Ik haat je en heb je lief.

Waarom?

Dat weet ik niet,

maar toch doe ik het 

zie hem daar bij jou wat een god, wat een geluk het moet zijn dag wel zijn en dus tijd voor wat gepluk

door jouw lach raak ik echter al mijn grond en verstand kwijt je zachte zicht zaait in mij een tegenstrijdigheid

elke cel in mij bevriest ik ontvlam in jouw macht liefde maakt naast blind ook doof ik ben de zon in de nacht

Die man, hij kan de goden evenaren Of beter, hij zou ze nog overtreffen Hij zit bij jou en mijn dromen gaan varen

Hij hangt aan je lippen

Jouw gouden lach ontrukt mij aan mijn zinnen Ach arme ik, want als ik je heb gezien Dan weet ik niet meer waar ik moet beginnen

Plots voel ik me ziek

Mijn stem is weg, mijn tong is verlamd, wat nou? Een vlam, een vuur, een brand doorheen mijn lichaam Suizende oren, o hoe ik van je hou

Het licht valt uit

Vrede, dat is echt het lastigste voor mij Door vrede verlaten mijn voeten de grond Vrede vloog voor heersers altijd snel voorbij