górskie widoki oddychały chmurami,

a my splątani w swoje historie

uczyliśmy się milczenia między słowami.

cisza była cięższa od słów.

w dole czekały doliny,

a przy mnie - trzy ognie,

każdy palił inaczej.

Jeden - stały jak kamień,

ciepły, domowy płomień.

Drugi to iskra, co parzy i znika,

ale zostawia ślad na skórze.

Trzeci - żar, co tli się po cichu,

i kusi, by przyłożyć dłonie.

a ja dryfowałam pomiędzy,

szukając w ich dotyku odpowiedzi,

której przecież nigdy tam nie było.

czasem myślę, że góry wiedzą więcej,

bo uczą dystansu

i przypominają,

że nie wszystkie drogi prowadzą w stronę ognia.

pomiędzy ciszą gór

próbuję znaleźć w sobie

stronę świata,

która nie będzie ucieczką,