#granice

Wiedzą, że jestem tą, która wysłucha. Nie przerwie w połowie zdania. Nie powie: „Muszę iść”.

Otwierają się. Wzruszają. Zostawiają mi kawałek siebie, a ja stoję z tym ciężarem i nie wiem, co z nim zrobić.

Czasem mnie to dziwi. Bo dlaczego właśnie ja?

Później cieszy. Bo to właśnie ja.

A później przeraża. Bo widzą we mnie kogoś, komu można zaufać, i czasem razem z tym zaufaniem przychodzi przekonanie, że można skrócić dystans bardziej, niż bym tego chciała.

Przekraczanie moich granic nie powinno mnie już dziwić, a jednak wciąż zaskakuje.

Przytulają mnie, a ja się spinam. Dotykają mnie, a ja drętwieję. Później uśmiechają się serdecznie, nie mając pojęcia, że w środku cała drżę.

To miłe wiedzieć, że budzę sympatię. Że ludzie mnie lubią. Że mi ufają.

Ale cena za to bywa naprawdę wysoka.

I to nie oni ją płacą.