#panitik

At walang iniisip na problema.

Naghahanap ng papel na masusulatan Muling isusulat ang iyong pangalan Muling magsusulat tungkol sayo Na kailanma'y hindi ko ipapabasa Dahil ayokong maging desperada Na kailanma'y hindi mo malalaman Dahil hindi ko ipapaalam Na kailanma'y aking itatago Dahil kapag nabasa mo nama'y walang magbabago Na kailanma'y mananatili sa aking kuwaderno Dahil wala namang saysay kung iyong mababasa Na kailanma'y tanging ako at sila lang ang makakabasa At hindi nila malalaman kung para kanino ba ang aking mga gawa Kung para kanino ba ako nagsasayang ng oras para sumulat ng tula Kung sino ang inaalalayan ko ng mga ito Kung sino ba ang aking inspirasyon Kung sino ba ang dahilan ng aking pagsulat Mahal, kahit kailan ay hindi nila malalaman Dahil ikaw nga mismo ay hindi mo alam Dahil wala ka namang pakialam Wala ka ngang pakialam sa aking nararamdaman Sa mga sinusulat ko pa kaya? Pasensya na mahal kung ginagamit kita Ginamit mo lang din naman ako, di ba? Huwag kang mag-alala Hindi ako gagawa ng bagay na iyong ikakasama Parang hindi mo naman ako kilala Kahit kailan naman ay hindi kita ipinagsawalang bahala Hanggang ngayon nga ika'y akin pa ring naalala Dahil kung hindi na, Hindi na ako magsasayang ng oras upang gumawa ng tula Na kahit kailan ay hindi mo mababasa.

Atin ng iwanan ang mga tao na hindi naman tayo pinapahalagahan. Atin ng kalimutan ang mga taong kahit kailan ay hindi ka minahal Atin ng ibaon sa hukay ang pagmamahal sa taong may iba ng mahal Atin ng lisanin ang nakaraan at pahalagahan ang kasalukuyan Atin ng ituon ang pansin sa mga bagay na magpapasaya sa atin, hindi sa ikalulungkot ng ating puso Ating isipin na ang mundo ay hindi lang umiikot sa isang tao Hindi lang siya ang bumubuo nito Nandiyan ang mga taong nagmamahal at magpapasaya sayo Kailangan mo lang tumingin sa iyong paligid Ngunit hindi mo sila makikita kung ang buong atensyon mo ay nakatuon lamang sa isa Sa isang taong hindi naman nakikita ang iyong halaga Pahalagahan mo ang iyong puso, kaibigan Huwag mong ituon sa iisang taong walang ibang ginawa kundi saktan ang puso mong nagmamahal lamang Huwag mong hayaang masira ito ng tuluyan at hindi na makapagmahal muli Dahil ikaw din ang magsisisi sa huli.

Bitaw na o kapit pa? Bitaw na, dahil wala naman na akong kinakapitan pa Suko na o laban pa? Ano pang saysay ng paglaban ko kung yung taong pinaglalaban ko ay sumuko na? Meron pa ba o wala na? Hindi naman nagkaroon, di ba? Ititigil ko na Oo ako lang, hindi ka kasama Sapagkat ako na lang naman ang nagpupumilit Ako na lang ang naglalakbay sa destinasyong plinano natin Ako na lang ang lumalaban para sa ating dalawa Ako na lang ang nagpapatuloy sa relasyong binuo natin ng magkasama Ako na parang tanga Ako na umaasa pa rin na dapat hindi na Ako na ngayon ay bibitawan ka na Ako na ngayon ay susuko na sa labang ako na lang pala ang lumalaban mag-isa.

Ang mga mata mo ay tulad ng mga bituin Nagbibigay ilaw sa gabing madilim Hindi ko maiwasan na mapatingin Sa pungay ng mata mong kaakit-akit Paborito kong tingnan ang iyong mata Matang hindi marunong magsinungaling Matang ngumingiti pag natutuwa ka Matang pagkatao mo'y sinasalamin At matang minsan sa aki'y nagpahumaling Nagdugo ang aking puso nang iwan mo Ika'y nasaktan, napagod at nabigo Sa mga binitawang pangakong napako Nitong bibig kong akala mo kung sino Kaya mahal, alam kong kasalanan ko Ito na lang ang tangi kong magagawa Ang pagmasdan ang iyong maamong mukha Bantayan at mahalin ka sa malayo Paduguin ang lapis para sumulat Isulat ang sinasabi ng aking puso Na hanggang ngayon ay hindi makausad Sa mata mong ngayo'y sa iba na nakatingin.

TEATRO NG PAG-IBIG Sumikat na ang araw, kay bilis naman,Kuminang na ang hamog  sa kaparangan.Nagsisimula na ang awitan sa teatro ng kakahuyan,

Sa pagsilip ng araw Tatahimik mga salitang Ito Matutuyo at wala na rin.