#spijt

Er staat een wit object, ooit bedoeld om op te zitten, nu verwrongen tot een vorm zonder ambitie. Het zou een campingstoel kunnen zijn geweest, als dat woord nog enige betekenis had in een wereld waar zitten, kamperen, of ontspannen concepten zijn die enkel bestaan in overwoekerde folderteksten uit lang verdwenen tijden. De stoel is niet ingestort, want zelfs dat zou een actie zijn. Nee, hij…

Right behind your ear

A white noise

But it's quiet now

I am reason

I am fear

Inflict

I call out

And you fear me

I call out

And all the brothers in the world they hear me

We all have to deal with it, sooner or later. Letting go, saying goodbye, accepting what isn’t there anymore. A loved one, a job, a home - that what was and is no more. 

For me reality again, now Tinky is no more here. And I know, she is still present, but not here physically on earth. But in that other world, which is much more beautiful, no more physical discomfort and pain, a beautiful green meadow with red, yellow and white flowers, always good weather, where she hops, jumps, laughs and is happy. And we are still connected - in my dreams, meditations, when I walk around the stables. Often the other horses show me she is still there, by standing in her spot and looking intently at me, by coming to me and asking for my touch. When I’m coaching and feeling her presence.

It is comforting, but not the same as saying hello to her, cuddling her, feeding her pieces of bread and carrots, putting my arms around her and leaning against her, feeling eachother in our softness.

And of course I have regrets about things I’ve done or not done, said or haven’t said, things I’ve thought. I should have had more time, attention, patience. But I also know Tinky thinks this is all rubbish. When I shared my feelings with her, she rolled her eyes and sighed deeply: “Here she goes again!” I know everything went as it was supposed to. For her there is nothing to be forgiven. But for me - can I forgive myself for my shortcomings? Or should I just see it as a ‘lesson’ to be taken at heart next time? I can’t turn back time, only be more sensitive to myself and not be too hard on myself from now on. 

The most important thing though, is our connection, total love, nothing more, nothing less. When I think of her, I let it rain carrots for her. And then she laughs.

0-0-0-0-0

We hebben er allemaal mee te maken, vroeg of laat. Loslaten, afscheid nemen, accepteren dat wat er niet meer is. Een dierbare, je baan, je thuis, dat wat was en er niet meer is.

Voor mij weer heel actueel, nu Tinky er niet meer is. En ik weet, ze is er nog wel, maar niet meer hier, fysiek, op aarde. Maar nog wel in die andere wereld, die veel mooier is, waar ze geen last meer heeft van haar fysieke ongemakken, geen pijn meer voelt, waar ze loopt in een mooie groene weide met rode, gele en witte bloemetjes, altijd lekker weer, waar ze huppelt, springt, lacht en gelukkig is. En we hebben nog steeds contact - in mijn dromen, als ik mediteer, als ik op stal rondloop. Regelmatig laten de andere paarden me zien dat ze er nog is, door op haar plekje te gaan staan en me indringend aan te kijken, door naar me toe te komen en nadrukkelijk mijn aanraking te vragen. Als ik sta te coachen en haar voel.

Het troost me, maar het is niet hetzelfde als haar begroeten, met haar kroelen, broodjes en wortels voeren, mijn armen om haar heen slaan en tegen haar aan leunen en in onze zachtheid elkaar voelen.

En natuurlijk heb ik spijt van dingen die ik gedaan of niet gedaan, gezegd of gedacht of niet gezegd of gedacht heb. Vind ik dat ik meer tijd, aandacht, geduld had moeten hebben. Maar ik weet ook dat Tinky dat allemaal onzin vindt. Toen ik dat met haar deelde, rolde ze met haar ogen en zuchtte ze maar weer eens diep: “Heb je d’r weer!” Ik weet dat alles gegaan is, zoals het had moeten gaan. En dat er voor haar niks te vergeven is. Maar voor mezelf - kan ik mezelf mijn tekortkomingen vergeven? Of moet ik het maar zien als ‘les’, dat ik bij een volgend afscheid me ter harte moet nemen? Dat ik sensitiever kan zijn voor degene die ik los ga laten, maar ook voor mezelf? Ik kan de tijd niet terugdraaien, alleen maar lief zijn voor mezelf en niet te hard.

Søren Kierkegaard

The School of Life writes:

“To be human is constantly to need to make choices, he pointed out, and yet also to need to do so on the basis of woefully incomplete evidence.” 

“In his book, Either/Or, first published in Copenhagen in 1843, Kierkegaard conceded that there is clearly an enormous amount we can do to clarify our thinking and reduce our chances of acting against our deeper interests.”

Spijt – Lieke Marsman (in mijn mand)