#kotleven

Laatst zag de piot andermaal een masker afduvelen. Schrijven is niet alleen plezant, niet zelden neigt het ook naar therapie. Telkens iets voorvalt, ten goede of ten kwade, dan is la plume het instrument bij uitstek om alles op een rijtje te zetten. Laatst-afficionado’s kunnen dat niet weerleggen, hoe graag ze dat ook willen. Wanneer een masker breekt en de vallende scherven mij tot mijmeren…

Na lange tijd werd ik nog eens gevraagd om te komen babysitten en dus zit ik hier. Het leek me ook wel eens een goed moment om de kot update te doen?

Na bijna een maandje Brussel (op een paar daagjes na dan) kan ik wel zeggen dat het me supergoed bevalt. Die schrik die ik had van alleen te zijn en me alleen te voelen was nergens voor nodig. Het is makkelijker om dat te geloven wanneer je het zelf ontdekt. Op school is alles super interessant en boeiend, wel veel, maar dat neem ik er graag bij. De mensen van mijn “klas” zijn ook tof en met een paar mensen klikt het echt goed al, alsof we elkaar echt al langer kennen dan slechts een klein maandje. Op kot ben ik omringd door allemaal super leuke meisjes. Al is het maar gewoon samen gaan eten in de keuken, het is er gezellig. Ik voel me thuis. Net hetzelfde bij pro gaudio, de studentenvereniging waar ik me bij ga laten dopen. Op korte tijd zijn ze al heel snel als een tweede familie gaan aanvoelen, waar plezier wordt gemaakt met z'n allen, maar ook waar er voor elkaar gezorgd wordt.