#granice

górskie widoki oddychały chmurami,

a my splątani w swoje historie

uczyliśmy się milczenia między słowami.

cisza była cięższa od słów.

w dole czekały doliny,

a przy mnie - trzy ognie,

każdy palił inaczej.

Jeden - stały jak kamień,

ciepły, domowy płomień.

Drugi to iskra, co parzy i znika,

ale zostawia ślad na skórze.

Trzeci - żar, co tli się po cichu,

i kusi, by przyłożyć dłonie.

a ja dryfowałam pomiędzy,

szukając w ich dotyku odpowiedzi,

której przecież nigdy tam nie było.

czasem myślę, że góry wiedzą więcej,

bo uczą dystansu

i przypominają,

że nie wszystkie drogi prowadzą w stronę ognia.

pomiędzy ciszą gór

próbuję znaleźć w sobie

stronę świata,

która nie będzie ucieczką,

Heban to nie osoba. To mechanizm, który we mnie się budzi, kiedy ktoś naciska zbyt mocno na stary guz. Czasem nosi czyjąś twarz, czasem tylko ton głosu. Ale zawsze działa tak samo: wbija we mnie pytanie, czy w ogóle mam prawo istnieć inaczej, niż ktoś sobie wymyślił.

Moja walka z Hebanem nie polega na tym, żeby go pokonać. Heban żywi się walką. Polega na tym, żeby zobaczyć, gdzie kończy się on, a zaczynam ja.

Jak sobie radzę – i jak może spróbujesz Ty:

Rozpoznaj sygnał, nie treść. Heban zawsze mówi głośno. Ale ważniejsze jest to, że pojawia się wtedy, gdy coś w Tobie jest już kruche. Nie odpowiadaj na słowa, zobacz moment, w którym wchodzą.

Nie karm się dowodami. Próba „udowodnienia” Hebanowi, że nie ma racji, to jego ulubiona gra. Nie grasz – nie wygrywa.

Zostaw echo, nie ranę. Jeśli musisz – odejdź. Jeśli możesz – zostań, ale bez odpowiedzi. Czasem największą siłą jest niekontynuowanie scenariusza.

Pamiętaj, że Heban to też Ty. Gdy nauczysz się rozpoznawać go w sobie, mniej boli, gdy spotykasz go na zewnątrz.