#schematy

Najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że zawsze pojawia się ten sam scenariusz: czerwone flagi powiewają jak na majówce, intuicja krzyczy, znajomi robią zakłady, a my mówimy: „nie, nie, teraz jest inaczej”. Oczywiście, że jest inaczej-tym razem boli szybciej.

Ale spokojnie, to nie naiwność. To proces rozwojowy. Każde kolejne rozczarowanie przybliża nas do momentu, w którym przestajemy wierzyć w potencjał, a zaczynamy wierzyć w fakty. I nagle okazuje się, że „tym razem będzie inaczej” działa tylko wtedy, kiedy to my robimy coś inaczej.

Więc ile razy trzeba się sparzyć?

Tyle, aż w końcu zamiast zmieniać ludzi, zaczniemy zmieniać swoje wybory. A to już niestety wymaga odpowiedzialności, a nie tylko optymizmu.

Kazali nam wierzyć, że każdy z nas jest połówką pomarańczy, że życie ma sens tylko wtedy, gdy znajdziemy tę drugą połowę. Nie powiedziano nam, że rodzimy się w całości, że nikt w naszym życiu nie zasługuje na to, by nieść na swoich barkach odpowiedzialność za dopełnienie naszych braków: rozwijamy się w sobie. Jeśli jesteśmy w dobrym towarzystwie, to jest to po prostu przyjemniejsze.

Kazali nam uwierzyć w formułę 'dwa w jednym': dwoje ludzi, którzy myślą tak samo, zachowują się tak samo, że jedynie tak to działa. Nie powiedziano nam, że to ma swoją nazwę: anulowanie siebie; że jedynie osoby o własnej osobowości mogą budować zdrowe związki.

Kazali nam wierzyć, że małżeństwo jest koniecznością i że pragnienia 'nie o czasie' muszą być stłumione. Wmówili nam, że piękni i szczupli są bardziej kochani, że ci, którzy uprawiają mało seksu są zacofani, a ci, którzy uprawiają go zbyt wiele nie są godni zaufania.

Kazali nam wierzyć, że istnieje tylko jeden przepis na szczęście, taki sam dla wszystkich, i ci, którzy starają się go ominąć, skazani są na marginalizację. Nie powiedziano nam, że ten przepis nie działa, frustruje ludzi, alienuje ich i że istnieją inne alternatywy.

Ach, nie powiedzieli nam nawet tego, że nikt nigdy nam tego nie wyjaśni. Każdy z nas odkryje to na własną rękę.”

Nie da się już tego zmienić

Codziennie się niespodziewanie spotykamy

Każde Twoje spojrzenie potrafi mnie zabić

Tylko że to często nie jest żadne przeznaczenie. To dobrze utrwalone schematy, reakcje i emocje, które działają w tle. Tak cicho, że nawet ich nie zauważamy. A potem jesteśmy zaskoczeni, że znowu kończymy w tych samych sytuacjach, z tymi samymi ludźmi i tym samym finałem.

Nieświadome ma jedną świetną cechę. Jest skuteczne. Prowadzi nas dokładnie tam, gdzie już kiedyś byliśmy. Bo zna drogę. Bo to bezpieczne. Nawet jeśli boli.

Uczynienie tego świadomym nie jest magiczne ani wygodne. To moment, w którym widzisz swoje mechanizmy bez filtra i bez wymówek. Nagle okazuje się, że to nie los rozdaje karty, tylko Ty od lat grasz tym samym zestawem.

I tak, to trochę psuje klimat romantycznego przeznaczenia. Ale za to daje coś dużo bardziej konkretnego. Wpływ.

A z wpływem jest ten problem, że nie można już udawać, że nic od nas nie zależy.