Ik heb het gevoel dat ik niks mag voelen, dat alles gerelativeerd wordt. Ik voel mij kut, maar dat mag niet, want ik heb het goed.
Ik mag niet weg willen van mijn huis, omdat ik een fijn gezin heb. Mijn moeder is een schatje, maar als ze ziet dat ik verdrietig ben, gaat ze graven. Graven naar wat er aan de hand is. Soms heb je geen behoefte aan mensen en wil je gewoon in je eentje huilen, alleen heb ik geen tijden waarop ik dat vrijuit kan doen. Ik wil namelijk niet dat mijn ouders mij zo zien. Ik heb namelijk altijd het risico dat mijn moeder mijn kamer binnen komt lopen en ziet dat ik aan het huilen ben. Dat wil ik niet, ik wil alleen zijn en met de mensen praten waar ik wél behoefte aan heb.
Ik mag me ook geen zorgen maken over mijn toekomst, want ik heb de luxe dat ik een toekomst heb. Joepie! Ik hoef niet elke dag te vechten voor mijn leven, dus het kiezen van je school zal wel een makkelijk iets zijn. Het klopt, ik heb inderdaad het recht om naar school te gaan en ik kan inderdaad niet kiezen omdat er zoveel is. Daar ben ik ook blij mee. Ik heb alleen meer tijd nodig. Ik zit in een soort trein richting de toekomst waar ik nog niet wil zijn, waar ik nog niet klaar voor ben. Maar tijd om stil te staan is er niet. Er is geen tijd voor pauze. Ik moet kiezen, ik moet door. Anders haal je het niet. Ik wil niet mijn tijd en geld verspillen aan iets waar ik niks aan heb. Ik wil graag iets doen wat ik leuk vind, want ik weet hoe ellendig het is om op een school te zitten waar je absoluut niet wil zijn.
