#pag-ibig

Ula-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-han~ Sinong 'di mapapasayaw sa ulan? kung kasalo ka sa iisang payong, bahala na kung maambunan

hindi ako nakisilong dahil ayaw mabasa nais lang makalapit ng 'di nahahalata upang masilayan ka ng palihim laging tinataon na walang nakatingin

Sinisilip ang mga tala sa likod ng antepara pasensya kung ikaw ma'y nailang mabuti na lang at panahon ay nakisama may dahilan para ika'y tabihan

hinihiling na ang ulan ay magtagal at sana'y malayo pa'ng patutunguhan handa naman akong magpagal kahit hindi mo pa napupusuan

pero 'di na dapat pang mangamba dahil wala naman akong balak manligaw walang dapat na ipag-alala 'pagkat pagitan natin ay malinaw

I have been anticipating this day, this very exact moment of pain and at the same time enlightenment.

Funny how we always hear “the only constant thing in this world is change”, but I never saw you changed. It is the same problem all over again.

So here I am today, pen and pad on the left, coffee on the right. Releasing the tension I have been bottling up for so long, hoping that this piece of sheet can somehow loosen the pins being poked on my heart.

Leaves falling, my heart is sinking.

You are really good in crushing it eh?

Birds chirping, voices mumbling, saying it’s about time.

Heavens have been answering my prayers long before. It was just me who chose to look at the other side. Dumb I was. Numb I am.

Breeze hissing, wind whistling, kissing my cheeks, drying my tears out.

I am thankful we’re miles apart now because I cannot bear to hear another single lie.

I am thankful the visa processing was very fast cuz I didnt knew how to say No to that big question you asked me before flying out.

Heavens have given me another chance for the nth time I know. It’s as if everything has been planned. New environment, new faces, new work, new home. And this time, I would not turn my back to the light.

I will not repeat the same mistake again by giving you…what was your line again? Last chance? lol.

Sampong taon.

Ganyan katagal tayong magkakila.

Minsan naiisip ko kilala nga ba talaga kita?

Oo, kilala kita.

Mula sa kung paano kumunot ang noo mo kapag may napansin kang hindi mo gusto. Kung paano mawala ang mga mata mo sa tuwing ngingiti ka.

Alam ko rin ang paboritong mong kulay, ang mga kantang laging mong pinapakinggan, mga pelikulang ilang beses mo ng pinanood pati na rin ang mga linyang kinabisado mo.

Sinumulan kong pakinggan ang mga bandang gusto mo, panoorin ang mga paborito mong pelikula, bilhin halos lahat na libro ng paborito mong manunulat.

Para saan? Para may pag-usapan tayong dalawa. Yun lang yun.

Magdamag tayong magkausap sa chat tungkol sa mga bagay sa skwelahan, mga assignment, project, reaction paper.

Humihingi ka ng recommendation ng magagandang kanta o magaling na banda. Na sa totoo lang ay pinagdadamot ko talaga, pero ibibigay ko pa din.

Para saan? Para may pag-usapan tayo. Yun lang yun.

Sabay tayong tumatawa sa mga inside joke na tayo dalawa lamang ang nakakaintindi. Kakanta ng mga tugtogin na tayong dalawa lang sa buong klase ang may alam.

"Oy! baka madevelop kayo." Biro ng isang kaklase natin.

Tumawa lang tayong dalawa at sabay sumagot na "Wala kang pake." At saka muling tumawa.

Tumawa ako. Oo. Tumawa ako.

Dahil akala ko kasi dun ang punta natig dalawa.

Hanggang isang araw. Isang araw na sana hindi na dumating.

Pinakilala mo ako sa babaeng kasama mo bilang "Bestfriend"

Singlalim ng karagatan Na di natin alam kung nasaan ang hangganan

Singlawak ng kalangitan Sa gabing hindi mabilang ang mga bituin At sa bukang-liwayway na tahimik at payapa'ng lahat Kahit sa init ng tanghali ang puso ko'y tapat At sa dapit-hapon ikaw ang pahinga

Walang hangganan Singlalim ng karagatan

kung sakaling hindi mo na ako maalala

mananatiling nakaukit

ang aking hakbang sa lupa

patungo sa paraiso

na minsan natin pinangarap

kung sakaling hindi mo na ako mahanap

tandaan mo na hindi ako nawala,

sadyang magkaiba lang tayo

ng daan na tinahak

M | 379

Nagsisisi ako sa mga tao na tila “hindi ‘ko pinahalagahan” kung kaya’t umalis sila sa buhay ko. Iniisip ko na sana “ganito-ganyan” na lang ako o ginawa ko para manatili sila sa’kin. This turmoil has been going on for years now, and I think this particular concept will free me from it.

There is no such thing as “the right people at the wrong time.” We will meet people where they are now and there is a chance na aalis din tayo o aalis sila na nandiyan pa rin sa lugar kung saan natin sila nakilala. Kung nagsisisi man tayo sa mga hindi natin nagawa, then we should man up and accept that the opportunity had passed and deal with the consequences. I sound certain when I said that, but even I isn’t an exemption. I have wasted many opportunities life had offered me and it’s either I brush it off and pretend it doesn’t exist or I mull about it which can lead to additional wasted opportunity.

“We form an incredibly close friendship with an attractive person who is already taken.” I remember you in this line, V. When we met, I thought we were a match made in heaven. I couldn’t help imagining scenarios of you, of us.

Nagtatanghal ka raw sa entablado at ang kanta na pinili mo o ng banda mo inaalay para sa akin, sa atin. Habang nangyayari ito, magkatitig tayo at ni ng nasa paligid ay damamg-dama ang pagmamahal natin para sa isa’t isa.

Mayroon din akong mga katanungan na wala akong lakas ng loob itanong sa’yo dahil alam ko na may magbabago sa atin kung iyon ay gagawin ko.

Nahahalata mo ba na mayroon akong pagtingin sa’yo? Sa tingin ko hindi kahit pinaparamdam ko minsan ng kaunti, dahil, kung nahalata mo, tatanungin mo ‘ko patungkol duon, paguusapan natin. Did I do well to mask my feelings into platonic love or were you naive?

At some point, did you felt the same way towards me? Maybe this is my assumption when I say that it felt like you did based on your words and behavior.

It's time to stop falling in love with potential. Kung may pag-asa man na maging tayo, hindi na dapat ako umasa. There is little to no hope for us. I regret that we didn't met soon enough, but that is out of my control. If you really were for me, then you are. I have to accept the fact that we're simply not meant to be.

Picture from the book This Is Me Letting You Go by Heidi Priebe