#instynkt

Esej o zaufaniu do instynktu, o ciszy, pamięci i odwadze. Literacko-poetycka refleksja nad intuicją jako rytuałem, archiwum ciała i mostem między codziennością a mitem. Czy mogę zaufać swoim instynktom? Esej o ciszy, pamięci i odwadze. Są pytania, które wracają do człowieka jak przypływ. Nie dlatego, że o nich zapominamy, lecz dlatego, że za każdym razem powracają w innym kształcie. Raz są…

Znam swoją drogę, nie cofam się nigdy gdy grunt pod stopą płonie

    Wolne strumienie mojej świadomości jak ewoluujące marzenia..........być poza sobą , a jednocześnie w sobie.

    Wyodrębnić się ze wszechogarniających pojęć, z upływającego czasu. Poza metrykami, latami , imionami braci i sióstr.

     Być wolnym elektronem. Matrycą oczyszczoną ze wspomnień. Czystą tablicą . Bez zapisów i przymusu istnienia w korelacji z uniformizowanym światem.

     Odnajduję paciorki młodości wiecznej . Samoistnie skąpana w szczerym uśmiechu.Radość powrotu do czasu kiedy było się dzieckiem na progu poznania. Wspomnienie niewinnego zachwytu. Osobliwe ułamki szczęścia drżące jak najdelikatniejsze struny. Bez pośpiechu. Bez inwazji. W prostocie.

      Uczucia nienadwątlone przez transakcyjne układy damsko męskie.Cudowne czysto młodzieńcze wznoszenie się ponad ziemię z powodu ukradkowego spojrzenia , przelotnego uśmiechu czy muśnięcia ramienia na szkolnym korytarzu.

      Szachownica czasu przewrotnie rozciąga się w Escherowskim trompe l’oeil jakby czas przybierał formę elastycznej powłoki.

      Polimerowa tkanka czarno białych pól ciągnących te same emocje w nieskończoność. Może czas jest powtarzalnym zjawiskiem wiekuistych płaszczyzn równoległych.

      Wpisać się w szczęście do bólu szczere przesiąknięte prawdą o miłości wbrew przemijaniu.

      Jak gdyby przemiany cielesne nie miały większego znaczenia. Zapach wkomponowany w osobistą fizjologię.

      Woń ludzka , która nie przeszkadza. Nie drażni. Nie budzi lęku lub odrazy.

      Prawda o prawdziwym zapachu ma ogromne znaczenie.

      Wabiki sztucznych aromatów sieją zamęt. Są trywialnie zwodnicze. Głupio akceptowalne. Bodźce sztucznego erotyzmu , skodyfikowanego w upozowanych retuszach ciał.

      Esencja tkwi w naturze.

      Instynktu nie da się oszukać trwale. Można jedynie stworzyć mętlik złożony z obrazków, chirurgicznego plastiku oraz iluzorycznej osnowy.

      Zderzenie autentycznej tkanki ludzkiej z innym kształtem ludzkiej materii jest  wyjątkowym aktem przymierza. Które trwa i trwać będzie w nieskończoność wszechświata.

       Istotą pozostaje jakikolwiek brak przymusu.

       Jakby instynkt był nadrzędną prawdą Uniwersum.

        Shandor Lavey przesadzał........przekraczając granice zdrowego rozsądku.

       W Racjonalizmie nie ma nic negatywnego.

       Oparty na zwartej konstrukcji ludzkiej natury.............

       Instynkty.........odruchy pierwotne.

        Dorzućmy jeszcze do tego czarownice.

        Tajemne związki.Wtajemniczenia.Zloty i dożywotnie deklaracje.

        Świadomość dostrojona do potrzeb instynktownej konwencji życia.

        Populacyjny zew.Przetrwanie gatunków.

        Niekończące się ciągi organizmów.

        Planeta zagęszczana przez różnorodne istoty.

        A Nam ludziom nadzieja..........że Nasz gatunek przetrwa mimo degradacji naturalnego środowiska Ziemi.

to i to mamy w sobie

dusza to muzeum ran