vecht met volle kracht tegen die bevinding. Zeker mijn hart. Het huilt en schreeuwt en tiert en trekt aan me langs alle kanten. Ik word langzaamaan verscheurd en ik weet niet wie de strijd zal winnen, maar weet wel dat de strijdbijl niet neergelegd zal worden. We zullen doorgaan tot de dood, tot míjn dood. Ik wou dat ik hem nooit had leren kennen. Maar nu is het te laat. Mijn hart is verknocht en hoewel ik niet gelukkig ben bij hem, ben ik nog ongelukkiger zonder hem. Zo heeft hij mij gevangen, in zijn verscheurende, monsterlijke, prachtige, zachte klauwen die mij meer geborgenheid schenken dan het warmste deken. Ik wou dat ik hem nooit had leren kennen. Maar nu is het te laat, en we gaan door, tot de dood. Mijn dood

- E.B (getijden)