#kwelling

Ik haat je en heb je lief.

Waarom?

Dat weet ik niet,

maar toch doe ik het 

“Proost, jongen”, zei Opa Bruinsmit en zette het glas Frans Hals jenever aan zijn mond en nam een nipje.

“Proost, 96 dat is al een hele leeftijd”, zei Steven, “U bent gezegend dat u zo oud mag worden.”

Opa Bruinsmit keek Steven zwjigend aan, nam nog een nipje van zijn jenever en bromde droevig: “Oud worden is een kwelling, Steven.”

Steven was even stil. Deze droevige uitspraak had hij niet verwacht. Opa Bruinsmit was nog altijd heel actief en leefde mee met alles wat er in Tuttelberg en de wereld gebeurde. Dus dit begreep Steven niet direct.

“Omdat het allemaal minder gaat door de ouderdom”, vroeg hij.

“Nee”, zuchtte Opa Bruinsmit, “dat hoort erbij en de aftakeling begint al op je dertigste, al merk je het pas echt vanaf je vijftigste. Dat is niet het probleem.”

Hij nam nog een npije.

“Nee, de kwelling van het oud worden is het alleen over blijven. Al je vrienden, al je oud collega’s, oud klasgenoten, allemaal gaan ze een voor een dood. Soms kom je er nog eens tegen op een begrafenis, maar dan ligt ie meestal in de kist.”

Hij staarde stil voor zich uit.