Mompelen

Alle begin is moeizaam, maar dat van ons ging vanzelf. Het midden had zijn ups en downs zoals elk verhaal ooit geschreven. Maar ons einde, ons einde had ik nooit verwacht. Hoe al onze herinneringen samen, al onze momenten in een vingerknip vergeten gingen zijn. Hoe ik veranderde in uw ergste vijand terwijl ik bleef proberen om ondanks dat ik zelf op instorten stond recht te blijven staan in deze orkaan. Hoe vlot onze start was, zo weerspanning en hard lijkt ons einde te zijn.

Ik begin me terug meer en meer te verwonderen aan het feit dat jij misschien niet zo speciaal was als ik dacht. Maar dat alles speciaal was omdat ik het mee speciaal maakte. Dat ikzelf de glitters en confetti meenam naar alle herinneringen. En nu ik dit zelf niet meer altijd kan opbrengen opmerk dat alles maar heel gewoontjes rondom u is. Misschien begin ik dan nu eindelijk mijn eigen waarde in te zien en te beseffen dat ook ik ertoe doe.

Een vijf jaar lange strijd komt ten einde. Het niet weten wat er aan de andere kant van de frontlijn gebeurt maakt me angstig. Nog enkele dagen geleden leek het tij gekeerd te zijn en kon het misschien een positieve afloop hebben. Zoals bij elke strijd hoop je zo hard dat het de moeite waard was en het goede gewonnen had. Maar niets is minder waar. Aan beide fronten is er veel schade aangebracht. Schade die heel diep zit en we voor lange tijd zullen meedragen. Mijn gevoel naar u ondanks de harde woorden is nog steeds puur. En zoveel spijt in mijn hart dat ik u zo een slecht gevoel heb gegeven terwijl het enige wat ik wou, was: u niet verliezen. En dat is nu exact wat ik verloren ben. Mijn maag zit helemaal in de knoop en ik heb het gevoel dat ik elke moment moet overgeven. Men gedachten dwalen telkens terug naar onze conversaties en hoe ik bepaalde dingen anders had moeten zeggen. Zodat ze zeker niet verkeerd opgevat konden worden. Op andere momenten denk ik aan al de momenten die nog hadden moeten komen en nu nooit realiteit zullen worden. De dingen die ons “ons” maakten, ga ik deze nog kunnen doen zonder niet aan u te denken. Met tranen in mijn ogen en een bang hartje voor de flashbacks die gaan komen bij dingen die ooit mij zo gelukkig maakte en nu niet meer hetzelfde zullen zijn. Ik haat mezelf dat ik zo slecht ben in loslaten. Ik wil niet opgeven en blijven vechten. Met jij die mijn leven verlaat is een stukje van mij dat je voor altijd bij je mag hebben. Je kan ermee doen wat je wilt, dat stukje zal altijd van jouw zijn. De storm van woorden in mijn hoofd vind geen rust. Ik zou alles geven voor nog uren, dagen, de rest van altijd te kunnen praten zoals we vaak gedaan hebben. Ik probeer me overeind te houden en de sterke vrouw te zijn zoals jij me zag. Maar enkel jij kon van die sterke vrouw ook het kwetsbare meisje maken, die zoveel van u houdt. Nu zit ik hier, met tranen in mijn ogen, hopend dat dit alles zo snel mogelijk over is. En zo ontzettend bang om de pagina voorgoed om te draaien en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, zonder mijn antagonist.

Hoe gek het is dat je onze spullen bij een ander achterlaat en zij het benoemd als de dingen die jij met haar deelde, terwijl het allemaal gerecycleerd is van onze relatie. Spijtig dat jullie beide zo naïef zijn en niet inzien wat jullie acties veroorzaakt hebben. Relaties kapot gemaakt, traumas veroorzaakt, leugens verspreid… het lijstje gaat eindeloos door. Maar gelukkig hadden jullie even een escape van reality, een reality die jullie nu nog ondraaglijker hebben gemaakt voor de mensen rondom jullie. Bedankt voor die pijn.

Jij was mijn twinflame en jij zei dat ik je soulmate was. Jaren hebben we rondjes gedraaid van passie, gevoelens en vriendschap. Maar zielen verdwalen soms en vlammen branden alles op. Nu staan we hier opgebrand en verdwaald. Een schemer van liefde en twee verhaaleinden waarvan hun paden misschien nooit meer kruisen.

Iets tussen nooit meer voelen en de intensiteit opnieuw willen beleven zoals het vroeger was.

Niet alle zonnestralen geraken tot een bepaald punt. Sommige zullen tegen obstakels botsen. Ik heb ontdekt dat wij daar een voorbeeld van zijn. Ik zie je van de verte en iedereen ziet hoe we bij elkaar horen, maar net zoals twee lijnen die parallel naast elkaar lopen. Kunnen we elkaar van een afstand bewonderen, maar zullen onze paden nooit definitief kruisen.